ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ;

Είναι γεγονός ότι κατανοώ την ανάγκη για εκσυγχρονισμό του δημοσίου, επιθυμώ και γω μια αναμόρφωση σύμφωνα με τα σύγχρονα τεχνολογικά δεδομένα, με στόχο περισσότερες, καλύτερες και δικαιότερες παροχές για τον πολίτη και μεγαλύτερη ανταποδοτικότητα των φόρων.

Σε επίπεδο επικεφαλίδων θα έλεγα ότι συμφωνώ για την ανάγκη αναμόρφωσης του δημοσίου με όλο το πολιτικό φάσμα, ακόμα και με τους νεοφιλελεύθερους,  όμως με ξένιζε το πάθος που επιδεικνύουν γι’  αυτό το σκοπό. Γιατί τόση πρεμούρα για να διορθώσουν το δημόσιο; Η βελτίωση των παροχών από το κράτος είναι το Νο 1 ζήτημα σήμερα;

Η απάντηση λοιπόν ήρθε από ένα άρθρο του κ του Θάνου Τζήμερου στο protagon (νομίζω ότι ο κ Τζήμερος είναι αντιπροσωπευτικότατος εκφραστής του νεοφιλελευθερισμού) .

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=25471

Γράφει λοιπόν μεταξύ άλλων:

«Ο μόνος τρόπος για να σταματήσει αυτή η τραγωδία είναι η εκ βάθρων αναμόρφωση του Δημοσίου, που οδηγεί σε μείωση των δαπανών του, που οδηγεί σε μείωση των φόρων, που οδηγεί σε αύξηση της κατανάλωσης και των επενδύσεων, που οδηγεί σε αύξηση της απασχόλησης, που οδηγεί σε αύξηση της παραγωγής, που οδηγεί σε ανάκαμψη. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ!».

Τώρα λοιπόν που κατάλαβα να μερικές παρατηρήσεις:

1. Η αναβάθμιση λοιπόν του δημοσίου έχει σαν κύριο στόχο την μείωση των δαπανών του κράτους. Όχι την καλύτερη λειτουργία ούτε την ανταποδοτικότητα για τους πολίτες, αρκεί η μείωση των φόρων.
2. Για τον στόχο αυτό έχουν επιλεγεί οι απολύσεις των υπαλλήλων (δεν το γράφει ακριβώς έτσι ο Τζήμερος, όμως δεν το έχει κρύψει ποτέ, αλλά και οι υπόλοιποι που το κρύβουν αυτό έχουν στο μυαλό), καθ’ ότι όλες οι άλλες δυνατές περικοπές έχουν γίνει σε υπερθετικό βαθμό. Το δημόσιο δεν πληρώνει πλέον ούτε τις συμβατικές υποχρεώσεις του.
3. Και τι θα κάνουμε λοιπόν τα χρήματα που δεν θα τα δίνουμε στο δημόσιο για την πληρωμή των μισθών των απολυμένων, τα «πλεονάσματά μας!» δηλαδή από την μείωση των φόρων; Μα αυτό είναι αυτονόητο, θα τα δώσουμε στην κατανάλωση, δηλαδή στους ιδιώτες. Αν και δεν είναι τίποτα πλέον αυτονόητο να δεχτώ ότι είναι μια πολύ πιθανή εκδοχή.
4. Μια πρώτη απορία: Πόσο διαφορετικό είναι για την αγορά αν ο καταναλωτής είναι ιδιωτικός αντί για δημόσιος υπάλληλος; Τα πλεονάσματα προς κατανάλωση θα προέλθουν ουσιαστικά από τη μείωση των μισθολογικών εξόδων του δημοσίου που πάλι καταναλωνόταν, τι έχει να κερδίσει από αυτή την αλλαγή η αγορά;
5. Δεν καταλαβαίνω λοιπόν την αύξηση της κατανάλωσης αφού τελικά τα χρήματα που θα πέφτουν στην αγορά είναι πάλι τα ίδια. Η αύξηση των επενδύσεων συνεπώς αποτελεί επιθυμία του κ Τζήμερου. Δεν υπάρχει κανένα κίνητρο για να κάνει επενδύσεις ο ιδιώτης μέσα σε μια το πολύ στατική αγορά.
6. Από την στιγμή λοιπόν που οι επενδύσεις είναι τελικά ευχές, η συνέχεια του σεναρίου είναι επιστημονική φαντασία. Μπορούμε να ευχηθούμε και αύξηση της απασχόλησης και αύξηση της παραγωγής και τη πολυπόθητη ανάκαμψη.
7. Και η τελευταία παρατήρησή μου λέει ότι, από την στιγμή που επιλέγεις Κέυνς για την ανάκαμψη, κάντο σωστά και μη το ξεφτιλίζεις με τη νεοφιλελεύθερη συρρίκνωση του δημοσίου που δεν έχει λογική ιδιαίτερα μέσα στη κρίση.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ;

Ναι, υπάρχει ο δρόμος που λέει δώστε αξία στη εργασία και την παραγωγή στον τόπο μας, σταματήστε την καταστροφική ομογενοποίηση της παγκοσμιοποίησης. Με κάθε τρόπο πρέπει να αποκτήσουμε ένα κομμάτι από την παγκόσμια παραγωγική πίτα, ικανή για να ζήσουμε και να ευημερήσουμε. Και αυτό δεν είναι θέμα αγορών, ούτε αυτορυθμίζεται, είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών και συλλογικών προσπαθειών. Αυτό κάνουν όλοι οι επιτυχημένοι, οι υπόλοιποι απλά καταναλώνουν και διαχειρίζονται τη μιζέρια τους, κάτι σαν αυτά που μας λέει ο κ Τζήμερος και οι συν αυτώ νεοφιλελεύθεροι.

Που Πήγαν Τα Λεφτά

Μια εικόνα χίλιες λέξεις.

ΝΕΡΙΤ Vs ΔΝΤ

ΤΟ ΕΡΤ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΝ ΝΑ ΤΟ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΕΤΟΙΜΑΖΟΥΝ ΤΟ ΝΕΡΙΤ
ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΟΜΩΣ ΞΕΝΕΡΩΤΟ ΤΙ ΘΑ ΛΕΓΑΤΕ ΓΙΑ .......
Δ.Ν.Τ.  (ΔΗΜΟΣΙΑ ΝΕΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ).

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΟΜΑΣΤΕ KAI TI ΘΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ.

ΕΡΤ Εκπαιδευτική Τηλεόραση.

Πάντα υποστήριζα ότι οι κοινωνικοί αγώνες για να έχουν αποτέλεσμα πρέπει να έχουν το στοιχείο της πρωτοτυπίας, του απρόβλεπτου ή να επικεντρώνονται 100% στο στόχο. Στις άλλες περιπτώσεις όταν μια αντίδραση είναι προβλέψιμη, αυτός που ασκεί την εξουσία προετοιμάζεται και τελικά την εξουδετερώνει, όση μαζικότητα και αν διαθέτει.

Όταν απεργούσαν για παράδειγμα τα Μέσα Μαζικών Μεταφορών στη καλύτερη περίπτωση γινόταν μια παρέλαση από το Σύνταγμα άντε και κάποιο χημικό και …..απίστευτη ταλαιπωρία για τον κόσμο που εύκολα μπορούσε κάποιος να τον στρέψει κατά των απεργών. Τα αποτελέσματα συνήθως πενιχρά. Υποστήριζα λοιπόν ότι η απεργία έπρεπε να γίνεται με τα μέσα στο δρόμο χωρίς εισιτήριο, δωρεάν. Ετσι η απεργία θα έβλαπτε μόνο την διοίκηση αλλά κυρίως οι απεργοί θα κέρδιζαν τον κόσμο, το πλέον σημαντικό για μια κινητοποίηση.

Στη περίπτωση της ΕΡΤ λοιπόν συνέβη το απρόβλεπτο. Η κυβέρνηση θέλοντας να κρύψει τις αποτυχίες της ενεργοποιεί το σχέδιο «εξυγίανσης»-κλεισίματος. Λογικά οι σχεδιαστές θα περίμεναν την απεργία συμπαράστασης των δημοσιογράφων της ΑΔΕΔΥ και της ΓΣΕΕ άντε και μια παρέλαση στο Σύνταγμα με μπόλικα χημικά. Στη πράξη όλοι θα ασχολούνταν με την απεργία, θα περνούσαν στα ψιλά τα δύσκολα και κάποια στιγμή θα ξεφούσκωνε.

Το σενάριο εξελίχθηκε προβλέψιμα ….όμως η ΕΡΤ δεν εσίγησε. Οι εργαζόμενοι δεν απείργησαν! όπως έκαναν παλαιότερα, αλλά συνέχισαν να εργάζονται με ανοιχτές τις πόρτες στον κόσμο. Αν και η κυβέρνηση έστειλε τα ΜΑΤ για να κλείσει τους πομπούς κτλ τα εναλλακτικά μέσα πρόβαλαν την ΕΡΤ που εξέπεμπε, όταν μάλιστα άρχισε να αναμεταδίδει και η EBU ΕΡΤ, η νίκη ήταν ολοκληρωτική.

Μια μικρή αλλαγή στις αρχικές συνθήκες προκάλεσε τον απόλυτο εκτροχιασμό των σχεδίων της κυβέρνησης. Η πρωτοτυπία των εργαζόμενων της ΕΡΤ (σχετικά με το παρελθόν)  να μη σταματήσουν να εργάζονται, έκανε την κινητοποίηση την πλέον  αποτελεσματική και άκρος φιλολαϊκή. Λογικά η κυβέρνηση θα κάνει πίσω και θα αποδεχθεί τη ήττα της.

Η ΕΡΤ δίδαξε πως πρέπει να γίνονται οι κοινωνικοί αγώνες (ας διδαχτούν και οι καθηγητές).

 

ΕΡΤ Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ

Δεν κατάλαβα.

Όλοι λένε ότι η ΕΡΤ ήταν ένας κακοδιαχειρισμένος οργανισμός.

ΟΚ .

Δηλαδή οι άλλοι οργανισμοί της ενημέρωσης έχουν καλή διαχείριση;

Δεν χρωστάνε στις τράπεζες και στα ασφαλιστικά ταμεία της Μιχαλούς;

Δεν δανείζονται με κρατικές παρεμβάσεις;

Και όταν γράψουν ζημίες στις τράπεζες και το ασφαλιστικό ποιος θα πληρώσει τη ζημιά;

Καταργώντας την ΕΡΤ τι θα φτιάξει διαφορετικό;

Γιατί αν μιμηθεί τον ιδιωτικό τομέα (που δεν έχει τους κακούς συνδικαλιστές) άστα να πάνε.

Σαν πολύ παραμύθι δεν έχει πέσει.

Και κάτι ακόμα

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η κρατική ΕΡΤ χρηματοδοτείται από τους πολίτες μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ άρα πρέπει να υπάρχει η βέλτιστη διαχείριση.

ΟΚ

Δηλαδή η ιδιωτική τηλεόραση είναι δωρεάν;

Οι εργαζόμενοι αμείβονται από την τσέπη των καλονάρχων;

Μήπως τα έσοδα προέρχονται από κρατική διαφήμιση και διαφημιζόμενα καταναλωτικά αγαθά και υπηρεσίες τα οποία φυσικά πάλι εμείς πληρώνουμε;

Όλοι θα ξέρεται τη τεράστια διαφορά της τιμής στα διαφημιζόμενα προϊόντα σε σχέση με τα μη διαφημιζόμενα.

Εκεί γιατί ανεχόμαστε τέτοια διαχείριση που αν δεν υπήρχε πολιτική βούληση κανονικά θα έπρεπε να είχαν κλείσει όλα.

Και κάτι ακόμα που δεν μπορώ να το ξεπεράσω.

Απέναντι στα τουρκικά σήριαλ η κρατική τηλεόραση είχε να επιδείξει:

Ανιχνεύσεις

Εξάντας

Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα

Το Κουτί της Πανδώρας

Αληθινά Σενάρια

Ριμέϊκ

Έτσι Βλέπω τον Κόσμο

Animated Φιλόσοφοι

Η Εποχή των Εικόνων

Του Νερού τα Παραμύθια

Μένουμε Ελλάδα

Λαβύρινθος

Ανταποκριτές

Ευρώπη των 27

Balκan Express

Η Μηχανή του Χρόνου

Σαν Σήμερα τον 20ο Αιώνα

Στα άκρα.

Και άλλα που δεν θυμάμαι τώρα.

Και για να είμαστε λογικοί, κανένας δεν αντιτίθεται στον εξορθολογισμός οποιοδήποτε δημόσιου οργανισμού. Η λογική του ξεπουλήματος ή της καταστροφής είναι που με πειράζει.

Πάντως στη προκειμένη περίπτωση, η μέθοδος και το timing που επελέγη από την κυβέρνηση για τη «εξυγίανση» του μέσου, είναι φανερό ότι αλλού στοχεύει (βλέπε ΔΕΠΑ για να μη ξεχνιόμαστε). 

Η ΕΡΤ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΕΙΝΑΙ Η ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ. 

Τρία Χρόνια Ζεϊμπέκικο

Το blog συμπλήρωσε αισίως τα τρία χρόνια . Κάνοντας ένα απολογισμό νιώθω λίγο δικαιωμένος επειδή οι κύριες επιλογές που πρόβαλα, από την πρώτη ανάρτηση, για την αντιμετώπιση της κρίσης, στην πορεία υιοθετήθηκαν από αρκετούς φορείς και επώνυμους. Αν και δεν υπήρχε βέβαια η προβολή που θα έπρεπε τελικά είναι σημαντικό ότι αρκετά προϊόντα φέρουν πλέον υπερήφανα την ελληνική σημαία.

Η επιλογή στα ελληνικά προϊόντα, για να στηρίξουμε θέσεις εργασίας στον τόπο μας, έγινε κατανοητό από μεγάλη μερίδα των καταναλωτών, όπως και η ανάγκη περιορισμού του εμπορικού ελλείμματος, σαν κύρια επιλογή αντιμετώπισης της κρίσης, υιοθετήθηκε από πολλούς οικονομολόγους. Όχι βέβαια όλα αυτά επειδή διάβασαν τις αναρτήσεις μου (η επισκεψημότητα δεν είναι αυτή που θα επιθυμούσα), αλλά επειδή η κοινή λογική (όταν λειτουργεί) εκεί οδηγεί.

Από αυτά που έχω προβάλει κατά καιρούς, το μόνο σημαντικό και το πλέον ανατρεπτικό, που έχει μείνει προφανώς εκτός σκηνής, είναι η μετάβαση σε μια οικονομία λίγο προστατευμένη. Ξέρω ότι αρκετοί αναγνώστες θα ξενιστούν με αυτή τη πρόταση, όμως αν ανατρέξουν στις αναρτήσεις θα διαπιστώσουν ότι πάμπολλες φορές οι οικονομικά ισχυροί, χρησιμοποιώντας διάφορους ισχυρισμούς, προσφεύγουν τελικά σε τέτοιες επιλογές για στηρίξουν ζωτικούς κλάδους της οικονομίας τους. Γιατί όχι και εμείς.

Όλα αυτά βέβαια είναι θεωρίες, υποθέσεις και ευσεβείς πόθοι, στη πράξη η κατάσταση της χώρας έχει επιδεινωθεί τραγικά. Η ανεργία, η φτώχια, η απογοήτευση και ο φόβος για το αύριο έχει επικρατήσει παντού. Η επιβολή του μνημονίου από την τρόικα έχει προκαλέσει τέτοια καταστροφή στην πραγματική οικονομία που όσο και να αντισταθεί κάποιος μόνο από τύχη μπορεί να γλιτώσει. Και τελικά αφού μας διέλυσαν, έρχονται να πάρουν ότι αξίζει, με τους «ηγέτες» μας να πανηγυρίζουν!

Δεν μπορώ να προβλέψω πως θα είναι η Ελλάδα μας στο μέλλον. Αν δεν συμβεί κάτι ανατρεπτικό τα σενάρια, με τη κοινή λογική, είναι αδιέξοδα.

Δεν θέλω να κλείσω όμως αυτή τη επετειακή ανάρτηση δυσάρεστα, θέλω να ελπίζω ότι θα λειτουργήσουμε επιτέλους συλλογικά, ότι θα αισθανθούμε ή θα καταλάβουμε ότι μόνο όλοι μαζί θα σωθούμε.

Για όσους λοιπόν σκέφτονται ότι «σιγά εγώ θα σώσω τον τόπο;».

Έχω να πω πως: Ναι μόνος δεν μπορείς να σώσεις τίποτα, ούτε τον εαυτό σου όπως λάθος νομίζεις, πρέπει να πάψεις να σκέφτεσαι σαν να είσαι μόνος και να ελπίζεις στα θαύματα, ήρθε η ώρα να καταλάβεις ότι είσαι μέλος κοινωνίας και ότι μόνο συλλογικά λύνονται τα μεγάλα προβλήματα, μόνο συλλογικά μπορείς να ακυρώσεις την εξαθλίωση που μας επιβάλουν.

Είμαστε ο λαός που λάτρεψε το μοναχικό ζεϊμπέκικο, όμως η ζωή δεν είναι ένα μακρύ ζεϊμπέκικο, όση ελευθερία και αν νοιώθεις.

Ήρθε η ώρα για το Συρτάκι του Ζορμπά!

Το Ελληνικό "Success Story"

 

Από την CYNICAL.

Τον τελευταίο καιρό τρίβουμε τα μάτια μας και δεν πιστεύουμε σ’ αυτό που βλέπουμε, τεντώνουμε τ’ αυτιά μας και παραμένουμε καχύποπτοι σ’ αυτό που ακούμε.

Είναι δυνατόν;, αναρωτιόμαστε. Κοιτάζουμε τα στοιχεία, γυρίζουμε 180 μοίρες τα χαρτιά με τα διαγράμματα, μπας και τα κρατάμε ανάποδα και δεν τα καταλαβαίνουμε, αλλά όχι. Δεν μας γελούνε ούτε τα μάτια, ούτε και το μυαλό. Οι καμπύλες δεν έχουνε ξεκουνηθεί από την πορεία τους πέντε-έξι χρόνια τώρα. Συνεχίζουν ανενόχλητες άλλες να ανεβαίνουν, άλλες να κατεβαίνουν κατά πως κάνανε όλο τον κακόχρονο καιρό. Η καμπύλη της ανεργίας τραβάει την ανηφόρα προς το συν άπειρο. Η καμπύλη του χρέους και των ελλειμμάτων τραβάει την κατηφόρα, προς το μείον άπειρο. Ως συνήθως.

Κι όμως, σε πείσμα των δεικτών και των στοιχείων γίναμε στα ξαφνικά «Success Story». Οι εκθέσεις των αφεντάδων μας μόνο μέλι που δεν στάζουν. Εκεί που εμείς βλέπουμε τη σταύρωση, αυτοί βλέπουν την ανάσταση. Ακόμα και του Σόιμπλε μισοχάραξε το χείλι, αφήνοντας να του ξεφύγει ένα συλλεκτικό χαμόγελο. Το χρηματιστήριο κάνει τρελές κούρσες και οι θέσεις στα αεροπλάνα είναι κλεισμένες από επενδυτές με βαλίτσες γεμάτες δολάρια, γουάν, ρούβλια για να ψωνίσουν χοντρά.

Προς τι όλα αυτά λοιπόν; Μα δεν το μάθατε, ήρθε η Ανάπτυξη! Μα πώς; Αλλιώς μας είχαν δασκαλέψει τόσο καιρό. Τεντώστε απ’ εδώ, μας διέταζαν, κοντύνετε απ’ εκεί, κόψτε απ’ εδώ, αραιώστε απ’ εκεί, μέχρι να έρθουν οι δείκτες στα ίσια τους, μέχρι να ξυπνήσει η νεράιδα της εμπιστοσύνης και να σας γλυκοφιλήσει. Εμείς τα κάναμε τα μαθήματά μας, και με το παραπάνω, παρ’ ότι οι δάσκαλοι κάποια στιγμή, πολύ αργά και λίγο πριν από τις εξετάσεις, τόλμησαν να ψελλίσουν ότι οι οδηγίες που είχαν δώσει και τα προβλήματα που έπρεπε να λύσουμε είχαν λάθος εκφώνηση.

Πώς έγινε λοιπόν και ξύπνησε η καλή νεράιδα; Είναι σαν να έχεις, ας πούμε, στην τάξη ένα μαθητή επιμελή, που διαβάζει, γράφει, κοπιάζει, ιδρώνει, ξενυχτάει, που στο τέλος δίνει κόλλα όλο λάθη, κι εκεί που περιμένει ο δύσμοιρος να τον κόψεις και να τον στείλεις στο χωράφι, εσύ τον παίρνεις παράμερα και τον περνάς με δέκα.     

Κι αν αυτά τα πράγματα δεν γίνονται στα σχολεία, γίνονται όμως στην οικονομία. Γιατί τι είναι η οικονομία; Μην είναι οι κάμποι των στατιστικών και τα βουνά των αριθμών; Μπούρδες. Τίποτε απ’ όλα αυτά. Είναι η απέραντη θάλασσα του απρόσμενου, του ευμετάβλητου και του αψυχολόγητου. Εκεί που λικνίζεται κι αποκοιμιέται, εκεί παίρνει φωτιά και ανανταριάζει. Από το τίποτα. Από ένα αγέρι που ξέφυγε απ’ τον ασκό και που στο δρόμο φούντωσε, αγρίεψε και έγινε τυφώνας. Χωρίς λόγο. Ίσως, από μια πεταλούδα κάπου μακριά που ίσως νευρίασε λιγάκι παραπάνω και πετάρισε λιγάκι πιο έντονα. Κι εκεί που ανανταριάζει, εκεί πάλι καλμάρει κι αποκοιμιέται. Ίσως, επειδή η πεταλούδα στο «εκεί κάπου μακριά» απόκαμε και δίπλωσε τα φτερά.   

Όπως μπήκαμε σ’ αυτή την περιπέτεια από ένα τίποτα, από ένα δημόσιο ξεμπρόστιασμα της χώρας μας από δυο ηλίθια και ανόητα, κατ’ άλλους μίσθαρνα, δίποδα, κι από μια αγέλη που το ‘βαλε στα πόδια από πανικό, έτσι και τώρα θα βγούμε επειδή ο Σόιμπλε έσκασε ένα χαμόγελο, επειδή η Λαγκάρντ γύρισε ανάποδα το χαρτί και διάβασε αλλιώς τους αριθμούς της Ελλάδας, επειδή το κόμμα του Ολλάντ είπε στους Γερμανούς να πάνε να γαμηθούν, επειδή ο Ολλάντ τανύστηκε από τον ύπνο της παράδοσης, επειδή ο Ομπάμα τα «πήρε» με τους Γερμανούς, κι επειδή τελικά, η ύφεση άρχισε να γλείφει και τα πορτοπαράθυρα του Βερολίνου.

Κι έτσι κάνοντας τα πικρά, γλυκά φτιάξαν’ και το κλίμα για την Ελλάδα. Καθώς και την αγέλη που καβάλησε το κύμα στη φουσκοθαλασσιά και ξεβράστηκε στο ΧΑΑ. Και έτσι μάς χτύπησε την πόρτα η Ανάπτυξη. Από το τίποτα. Από ένα «κλίμα» που δεν πήγαινε άλλο και που έπρεπε να φτιαχτεί σε πείσμα των αριθμών και των τεχνοκρατών. Κάποιων ολίγων έστω που νόμιζαν ότι με το να φτιάχνουνε σωστά τους αλγόριθμους και τα excel μπορούν και να χαράζουν επιτελικά σχέδια και να καπετανεύουν ολόκληρα καράβια.

Το Ελληνικό «Success Story» θα φτιαχτεί επειδή κάποιοι εκεί έξω αποφάσισαν ότι πρέπει να φτιαχτεί. Με σαλπίσματα θριάμβου και τρομπάρισμα της θετικής σκέψης και της ψυχολογίας. Και φυσικά αφού πρώτα τσίμπησαν απ’ εδώ τα λάφυρα της υποταγής και της παράδοσης, το σπάσιμο των ταμπού, λίγο αίμα, κάποιες πενταροδεκάρες από το ξεπούλημα και κάποιο γλείψιμο στα γερασμένα τους οπίσθια, που μπορεί να το ένοιωσαν ως και αισθησιακό…

 

 

Δασμούς Στα Κινεζικά Πάνελ Επιβάλλει Η ΕΕ

Την επιβολή δασμών εισαγωγής στα φωτοβολταϊκά πάνελ από την Κίνα αποφάσισαν οι Βρυξέλλες, σύμφωνα με την γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ο συντελεστής φορολόγησης θα ανέρχεται σε 46%, ωστόσο σε ορισμένες περιπτώσεις οι δασμοί θα είναι ακόμα υψηλότεροι.

Σημειώνεται ότι το πρακτορείο Reuters είχε μεταδώσει την περασμένη εβδομάδα ότι ο Ευρωπαίος Επίτροπος, αρμόδιος για θέματα Εμπορίου, Karel De Gucht θα πρότεινε σήμερα στις Βρυξέλλες την επιβολή δασμών εισαγωγής στα κινεζικά φωτοβολταϊκά πάνελ.

Οι ευρωπαϊκές εταιρείες παραγωγής φωτοβολταϊκών υποστηρίζουν ότι η Κίνα κατέχει πλέον το 80% της αγοράς φωτοβολταϊκών πάνελ στην ΕΕ και την κατηγορούν για αθέμιτο ανταγωνισμό (νταμπινγκ).

Η ΕΕ θέλει μεν να προστατέψει τις ευρωπαϊκές εταιρείες, όπως η γερμανική SolarWorld, από την εισαγωγή φθηνών κινέζικων φωτοβολταϊκών, ωστόσο από την άλλη πλευρά χρειάζεται την Κίνα, με την οποία έχει σημαντικές εμπορικές σχέσεις, για να ανακάμψει από την ύφεση.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ξεκίνησε να διερευνά αν η Κίνα εφαρμόζει αθέμιτες εμπορικές πρακτικές τον Σεπτέμβριο, μετά από καταγγελία Γερμανών και Ιταλών κατασκευαστών που υποστηρίζουν ότι οι Κινέζοι παραγωγοί επιδοτούνται να παράγουν σε 20πλάσιο βαθμό από τις πραγματικές ανάγκες της χώρας τους.

Επίσημες ανακοινώσεις από την ΕΕ για το θέμα αναμένονται τον Ιούνιο, μετά την ολοκλήρωση των ερευνών σχετικά με την υπόθεση.

econews

 

Τα σχόλια περιττεύουν.

Ελεύθερη διακίνηση αγαθών μόνο όταν μας συμφέρει. Σε κάθε άλλη περίπτωση προστατευτισμός. Για να τα βλέπουν οι οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού.

Οι γερμανοί καλά κάνουν και προστατεύουν τις θέσεις εργασίας τους αλλά το ίδιο πρέπει να απαιτήσουν όλοι.

Την εποχή που καταστρεφόταν η παραγωγή στον τόπο μας, από τον αθέμιτο ανταγωνισμό των Τούρκων (ντάμπινγκ να δεις οι τούρκοι) και των άλλων τριτοκοσμικών, οι πολικοί μας πανηγύριζαν επειδή έπεφταν οι τιμές!

Υποκριτικές Ελευθερίες.

Το τελευταίο καιρό εξ αφορμής της κρίσης στη Κύπρο ήλθε στην επικαιρότητα το θέμα των θεμελιωδών ελευθερίων στην ΕΕ. Τέσσερις είναι οι θεμελιώδεις ελευθερίες τόνιζαν όλοι, οι ακόλουθες:

1) Ελεύθερη διακίνηση προσώπων

2) Ελεύθερη διακίνηση αγαθών

3) Ελεύθερη διακίνηση υπηρεσιών

4) Ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων.

Στη Κύπρο όμως λόγω ειδικών συνθηκών και με συνοπτικές διαδικασίες, η ελεύθερη  διακίνηση κεφαλαίων καταργήθηκε. Κρίθηκε ότι η ελεύθερη συμπεριφορά των πολιτών θα προκαλούσε ακόμα μεγαλύτερη βλάβη στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Κύπρου και τότε θα ήταν υποχρεωμένοι οι εταίροι να καταβάλουν μεγαλύτερα ποσά για την ανόρθωση της οικονομίας της Κύπρου. Μπροστά λοιπόν σ΄ αυτό το ενδεχόμενο ανέστειλαν την θεμελιώδη ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων, περιορίζοντας την ελευθερία των πολιτών, χάριν κάποιου κεντρικού σχεδιασμού σωτηρίας.

Δεν είμαι υπέρμαχος των απόλυτων ελευθερίων, δεν πιστεύω σε δογματικές ελευθερίες, ούτε αυτά τα γράφω για να υπερασπισθώ τις θεμελιώδεις ελευθερίες αλλά για να καταδείξω πόσο υποκριτικό είναι το όλο σενάριο των ελευθεριών στην ΕΕ.

Τα χρόνια λοιπόν που πέρασαν είχαν δημιουργηθεί ειδικές συνθήκες και στη χώρα μας. Η ελεύθερη επιλογή των ελλήνων καταναλωτών είχε οδηγήσει τη χώρα σε ένα εμπορικό έλλειμμα άνω του 18% του ΑΕΠ για τα έτη 2007,2008 και είχαμε μέσο όρο ελλείμματος την προηγούμενη δεκαετία 15% του ΑΕΠ. Η βασική ελευθερία της ελεύθερης διακίνησης αγαθών είχε προκαλέσει το τεράστιο αυτό έλλειμμα με  καταστροφικές συνέπειες στη οικονομία. Η κρίση που ξέσπασε ήρθε να αποκαλύψει το μέγεθος του προβλήματος και το έλλειμμα αυτό είναι το κυρίως υπεύθυνο για την τεράστια ύφεση που βιώνουμε.

Μέσα λοιπόν σ΄ αυτές τις τραγικές συνθήκες δεν είναι λογικό να σκεφτεί κάποιος ότι με κάποιο κεντρικό σχεδιασμό η ελεύθερη διακίνηση αγαθών, ίσως και κεφαλαίων, θα πρέπει να περιοριστεί μέχρι να ανακάμψει η οικονομία της χώρας. Όταν φτάσαμε σε τέτοιο επίπεδο εξαθλίωσης ώστε να  φορολογούνται οι συνταξιούχοι των 500 ευρω γιατί να μη δοθεί η δυνατότητα ώστε να φορολογηθούν οι εισαγωγές. Τι είναι οι εισαγωγές το ιερό δισκοπότηρο. Αλλά βέβαια λησμονώ ότι έτσι θα χάσουν οι πολυεθνικές και αυτές είναι το ιερό δισκοπότηρο! Η μείωση του ελλείμματος με τον περιορισμός των εισαγωγών ή την αύξηση των εξαγωγών αποστερεί έσοδα από τις πολυεθνικές και αυτές είναι πίσω από τις αποφάσεις των ισχυρών της ΕΕ.

Στο βαθμό λοιπόν που δεν θίγονται τα συμφέροντα των ισχυρών όλες οι ελευθερίες ισχύουν απόλυτα, μόλις διαφανεί  μια εκδοχή ζημίας οι ελευθερίες μαζεύονται  ώστε να ελαχιστοποιηθεί το κόστος. Το συμφέρον των μικρών και αδυνάτων δεν λαμβάνεται υπ΄ όψιν. Δυο μέτρα και δυο σταθμά λοιπόν με τις βασικές ελευθερίες μας.

Κάτι αντίστοιχο ισχύει και με το μεταναστευτικό. Το Δουβλίνο ΙΙ ακριβώς στη ίδια λογική είναι δομημένο αν η Γερμανία ήταν η χώρα εισαγωγής και προορισμός ήταν η Ελλάδα  πιθανών θα ήταν ελεύθερη η διακίνηση των μεταναστών μέσα σε όλη την Ευρώπη!

Παράδεισος και κόλαση στις αγορές της παγκοσμιοποίησης

Από την αρθρογραφία της Αυγής του Βασίλη Μουλόπουλου

Η Κύπρος, λένε, πληρώνει την οικονομία - καζίνο πάνω στην οποία είχε βασιστεί. Ότι είχε μετατραπεί σε πλυντήριο βρόμικου χρήματος - Ρώσων ολιγαρχών, Ελλήνων φοροφυγάδων και μιζαδόρων Αράβων εμπόρων όπλων...

Τι μου λέτε...; Υπάρχει το χρήμα του χρήματος; Υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ νόμιμης και παράνομης οικονομίας; Υπάρχει η προτεσταντική ηθική και η λεβαντίνικη ανηθικότητα;

Ή μήπως τα τελευταία ένδοξα χρόνια του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού αναπτύχθηκε μια χρηματοπιστωτική οικονομία τύποις νόμιμη και ουσιαστικά χωρίς κανόνες, χωρίς περιορισμούς, χωρίς σύνορα;

Μια οικονομία του αρπαχτικού καπιταλισμού. Η οικονομία του νομιμοποιημένου εγκλήματος αποτελούσε πάντα έναν αποφασιστικό παράγοντα στην ανάπτυξη του καπιταλισμού.

Σας θυμίζω την πειρατεία πάνω στην οποία βασίστηκε η πρωτογενής συσσώρευση στην Αγγλία και το δουλεμπόριο που γέμισε τα χρηματοκιβώτια των αξιοσέβαστων εμπόρων της Δύσης και ανέπτυξε τη γεωργική παραγωγή στη Βόρεια Αμερική. Τις μαζικές σφαγές και λεηλασίες των κονκισταδόρων στη Νότια Αμερική.

Τον πόλεμο του οπίου και της εταιρείας των Δυτικών Ινδιών. Αυτά για να μην ξεχνάμε.

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα, μόνο που δεν το λέμε. Το έχουμε βαφτίσει δημοκρατία, ελευθερία της αγοράς. Και του βάζουμε φερετζέ με περίεργους οικονομικούς όρους.

Θα μου πείτε ότι αυτά που λέω είναι αριστερίστικες ιδεολογικές εμμονές. Ίσως... Αλλά ας δούμε αν στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα και στοιχεία. Η παγκοσμιοποίηση εδραιώθηκε στη βάση τριών παραγόντων:

Την πλήρη απελευθέρωση της κίνησης των κεφαλαίων, τα οποία βρίσκονται εκτός κάθε ελέγχου, εθνικού και διεθνούς. Την αποϋλοποίηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και την ιλιγγιώδη εξάπλωσή τους λόγω των νέων τεχνολογιών. Και την εξειδίκευση ορισμένων περιοχών του πλανήτη στη διαχείριση των χρηματοπιστωτικών προϊόντων της οικονομίας του εγκλήματος. Εννοώ τους λεγόμενους φορολογικούς παραδείσους.

Οι σύγχρονοι πειρατές δεν κρύβουν τη λεία τους σε θαμμένα σεντούκια, αλλά στα θησαυροφυλάκια των νησιών των θησαυρών του σύγχρονου καπιταλισμού. Είναι περίπου 50 στο νούμερο, οι οποίοι, αντιγράφω από το ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, "προάγουν τη φοροδιαφυγή, τη φοροκλοπή και την φυγή των κεφαλαίων".

Αλλά η κολοσσιαία φοροδιαφυγή δεν είναι η μόνη ούτε η χειρότερη δραστηριότητά τους.

Το παγκόσμιο ακαθάριστο προϊόν ανέρχεται σε τέσσερις χιλιάδες δισ. δολάρια. Το Παγκόσμιο Εγκληματικό Προϊόν σε 1.000 δισ. δολάρια.

Αυτό πού προέρχονται; Από παντού! Ναρκωτικά, απαγωγές, τζόγος, εμπόριο γυναικών, εμπόριο παράνομων εργατικών χεριών, εμπόριο προσφύγων (υπάρχουν ακόμη δουλέμποροι), εμπόριο ανθρώπινων οργάνων, εμπόριο αρχαιοτήτων και άλλες ευαγείς δραστηριότητες.

Αυτά τα λεφτά πρέπει φυσικά να ανακυκλωθούν. Να ξεπλυθούν. Και αυτό γίνεται στους φορολογικούς παραδείσους, όπου η προέλευση και η φύση των καταθέσεων είναι απόρρητη. Υπολογίζεται ότι η ανακύκλωση του βρόμικου χρήματος ανέρχεται σε 600 δισ. δολάρια τον χρόνο, ενώ ο τζίρος των φορολογικών παραδείσων είναι 1.800 δισ. δολάρια.

600 δισ. δολάρια τον χρόνο επί 10 χρόνια μάς κάνουν 6.000 δισ. δολάρια. Ένα νούμερο ιλιγγιώδες, που κάνει να τρέχουν τα σάλια στους διεθνείς επενδυτές και τραπεζίτες.

Από την άλλη μεριά, οι διεθνείς εγκληματίες έχουν την ανάγκη διεθνών επενδυτών για να ξεπλύνουν τα με τόσο κόπο βγαλμένα λεφτουδάκια τους.

Όπερ ο γάμος, λόγω συμφέροντος, συνετελέσθη. 600 δισ. δολάρια τον χρόνο (μείον τα φακελάκια για τους μεσάζοντες, δικηγόρους, τραπεζίτες, διεθνείς επενδυτές και λοιπούς) επενδύονται, όχι βέβαια σε λογαριασμούς ταμιευτηρίου, αλλά σε προϊόντα υψηλού ρίσκου και υψηλής απόδοσης, στους φορολογικούς παραδείσους.

Οι off shore στα νησιά των θησαυρών είναι 680.000 και τα επίσημα υποκαταστήματα των τραπεζών 10.000. Κι εμείς στην Ελλάδα και την Ευρώπη ψηφίζουμε νόμους για τον έλεγχο του μαύρου χρήματος. Ποιος θα τους εφαρμόσει και πού; Στην Ευρώπη;

Είναι τοις πάσι γνωστό ότι η ειδικότητα των μεγάλων δικηγορικών γραφείων του Σίτι είναι η δημιουργία off shore εγγυημένα, ερμητικά κλειστών.

Και δύο με τρία μεγάλα (και αξιοσέβαστα) δικηγορικά γραφεία στην Αθήνα με θέα τη Βασιλίσσης Σοφίας είναι στενά συνδεδεμένα με αυτά του Σίτι.

Το βρετανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα ελέγχει πλήρως 10 φορολογικούς παραδείσους (θυμηθείτε το σκάνδαλο των ομολόγων), δύο εκ των οποίων στη Μάγχη, στις νήσους Jersey και Man, στις οποίες δεν ισχύει, όχι το ευρωπαϊκό δίκαιο, αλλά ούτε το βρετανικό.

Και υπάρχει και το Βατικανό, μέσα στο οποίο δραστηριοποιείται η πιο απόκρυφη τράπεζα του κόσμου: Το Ινστιτούτο για Θρησκευτικά Έργα, το IOR.

Δεν δίνονται αποδείξεις, δεν υπάρχουν επιταγές και οι συναλλαγές φέρουν απόρρητους κωδικούς. Οι επενδύσεις και οι ισολογισμοί είναι γνωστοί μόνο στον Πάπα και το συμβούλιο των καρδιναλίων.

Σημειώνω ότι μέλος ex oficcio του Δ.Σ. είναι ο καρδινάλιος των νήσων Κέιμαν!

Δεν είναι γνωστό για το αν και από ποια κράτη ζητήθηκαν πληροφορίες υπόπτων συναλλαγών από το Βατικανό, αλλά σίγουρα δεν έχει δοθεί ποτέ καμιά πληροφορία. Αυτός και αν είναι παράδεισος.

Γι' αυτό, συντρόφισσες και σύντροφοι, ούτε ο Θεός επιτρέπει την επί της Γης κάθαρση.

Αν οι κυβερνήσεις είχαν σκοπό να εξαφανίσουν αυτόν τον οχετό, θα μπορούσαν να το κάνουν σε 24 ώρες, χωρίς περίπλοκους νόμους και χωρίς ατελείωτες διεθνείς διασκέψεις.

Ένας μόνο νόμος, με δύο μόνα άρθρα:

1. Καταργείται το τραπεζικό απόρρητο.

2. Καταργείται η ασυλία των off shore.

Αλλά δεν μπορούν να το κάνουν. Γιατί η εγκληματικότητα είναι οργανικό μέρος της παγκόσμιας ελεύθερης αγοράς.

Γιατί μότο αυτού του συστήματος είναι: move your money and fuck the system. Όλα τα άλλα είναι υποκρισίες. Όπως έλεγε και ένας από τους μοντέρνους πειρατές σε μια ημερίδα επενδυτών στο Σίτι πριν από τρία χρόνια: αν θέλετε ηθική, πηγαίνετε στον αρχιεπίσκοπο και όχι σε μένα.

Πολυεθνικές: Πώς Φοροδιαφεύγουν Και Υπερκοστολογούν.

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από την εφημερίδα των συντακτών του Χρήστου Τσιαγκλή.

Στρεβλές εταιρικές πρακτικές, ολιγοπωλιακή διάρθρωση καίριων κλάδων της ελληνικής αγοράς, αλλά και φτωχή καταναλωτική συνείδηση κρύβονται πίσω από τις μεγάλες διαφορές που εντοπίζονται σε τιμές βασικών αγαθών σε σύγκριση με την Ευρώπη.

Οι πολυεθνικές εταιρείες ισχυρίζονται ότι στη χώρα μας υπάρχει υψηλό κόστος μεταφοράς, διακίνησης και συντήρησης των προϊόντων, καθώς και υψηλοί συντελεστές φορολογίας. Αν και οι παραπάνω παράγοντες δεν πρέπει να υποτιμούνται, το επιχείρημα του υψηλότερου κόστους δεν είναι ικανό να δικαιολογήσει τις μεγάλες διαφορές στις τιμές.

Τα επώνυμα προϊόντα που εμπορεύονται οι εταιρείες στην Ελλάδα πωλούνται πάνω-κάτω το ίδιο ή και φτηνότερα σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το υψηλό κόστος δεν δείχνει να επηρεάζει τη συγκεκριμένη κατηγορία αγαθών. Αντίθετα, οι μεγάλες υπερτιμολογήσεις εντοπίζονται στα προϊόντα ετικέτας τα οποία προσφέρουν τεράστια περιθώρια κέρδους, κάτι που κινεί υποψίες για σκοπιμότητες.

Ο υψηλός ΦΠΑ

Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για τον ΦΠΑ. Η Ελλάδα ως γνωστόν έχει έναν από τους υψηλότερους συντελεστές στην Ευρώπη. Στα τρόφιμα ο ΦΠΑ είναι 13%, όταν στη Γερμανία είναι 7%, 4%-10% στην Ισπανία και μηδενικός στη Μ. Βρετανία. Οι τιμές ωστόσο είναι σημαντικά υψηλότερες ακόμα και μετά την αφαίρεση του συντελεστή ΦΠΑ.

Το ότι η ελληνική αγορά παρουσιάζει χρόνιες αδυναμίες και στρεβλώσεις είναι γεγονός. Πέρα όμως από τις δομικές δυσλειτουργίες, οι εταιρείες διαθέτουν ένα πραγματικό οπλοστάσιο για να φουσκώνoυν τις τιμές και να αποφεύγουν τους φόρους που τους αναλογούν. Καρτελοποίηση της αγοράς και εναρμονισμένες πρακτικές, ρήτρες απαγόρευσης παράλληλων εισαγωγών και ενδοομιλικές συναλλαγές είναι μερικά μόνο από τα όπλα τους.

Λίγες εταιρείες–κολοσσοί κυριαρχούν σε βασικούς κλάδους, δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις για εναρμονισμένες τιμολογιακές πρακτικές ή απλώς για νόθευση του ανταγωνισμού. Μεγάλη πολυεθνική, η οποία βρέθηκε πρόσφατα στο επίκεντρο ερευνών της Υπηρεσίας Εποπτείας της Αγοράς για αισχροκέρδεια, σε απάντησή της προς την υπηρεσία, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο έντονος ανταγωνισμός που υπάρχει σε άλλες χώρες την αναγκάζει να κρατάει χαμηλά της τιμές της, κάτι που προφανώς δεν ισχύει για την Ελλάδα.

Πρόκειται ουσιαστικά για αντι-ανταγωνιστικές συμφωνίες που επιβάλλουν οι πολυεθνικές στις αλυσίδες σούπερ μάρκετ. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, τα σούπερ μάρκετ έχουν τη δυνατότητα να προμηθεύονται προϊόντα από τη διεθνή αγορά, ανάλογα με το ποιος προσφέρει την καλύτερη τιμή, παρακάμπτοντας τις πολυεθνικές της εγχώριας αγοράς. Παράγοντες της αγοράς μιλούν για κόστος στις λιανεμπορικές αλυσίδες 15%-40% λιγότερο, μείωση την οποία θα μπορούσε να νιώσει και ο καταναλωτής στην τσέπη του.

Οι απειλές

Ωστόσο, αυτού του είδους οι εισαγωγές έχουν έκτακτο χαρακτήρα, δεν μπορούν δηλαδή να καλύψουν την ασφαλή ροή προμηθειών που παρέχει μια πολυεθνική.

 Οι πολυεθνικές εταιρείες, εκμεταλλευόμενες την ηγεμονική τους θέση στην αγορά και υπό την έμμεση «απειλή» ότι θα διακόψουν την παροχή προϊόντων προς τις αλυσίδες, επιβάλλουν στους λιανέμπορους ρήτρες που απαγορεύουν τις παράλληλες εισαγωγές, αναγκάζοντάς τους να προμηθεύονται το σύνολο των προϊόντων τους από αυτές. Ετσι αποφεύγουν τον ανταγωνισμό με άλλες εταιρείες, αλλά και με «αδελφές» θυγατρικές του εξωτερικού.

 Οι ενδοομιλικές συναλλαγές (transfer pricing) αποτελούν ένα βασικό εργαλείο των πολυεθνικών εταιρειών για να αποφεύγουν τη φορολόγηση των κερδών τους, αλλά και για να υπερκοστολογούν τα προϊόντα τους. Κατ” ουσίαν οι εταιρείες χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους για να εμφανίζουν υψηλό κόστος σε μια χώρα, απολαμβάνοντας τα κέρδη τους σε μια άλλη με χαμηλή φορολογία.

Για παράδειγμα, μια πολυεθνική με έδρα τη Γερμανία πουλάει τα προϊόντα της υπερτιμολογημένα στη θυγατρική της στην Ελλάδα. Επιπλέον, μπορεί να της χρεώνει υψηλά δικαιώματα χρήσης σημάτων (royalties) ή να της δανείζει ακριβά. Με αυτόν τον τρόπο, η μητρική προεισπράττει ουσιαστικά υπερκέρδη σε μια χώρα με ιδιαίτερα ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς, ενώ η θυγατρική στην Ελλάδα εμφανίζει πολλά έξοδα και λίγα κέρδη, με αποτέλεσμα να δικαιολογεί υψηλές τιμές και να φορολογείται ελάχιστα.

 Πωλούν με διπλάσιες τιμές

Τι και αν μισθοί και συντάξεις έχουν καταποντιστεί περιορίζοντας την κατανάλωση στα απολύτως απαραίτητα; Τι και αν η Ελλάδα έχει τον χαμηλότερο πληθωρισμό (0%) μεταξύ των χωρών της Ε.Ε.; Η ακρίβεια στη χώρα μας καλά κρατεί. Έρευνα της «Eφ.Συν.» σε 92 προϊόντα που πωλούνται σε μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ της Ελλάδας και του εξωτερικού κατέγραψε έως και διπλάσιες τιμές για τα ίδια αγαθά.

Σε δείγμα 13 βασικών ειδών κατανάλωσης των Lidl Ολλανδίας και Ελλάδας, τα 11 είναι κατά πολύ ακριβότερα στην Ελλάδα (η διαφορά αγγίζει το 45%), το ένα έχει ίδια τιμή (το οποίο διαφημίζεται όμως ως προσφορά) και μόλις ένα είναι φτηνότερο! Για μια οδοντόκρεμα ίδιας μάρκας, στην Ελλάδα πληρώνουμε 1,39 ευρώ, στην Ολλανδία 0,89 ευρώ, διαφορά 56%. Ακριβώς η ίδια συσκευασία βρεφικές πάνες στην Ολλανδία κοστίζει 7,49 ευρώ, στην Ισπανία 7,99, ενώ στην Ελλάδα 9,65 ευρώ. Ένα μπουκάλι αποβουτυρωμένο γάλα πωλείται στα ελληνικά Lidl 0,85 ευρώ, αλλά στην Ολλανδία 0,55 ευρώ και στην Ισπανία 0,60.

Συγκρίνοντας 40 προϊόντα από δυο επώνυμες αλυσίδες σούπερ μάρκετ σε Ελλάδα και Ολλανδία (Albert Heijn- Βασιλόπουλος), τα 35 πωλούνται ακριβότερα στην Ελλάδα και τα μόνα 5 φτηνότερα είναι οπωροκηπευτικά. Το ίδιο μπουκάλι αφρόλουτρο είναι 46% πιο ακριβό στη χώρα μας. Για ένα κουτί ρύζι ίδιας μάρκας, πληρώνουμε 2,06 ευρώ, ενώ στην Ολλανδία η τιμή είναι 1,41 ευρώ. Συγκρίνοντας 13 είδη πρώτης ανάγκης του καλαθιού της νοικοκυράς, ο Έλληνας καταναλωτής επιβαρύνεται 45% επιπλέον για τα ίδια αγαθά.

……………………………………………………………………………

Η καταναλωτική κουλτούρα και η διαμόρφωση των τιμών 

«Οι Νότιοι καταναλωτές, και ιδιαίτερα οι Έλληνες, δείχνουν να επιμένουν στα επώνυμα προϊόντα και προτιμούν τις εμφανιζόμενες προσφορές σε αυτά, παρά προϊόντα με σταθερά χαμηλή τιμή, γεγονός που δεν βοηθά στην αποκλιμάκωση της ονομαστικής αξίας των τιμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις 2 στους 10 Έλληνες προτιμούν προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας, ενώ η αντίστοιχη αναλογία στη Γερμανία είναι 5 στους 10» λέει στην «Εφ.Συν.» ο γενικός γραμματέας Καταναλωτή, Γιώργος Στεργίου.

Aν και αναγνωρίζει τις στρεβλώσεις της ελληνικής αγοράς, από την πλευρά του υπογραμμίζει τη σημασία της καταναλωτικής συμπεριφοράς ως βασικού παράγοντα διαμόρφωσης των τιμών. Ισχυρίζεται ότι «οι τιμές διαμορφώνονται ελεύθερα στην αγορά και στην Ελλάδα παρατηρείται μια χαρακτηριστική ανελαστικότητα της ζήτησης». Με άλλα λόγια, ο Έλληνας καταναλωτής δεν αποθαρρύνεται από τις υψηλές τιμές και επιμένει σε συγκεκριμένα προϊόντα, ακόμα κι αν στην αγορά κυκλοφορεί κάποιο άλλο αντίστοιχο φτηνότερο προϊόν. Οι εταιρείες απαλλάσσονται έτσι από ανταγωνιστικές πιέσεις που θα μπορούσαν να συγκρατήσουν ή και να παρασύρουν προς τα κάτω τις τιμές.

«Οι μεγάλες εταιρείες προβαίνουν σε εξονυχιστικές έρευνες συμπεριφοράς του καταναλωτή πριν βγάλουν τιμολογιακή πολιτική για κάποιο προϊόν. Μελετούν τα “επιτρεπτά” περιθώρια κέρδους και γνωρίζουν πολύ καλά από ποιο σημείο και μετά το προϊόν θα αρχίσει να χάνει μερίδιο αγοράς». Υπάρχει λοιπόν μια αίσθηση «ηθικής οικονομίας» των καταναλωτών. Όταν αυτή ατονεί ή χειραγωγείται, οι δυνατότητες αισχροκέρδειας για τους επιτήδειους αυξάνονται.

 Η έννοια της «ηθικής οικονομίας» 

Την έννοια της ηθικής οικονομίας εισήγαγε ο Βρετανός μαρξιστής ιστορικός Ε.Π. Τόμσον στην κλασική μελέτη του πάνω στις «εξεγέρσεις του ψωμιού» της αγγλικής υπαίθρου τον 18ο αιώνα («Η ηθική οικονομία του αγγλικού πλήθους τον 18ο αιώνα»).

Μια σειρά κερδοσκοπικών ανατιμήσεων σε βασικά είδη διατροφής, όπως το σιτάρι και το καλαμπόκι, είχαν ως αποτέλεσμα τη δυναμική παρέμβαση των τοπικών κοινοτήτων, που επέβαλαν το δικαίωμά τους να «καθορίζουν τις τιμές» με δίκαιο τρόπο. Για τον Τόμσον, οι συντηρητικές ερμηνείες των εξεγέρσεων αυτών, ως σπασμωδικών «επαναστάσεων του στομαχιού», αγνοούσαν μια βαθιά ριζωμένη αίσθηση οικονομικής δικαιοσύνης που μοιραζόταν το εξεγερμένο πλήθος.

Αντικείμενο της έρευνάς του ήταν το ηθικό πλαίσιο και οι αντιλήψεις μέσα από τις οποίες οι πληθυσμοί της αγγλικής υπαίθρου έκριναν δίκαιες ή όχι τις πρακτικές των εμπόρων τροφίμων της εποχής. Η «μενταλιτέ» αυτή, η οποία πήγαζε από την ηθική της παλαιάς φεουδαρχικής οικονομίας, δίδασκε την ανηθικότητα της κερδοσκοπίας και της αισχροκέρδειας. Ήταν δε τόσο κοινά αποδεκτή και ισχυρή που νομιμοποιούσε την άμεση, βίαιη δράση.

Η αντίδραση των αγροτών αντιπροσωπεύει τη σύγκρουση δύο κόσμων. Από τη μια οι «παραδοσιακές» κοινωνίες στις οποίες οι οικονομικές σχέσεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ευρύτερων κοινωνικών σχέσεων (Εmbedded Economy) και από την άλλη η αναδυόμενη κοινωνία του φιλελευθερισμού και της ελεύθερης αγοράς κατά την οποία η οικονομία έχει αυτονομηθεί από την κοινωνία (Disembedded Economy).

COSCO – HP Και Άλλα

Σημαντική οικονομική είδηση προχτές ήταν η συμφωνία  COSCO - HP για την μεταφορά των προϊόντων της δεύτερης μέσω του Πειραιά. Μάλιστα μέχρι και ο Σαμαράς μετέβη στον προβλήτα της COSCO για να δει τις υπογραφές που έπεσαν!!! 

Τα σχόλια και οι αναλύσεις διθυραμβικές. Όλοι θαύμαζαν το γεγονός ότι η COSCO χρησιμοποιώντας το λιμάνι του Πειραιά καταφέρνει και μεταφέρει ένα πολύ μεγάλο όγκο εμπορευματοκιβωτίων. Εκατομμύρια μονάδες έλεγαν με θαυμασμό οι ανταποκριτές και θα διπλασιαστούν συμπλήρωναν οι πλέον αισιόδοξοι. Μπράβο στην COSCO που κάνει τόση δουλειά. Τώρα μάλιστα που και η HP θα περνά από εδώ τα εμπορεύματα για την Ευρώπη ποιος τη χάρη μας. Απίστευτη εξέλιξη για στο λιμάνι και άλλα τέτοια χαρμόσυνα και συνταρακτικά. Ζήτω η COSCO!

Η αλήθεια είναι ότι μέσα στη μιζέρια που μας δέρνει τον τελευταίο καιρό έχουμε χάσει τον μπούσουλα. Πανηγυρίζουμε ή έτσι προβάλλεται τουλάχιστον από τα ΜΜΕ, για τα κινέζικα εμπορευματοκιβώτια που μεταφέρονται από τον Πειραιά για την υπόλοιπη Ευρώπη λες και εμείς τα παράγουμε ή είναι αποτέλεσμα δικιάς μας εμπορικής δραστηριότητας. Δυστηχως αλλά πρέπει να προσγειωθούμε. Η κρατική COSCO (μη το ξεχνάμε) είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρίες μεταφορών που συνδέει την Κίνα με όλο τον κόσμο. Προφανώς λόγω του όγκου των προϊόντων που παράγει η Κίνα και μέρος αυτών διακινεί η COSCO χρειάζεται κάποια λιμάνια να λειτουργούν για λογαριασμό της και ει δυνατόν υπό τον έλεγχό της για την «ευκολότερη» μεταφορά τους προς τους προορισμούς. Αυτό το ελάχιστο προσφέρει σήμερα ο Πειραιάς μέσα σε όλη τη παγκοσμιοποιημένη διαδικασία παραγωγής κατανάλωσης, με αντάλλαγμα ένα ενοίκιο και 1000 θέσεις εργασίας.

Βλέποντας όμως τα κινέζικα εμπορευματοκιβώτια σκέφτομαι ότι μέσα υπάρχουν προϊόντα για την παραγωγή των οποίων εργάζονται εκατοντάδες χιλιάδες κινέζοι αποστερώντας την εργασία από πολλούς άλλους και φυσικά και από πολλούς έλληνες. Είναι τραγικό στη χώρα μας που έχει 30% ανεργία να πανηγυρίζουμε για τα ξένα containers. Είναι τραγικό να πανηγυρίζουμε για τις 1000 θέσεις εργασίας που προσφέρει η COSCO και να μη σκεφτόμαστε πόσες θέσεις εργασίας έχουν χαθεί στον τόπο μας εξ αιτία των κινέζικων προϊόντων και της παγκοσμιοποίησης.

Ένας βιομήχανος θα πανηγύριζε την παραγωγή τόσων αγαθών για το κέρδος που θα έχει, ένας καθαρός καπιταλιστής θα πανηγύριζε την εμπορία των αγαθών και τα υπερκέρδη του, ένας εφοπλιστής το deal για την μεταφορά, ακόμα και οι εργάτες που παράγουν τα προϊόντα θα μπορούσαν να επαίρονται για τη δύναμη της εργασίας τους,  αλλά να πανηγυρίζουμε για τους σύγχρονους αχθοφόρους του λιμανιού, μου ακούγεται λίγο σόλοικο.

Όταν μια κοινωνία φτάνει στο σημείο να σπουδαιολογεί τέτοια γεγονότα πολύ φοβάμαι ότι δεν έχει μέλλον. Όταν από το παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι εμείς διεκδικούμε αυτά τα ελάχιστα σε τι μπορεί να ελπίζουμε;

Στα πλαίσια της προπαγάνδας που γίνεται υπέρ των αποκρατικοποιήσεων λοιπόν χρησιμοποιείται και το λιμάνι. Συγκρίνουν πόσα containers διακινούσε παλιά ο Πειραιάς και πόσα τώρα. Μα καλά σε ηλίθιους απευθύνονται. Είναι δυνατόν να συγκρίνεις τον Πειραιά που είχε πελάτες μόνο στην Ελλάδα άντε και τίποτα Βαλκάνια με τους κινέζους που πουλάνε σε όλο τον κόσμο. Υπήρχαν ποτέ τέτοιες ανάγκες και δεν εξυπηρετήθηκαν;  Και μη ξεχνάμε ότι παλιά ο προβλήτας άνηκε στο ελληνικό κράτος και τώρα στο κινέζικο. Δεν έχουμε αποκρατικοποίηση απλά μια αποικία των κινέζων.

Ακόμα Απαιτούν Ισοδύναμα.

Παρακολουθούσα πολιτική συζήτηση στην τηλεόραση που σε κάποια στιγμή έρχεται και στο θέμα της νέας φορολογίας των ακινήτων. Ο εκπρόσωπος από την κυβέρνηση εξέφραζε την κατανόηση και την θλίψη του για το επαχθές των μέτρων που επιβάλει φορολογία επιπέδου 2% του ΑΕΠ, αλλά τόνιζε το αναγκαίο των μέτρων σύμφωνα με τις συμβατικές υποχρεώσεις μας εξ αιτίας του νέου μνημονίου.

Ο εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης πάλι, στιγμάτιζε το προφανές άδικο των μέτρων, όπου υποχρεώνει τους πολίτες σε φορολογία για έσοδα που πιθανότατα δεν έχουν εισπράξει και που σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να οδηγεί ουσιαστικά στη δήμευση της περιουσίας.

Προφανώς ο κυβερνητικός θέλοντας να καταδείξει το ανεύθυνο των θέσεων της αντιπολίτευσης τoν προκαλεί να υποδείξει ισοδύναμα μέτρα ώστε να αποφύγουμε τα προδήλως άδικα νέα μέτρα.

Στην πρόκληση αυτή ο εκπρόσωπος της αντιπολίτευση αντιπαραθέτει έσοδα από την φοροδιαφυγή, τα οποία είναι κατ’ αρχή σωστά όπως συμφωνεί και ο κυβερνητικός όμως η απόδοση τους είναι αδιόρατη ενώ η ανάγκη για έσοδα στο 2% του ΑΕΠ είναι άμεση για να επιτύχουμε πρωτογενές πλεόνασμα σύμφωνα με τις επιταγές του ΔΝΤ και λοιπών.

Αυτό είναι το σκεπτικό των εκβιαστικών διλημμάτων που προτείνει η κυβέρνηση και προβάλλεται κυρίως από τα ΜΜΕ που οδηγούν στην αποδοχή των μέτρων της τρόικας χωρίς τελικά ουσιαστικές αντιρρήσεις από το λαό.

Και μέχρι πριν λίγο καιρό, παρ’ όλες τις αντιρρήσεις που είχα, θα κατανοούσα τέτοια εκβιαστικά επιχειρήματα, σήμερα όμως είναι απαράδεκτα. Από την στιγμή που το ίδιο το ΔΝΤ παραδέχεται το λάθος των μέτρων και τις ολέθριες συνέπειες που προκάλεσαν στη χώρα μας, είναι απαράδεκτο να επιμένεις στις μνημονικές υποχρεώσεις όταν βλέπεις το επαχθές. Δεν υπάρχει πλέον καμία δικαιολογία για την τήρηση του μνημονίου.

Η υποχρέωσή μας για τα έσοδα από την ακίνητη περιουσία, εάν εφαρμοστεί έτσι όπως απαιτεί το μνημόνιο, θα αποστερήσει την αγορά από κεφάλαια, θα επιδεινώσουν την ύφεση και θα αυξήσουν την ανεργία. Η θεωρητική εξυγίανση λοιπόν των δημοσιοοικονομικών έτσι όπως επιχειρείται, τελικά θα προκαλέσει σοβαρή βλάβη στην οικονομία, με επαχθέστερες συνέπειες ακόμα και στα δημοσιοοικονομικά που επιχειρούμε να εξυγιάνουμε!

Αυτή η πολιτική λοιπόν της υποταγής στο μνημόνιο, του καλού μαθητή, την οποία εφάρμοσε πρώτος ο ΓΑΠ μας οδήγησε σε μείωση του ΑΕΠ πάνω από 20% και την ανεργία στο 30%.  Μας έφτασε μάλιστα στο σημείο να μας λυπόνται ακόμα και οι τροϊκανοί και να μας χαϊδεύουν τα αυτιά με  "μπράβο!", αυτοί που πριν λίγο μας χαρακτήριζαν σαν τους "τεμπέληδες του νότου". Αυτό το σκεπτικό που δημιουργεί τα εκβιαστικά διλήμματα και τις υποχωρήσεις ή απαιτεί ισοδύναμα πρέπει να ξεπεραστεί. Η πίστη ή ισοδύναμη εφαρμογή του μνημονίου μας οδηγεί στην καταστροφή της χώρας σύμφωνα και με τους εμπνευστές του, αλλά η ντόπιοι τοποτηρητές τους είναι ακόμα ανενημέρωτοι.

Διλήμματα λοιπόν του τύπου πέστε μας τα ισοδύναμα είναι άνευ ουσίας. Όταν τα μέτρα αυξάνουν την ύφεση απορρίπτονται και δεν είναι απαραίτητο να τα αντικαταστήσεις άμεσα έως ότου βρεθούν αλλά μη υφεσιακά. Τα αυστηρά χρονοδιαγράμματα που εφαρμόσθηκαν, για να πάρουμε τις δόσεις, ήταν καταστροφικά και τώρα καταντήσαμε το παράδειγμα προς αποφυγήν.

Η κατάργησης του μνημονίου ξεκινά από την απόρριψη της λογικής των ισοδύναμων. 

Ιδιωτικοποιούν Το Κράτος Και Δημεύουν Τα Ιδιωτικά.

Είναι απίστευτοι, μοναδικοί, καινοτόμοι.

Βρήκαν τον τρόπο να αξιοποιήσουν την κρατική περιουσία για να μηδενιστεί το έλλειμμα.

                                     

Ιδιωτικοποιούν τη κρατική περιουσία και μέσω της νέας φορολογίας ακινήτων δημεύουν τη ιδιωτική!!! 

Ζητούνται ιδιώτες να τολμήσουν να αγοράσουν κρατικό ακίνητο (στην ανάγκη το χαρίζουμε).

                               

                         

Τόσα χρόνια φοβόμασταν ότι όταν έρθουν οι κομμουνιστές θα μας πάρουν τα σπίτια και τώρα παρακαλάμε να έρθει η αριστερά μήπως και τα γλιτώσουμε.

2013 Η Χρονιά Της Πολυαναμενόμενη Αναστροφής.

Για να δούμε πως θα γίνει η αναπτυξιακή αναστροφή.

1.      Ήρθε η πρώτη δόση και αναμένεται μέσα στο 13 και η συνέχεια. Με τα λεφτά αυτά θα πληρωθούν υποχρεώσεις του κράτους σε πολίτες και επιχειρήσεις, έτσι θα τονωθεί η κατανάλωση και οι επενδύσεις άρα άνοδος του ΑΕΠ.

2.      Με τα λεφτά που εισρέουν επίσης θα γίνει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και από ζόμπι που είναι σήμερα θα ξαναγίνουν τράπεζες, θα αποκατασταθεί έτσι η τραπεζική πίστη και θα αρχίσουν οι χρηματοδοτήσεις στο εμπόριο, την παραγωγή και την κατανάλωση. Κι’ άλλη άνοδος του ΑΕΠ.

3.      Αποκαταστάθηκε η αξιοπιστία της χώρας με το τρίτο μνημόνιο που ψηφίσαμε (το είπε και η Μέρκελ) και σύντομα θα έρθουν οι ξένοι να επενδύσουν στις δρομολογημένες αποκρατικοποιήσεις. Τα έσοδα είναι δεδομένα και προδιαγεγραμμένα και η αύξηση του ΑΕΠ από τις ιδιωτικοποιήσεις αδιαμφισβήτητη.

4.      Η μεγάλη μείωση αμοιβών στη μισθωτή εργασία έχει βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά μας. Πολύ σύντομα μεγάλες επενδύσεις θα αλλάξουν το παραγωγικό τοπίο. Ειδικά στον τομέα των υπηρεσιών αναμένουνε θαύματα. Το Ελληνικό ήδη δρομολογείται, ένα νέο Las Vegas γεννιέται, άρα αύξηση και του τζογοΑΕΠ.

5.      Διευκολύνεται το επιχειρείν με απλοποίηση των διαδικασιών σύσταση επιχείρησης. Οι παραγωγικές επιχειρήσεις θα λειτουργούν με τις υψηλότερες κοινοτικές προδιαγραφές και τα προϊόντα τους θα ανταγωνίζονται ελεύθερα τα κινέζικα. Η επαγγελματική στέγη θα έχει αξία όχι όπως στην Τουρκία που είναι τσάμπα. Όπως και η φορολογία της παραγωγής θα παραμείνει στα ίδια υψηλά επίπεδα κοινή με το εισαγωγικό εμπόριο για να ανταγωνίζονται οι τριτοκοσμικοί ελεύθερα τη παραγωγή μας. Ο ανταγωνισμός πάντα φέρνει ανάπτυξη του ΑΕΠ.

6.      Ανοίγουν τα τελευταία κλειστά επαγγέλματα. Τουλάχιστον δυο μονάδες το ΑΕΠ επάνω από την απελευθέρωση των αδειών Ταξί, των Φορτοεκφορτωτών λιμανιών και κομμωτών.

7.      Θα απεγκλωβιστούν τα κεφάλαια του ΕΣΠΑ ώστε οι πλέον αποδοτικές επενδύσεις (οδοποιία, φωτοβολταϊκά κτλ), των εθνικών μας εργολάβων θα συνεχιστούν απρόσκοπτα. Και άλλη άνοδος του ΑΕΠ.

8.      Με το νέο φορολογικό δημιουργείται κλίμα φορολογικής δικαιοσύνης. Ο κάθε φορολογούμενος αφού θα φορολογείται σύμφωνα με την φοροδοτική του ικανότητα και μέσα στο νέο κλίμα αναμένεται μεγάλη αύξηση των εσόδων του κράτους. Με χρηστή διαχείριση τα έσοδα αυτά φυσικά θα ενισχύσουν το ΑΕΠ.

9.      Με 30% ανεργία το 2013 θα έχουμε πληθώρα πρόθυμων εργατικών χεριών που θα ενισχύσουν περαιτέρω την ανταγωνιστικότητα και θα συμβάλουν στην αύξηση του ΑΕΠ.

10.  Με τέτοιο υπέδαφος και τέτοιες ΑΟΖ σύντομα θα γίνουμε όλοι εμίρηδες. Εκτίναξη του ΑΕΠ!!!

Εύχομαι να είμαστε όλοι γεροί για να χαρούμε (να αντέξουμε) το νέο ΑΕΠ.

Η Αποκρατικοποίηση Των Ηλιθίων.

Μια από τις βασικές υποδείξεις – απαιτήσεις της τρόικας σε όλα τα μνημόνια είναι οι αποκρατικοποιήσεις. Θυμάμαι μάλιστα στα μέσα του 2011 είχε δημοσιευθεί και ένα αναλυτικό χρονοδιάγραμμα για το τι και πότε πωλείται! Για τις αποκρατικοποιήσεις επίσης υπήρχε απόλυτη εναρμόνιση στις επιλογές των τότε ισχυρών κομμάτων και αν δεν κάνω λάθος, ακόμα και στο πρώτο μνημόνιο, που είχε καταψηφίσει η ΝΔ, στο κομμάτι των αποκρατικοποιήσεων υπήρχε ομοφωνία.

Οι αποκρατικοποιήσεις λοιπόν είναι μια διαρκής απαίτηση της τρόικας που δεν αντιμετώπισε σημαντικές αντιρρήσεις από τον κεντροδεξιό χώρο που ασκεί εξουσία. Όμως είναι κάτι που δεν προχωρά καθόλου. Το γεγονός αυτό μάλιστα χρησιμοποιήθηκε κυρίως για να κατηγορηθεί η Ελλάδα ότι αθετεί τα συμφωνηθέντα με την τρόικα. Εξ αυτού του λόγου μάλιστα υποστηρίζουν ότι αποτυγχάνουν τα μνημόνια, με συνέπεια να επιβάλλονται σκληρότερα μέτρα στο λαό. Επιθυμώντας δε την αποδυνάμωση του συνδικαλιστικού κινήματος επιρρίπτουν στους συνδικαλιστές και στη διαπλοκή τους με την εξουσία την αιτία των μη ιδιωτικοποιήσεων. Δεν υποστηρίζω βέβαια ότι οι συνδικαλιστές θα διευκόλυναν τις αποκρατικοποιήσεις. Σε όλο τον κόσμο οι αποκρατικοποιήσεις με αντιδράσεις των συνδικαλιστών προχωράνε, είναι κάτι γνωστό και πάντα οι υποψήφιοι αγοραστές κάτι δίνουν για να τους κατευνάσουν. Άρα δεν θεωρώ ότι ήταν ο ιδιαίτερος λόγος που δεν προχώρησαν τα σχέδιά τους.

Κατά τη γνώμη μου οι αποκρατικοποιήσεις δεν προχώρησαν και δεν θα προχωρήσουν εξ αιτίας του βασικού σχεδιασμού και μέχρι οι οικονομικές απαιτήσεις να πέσουν σε επίπεδο μειοδοσίας. Σε περίοδο κρίσης όπου το πολύ μεγάλο κεφάλαιο αποχωρεί ουσιαστικά από τις αγορές για να κλείσει τα κενά του μας υποχρεώνουν να πουλήσουμε. Όση καλή διάθεση και να έχεις, και υπήρχε τέτοια από το πολιτικό μας σύστημα, σοβαρούς αγοραστές δεν θα βρεις. Αυτοί που μπορεί να ενδιαφερθούν θα είναι κατηγορίας αρπακτικών. Όταν μάλιστα ανακοινώνεις χρονοδιαγράμματα εκποιήσεων τα βλέπουν τα αρπακτικά και τους μεγαλώνει η όρεξη για αρπαγή. Ανακοινώνεται επίσημα ότι προστιθέμεθα να πουλήσουμε κρατική περιούσια επειδή πιεζόμαστε από την τρόικα. Αναφέρουμε μάλιστα και τα ποσά που υπολογίζουμε να εισπράξουμε και πότε θα τα εισπράξουμε! Προφανώς οι υποψήφιοι αγοραστές δεν θα δείξουν ενδιαφέρον και θα μας αφήσουν  να εξαντληθούμε για να τα πάρουν τσάμπα. Είναι κανόνας της αγοράς όταν ο πωλητής καίγεται να πουλήσει ο αγοραστής αγοράζει τσάμπα. Μόνο ένας ηλίθιος θα μεθόδευε έτσι την πώληση ενός σημαντικού περιουσιακού στοιχείου.

Αυτή είναι η κύρια αιτία που δεν πωλείται τίποτα. Προβάλαμε σε όλο το κόσμο την ανάγκη μας για εκποίηση και έτσι η αγορά μας αφήνει να ωριμάσουμε για να μας τα πάρει κοψοχρονιά. Αυτή τη στοιχειώδη σκέψη πραγματικά απορώ δεν την έκανε κανένας;  Δεν ξέρει κανένας πως πουλάς, πότε πουλάς και πότε ξεπουλάς!

Αν τους κρίνω επιεικών θα έλεγα ότι οι αποκρατικοποιήσεις δεν προχώρησαν από λάθος σχεδιασμό και γι’ αυτό έχει ευθύνες η τρόικα. Αλλά επειδή δεν νομίζω ότι είναι τόσο άχρηστοι στο σχεδιασμό καταλήγω στο ότι μεθοδεύτηκαν όλα για να ξεπουληθούν. Τελικά παραμυθιάζουν το λαό για τις υποτιθέμενες αποτυχίες, σαν υπεύθυνους τους συνδικαλιστές, ώστε να αποδυναμώσουν τις αντιδράσεις για το μεθοδευμένο ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας. Βέβαια επειδή δεν τους αρκούσε μόνο αυτό επενέβησαν και στα εργασιακά ώστε οι εργαζόμενοι στις ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις να αμείβονται με τριτοκοσμικές αμοιβές ώστε να έχουν τα μέγιστα κέρδη όταν γίνουν.

Αυτό είναι το πραγματικό σχέδιο των αποκρατικοποιήσεων. Ο τρόπος μάλιστα που υλοποιείται, δείχνει και τις προθέσεις για το πώς σκέφτονται να εκμεταλλευτούν αυτά που θα αγοράσουν. Θα απομυζήσουν όσο μπορούν και μετά θα τα αφήσουν διαλυμένα στο κράτος, έχουμε δει τέτοια έργα.

ΥΓ Δεν μπήκα στην ουσία των αποκρατικοποιήσεων επειδή ο τρόπος που μεθοδεύτηκαν δείχνουν και τα «αναπτυξιακά χαρακτηριστικά»!