Πολυεθνικές: Πώς Φοροδιαφεύγουν Και Υπερκοστολογούν.

Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο από την εφημερίδα των συντακτών του Χρήστου Τσιαγκλή.

Στρεβλές εταιρικές πρακτικές, ολιγοπωλιακή διάρθρωση καίριων κλάδων της ελληνικής αγοράς, αλλά και φτωχή καταναλωτική συνείδηση κρύβονται πίσω από τις μεγάλες διαφορές που εντοπίζονται σε τιμές βασικών αγαθών σε σύγκριση με την Ευρώπη.

Οι πολυεθνικές εταιρείες ισχυρίζονται ότι στη χώρα μας υπάρχει υψηλό κόστος μεταφοράς, διακίνησης και συντήρησης των προϊόντων, καθώς και υψηλοί συντελεστές φορολογίας. Αν και οι παραπάνω παράγοντες δεν πρέπει να υποτιμούνται, το επιχείρημα του υψηλότερου κόστους δεν είναι ικανό να δικαιολογήσει τις μεγάλες διαφορές στις τιμές.

Τα επώνυμα προϊόντα που εμπορεύονται οι εταιρείες στην Ελλάδα πωλούνται πάνω-κάτω το ίδιο ή και φτηνότερα σε σχέση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το υψηλό κόστος δεν δείχνει να επηρεάζει τη συγκεκριμένη κατηγορία αγαθών. Αντίθετα, οι μεγάλες υπερτιμολογήσεις εντοπίζονται στα προϊόντα ετικέτας τα οποία προσφέρουν τεράστια περιθώρια κέρδους, κάτι που κινεί υποψίες για σκοπιμότητες.

Ο υψηλός ΦΠΑ

Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για τον ΦΠΑ. Η Ελλάδα ως γνωστόν έχει έναν από τους υψηλότερους συντελεστές στην Ευρώπη. Στα τρόφιμα ο ΦΠΑ είναι 13%, όταν στη Γερμανία είναι 7%, 4%-10% στην Ισπανία και μηδενικός στη Μ. Βρετανία. Οι τιμές ωστόσο είναι σημαντικά υψηλότερες ακόμα και μετά την αφαίρεση του συντελεστή ΦΠΑ.

Το ότι η ελληνική αγορά παρουσιάζει χρόνιες αδυναμίες και στρεβλώσεις είναι γεγονός. Πέρα όμως από τις δομικές δυσλειτουργίες, οι εταιρείες διαθέτουν ένα πραγματικό οπλοστάσιο για να φουσκώνoυν τις τιμές και να αποφεύγουν τους φόρους που τους αναλογούν. Καρτελοποίηση της αγοράς και εναρμονισμένες πρακτικές, ρήτρες απαγόρευσης παράλληλων εισαγωγών και ενδοομιλικές συναλλαγές είναι μερικά μόνο από τα όπλα τους.

Λίγες εταιρείες–κολοσσοί κυριαρχούν σε βασικούς κλάδους, δημιουργώντας έτσι τις προϋποθέσεις για εναρμονισμένες τιμολογιακές πρακτικές ή απλώς για νόθευση του ανταγωνισμού. Μεγάλη πολυεθνική, η οποία βρέθηκε πρόσφατα στο επίκεντρο ερευνών της Υπηρεσίας Εποπτείας της Αγοράς για αισχροκέρδεια, σε απάντησή της προς την υπηρεσία, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι ο έντονος ανταγωνισμός που υπάρχει σε άλλες χώρες την αναγκάζει να κρατάει χαμηλά της τιμές της, κάτι που προφανώς δεν ισχύει για την Ελλάδα.

Πρόκειται ουσιαστικά για αντι-ανταγωνιστικές συμφωνίες που επιβάλλουν οι πολυεθνικές στις αλυσίδες σούπερ μάρκετ. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, τα σούπερ μάρκετ έχουν τη δυνατότητα να προμηθεύονται προϊόντα από τη διεθνή αγορά, ανάλογα με το ποιος προσφέρει την καλύτερη τιμή, παρακάμπτοντας τις πολυεθνικές της εγχώριας αγοράς. Παράγοντες της αγοράς μιλούν για κόστος στις λιανεμπορικές αλυσίδες 15%-40% λιγότερο, μείωση την οποία θα μπορούσε να νιώσει και ο καταναλωτής στην τσέπη του.

Οι απειλές

Ωστόσο, αυτού του είδους οι εισαγωγές έχουν έκτακτο χαρακτήρα, δεν μπορούν δηλαδή να καλύψουν την ασφαλή ροή προμηθειών που παρέχει μια πολυεθνική.

 Οι πολυεθνικές εταιρείες, εκμεταλλευόμενες την ηγεμονική τους θέση στην αγορά και υπό την έμμεση «απειλή» ότι θα διακόψουν την παροχή προϊόντων προς τις αλυσίδες, επιβάλλουν στους λιανέμπορους ρήτρες που απαγορεύουν τις παράλληλες εισαγωγές, αναγκάζοντάς τους να προμηθεύονται το σύνολο των προϊόντων τους από αυτές. Ετσι αποφεύγουν τον ανταγωνισμό με άλλες εταιρείες, αλλά και με «αδελφές» θυγατρικές του εξωτερικού.

 Οι ενδοομιλικές συναλλαγές (transfer pricing) αποτελούν ένα βασικό εργαλείο των πολυεθνικών εταιρειών για να αποφεύγουν τη φορολόγηση των κερδών τους, αλλά και για να υπερκοστολογούν τα προϊόντα τους. Κατ” ουσίαν οι εταιρείες χρησιμοποιούν διάφορες μεθόδους για να εμφανίζουν υψηλό κόστος σε μια χώρα, απολαμβάνοντας τα κέρδη τους σε μια άλλη με χαμηλή φορολογία.

Για παράδειγμα, μια πολυεθνική με έδρα τη Γερμανία πουλάει τα προϊόντα της υπερτιμολογημένα στη θυγατρική της στην Ελλάδα. Επιπλέον, μπορεί να της χρεώνει υψηλά δικαιώματα χρήσης σημάτων (royalties) ή να της δανείζει ακριβά. Με αυτόν τον τρόπο, η μητρική προεισπράττει ουσιαστικά υπερκέρδη σε μια χώρα με ιδιαίτερα ευνοϊκό φορολογικό καθεστώς, ενώ η θυγατρική στην Ελλάδα εμφανίζει πολλά έξοδα και λίγα κέρδη, με αποτέλεσμα να δικαιολογεί υψηλές τιμές και να φορολογείται ελάχιστα.

 Πωλούν με διπλάσιες τιμές

Τι και αν μισθοί και συντάξεις έχουν καταποντιστεί περιορίζοντας την κατανάλωση στα απολύτως απαραίτητα; Τι και αν η Ελλάδα έχει τον χαμηλότερο πληθωρισμό (0%) μεταξύ των χωρών της Ε.Ε.; Η ακρίβεια στη χώρα μας καλά κρατεί. Έρευνα της «Eφ.Συν.» σε 92 προϊόντα που πωλούνται σε μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ της Ελλάδας και του εξωτερικού κατέγραψε έως και διπλάσιες τιμές για τα ίδια αγαθά.

Σε δείγμα 13 βασικών ειδών κατανάλωσης των Lidl Ολλανδίας και Ελλάδας, τα 11 είναι κατά πολύ ακριβότερα στην Ελλάδα (η διαφορά αγγίζει το 45%), το ένα έχει ίδια τιμή (το οποίο διαφημίζεται όμως ως προσφορά) και μόλις ένα είναι φτηνότερο! Για μια οδοντόκρεμα ίδιας μάρκας, στην Ελλάδα πληρώνουμε 1,39 ευρώ, στην Ολλανδία 0,89 ευρώ, διαφορά 56%. Ακριβώς η ίδια συσκευασία βρεφικές πάνες στην Ολλανδία κοστίζει 7,49 ευρώ, στην Ισπανία 7,99, ενώ στην Ελλάδα 9,65 ευρώ. Ένα μπουκάλι αποβουτυρωμένο γάλα πωλείται στα ελληνικά Lidl 0,85 ευρώ, αλλά στην Ολλανδία 0,55 ευρώ και στην Ισπανία 0,60.

Συγκρίνοντας 40 προϊόντα από δυο επώνυμες αλυσίδες σούπερ μάρκετ σε Ελλάδα και Ολλανδία (Albert Heijn- Βασιλόπουλος), τα 35 πωλούνται ακριβότερα στην Ελλάδα και τα μόνα 5 φτηνότερα είναι οπωροκηπευτικά. Το ίδιο μπουκάλι αφρόλουτρο είναι 46% πιο ακριβό στη χώρα μας. Για ένα κουτί ρύζι ίδιας μάρκας, πληρώνουμε 2,06 ευρώ, ενώ στην Ολλανδία η τιμή είναι 1,41 ευρώ. Συγκρίνοντας 13 είδη πρώτης ανάγκης του καλαθιού της νοικοκυράς, ο Έλληνας καταναλωτής επιβαρύνεται 45% επιπλέον για τα ίδια αγαθά.

……………………………………………………………………………

Η καταναλωτική κουλτούρα και η διαμόρφωση των τιμών 

«Οι Νότιοι καταναλωτές, και ιδιαίτερα οι Έλληνες, δείχνουν να επιμένουν στα επώνυμα προϊόντα και προτιμούν τις εμφανιζόμενες προσφορές σε αυτά, παρά προϊόντα με σταθερά χαμηλή τιμή, γεγονός που δεν βοηθά στην αποκλιμάκωση της ονομαστικής αξίας των τιμών. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις 2 στους 10 Έλληνες προτιμούν προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας, ενώ η αντίστοιχη αναλογία στη Γερμανία είναι 5 στους 10» λέει στην «Εφ.Συν.» ο γενικός γραμματέας Καταναλωτή, Γιώργος Στεργίου.

Aν και αναγνωρίζει τις στρεβλώσεις της ελληνικής αγοράς, από την πλευρά του υπογραμμίζει τη σημασία της καταναλωτικής συμπεριφοράς ως βασικού παράγοντα διαμόρφωσης των τιμών. Ισχυρίζεται ότι «οι τιμές διαμορφώνονται ελεύθερα στην αγορά και στην Ελλάδα παρατηρείται μια χαρακτηριστική ανελαστικότητα της ζήτησης». Με άλλα λόγια, ο Έλληνας καταναλωτής δεν αποθαρρύνεται από τις υψηλές τιμές και επιμένει σε συγκεκριμένα προϊόντα, ακόμα κι αν στην αγορά κυκλοφορεί κάποιο άλλο αντίστοιχο φτηνότερο προϊόν. Οι εταιρείες απαλλάσσονται έτσι από ανταγωνιστικές πιέσεις που θα μπορούσαν να συγκρατήσουν ή και να παρασύρουν προς τα κάτω τις τιμές.

«Οι μεγάλες εταιρείες προβαίνουν σε εξονυχιστικές έρευνες συμπεριφοράς του καταναλωτή πριν βγάλουν τιμολογιακή πολιτική για κάποιο προϊόν. Μελετούν τα “επιτρεπτά” περιθώρια κέρδους και γνωρίζουν πολύ καλά από ποιο σημείο και μετά το προϊόν θα αρχίσει να χάνει μερίδιο αγοράς». Υπάρχει λοιπόν μια αίσθηση «ηθικής οικονομίας» των καταναλωτών. Όταν αυτή ατονεί ή χειραγωγείται, οι δυνατότητες αισχροκέρδειας για τους επιτήδειους αυξάνονται.

 Η έννοια της «ηθικής οικονομίας» 

Την έννοια της ηθικής οικονομίας εισήγαγε ο Βρετανός μαρξιστής ιστορικός Ε.Π. Τόμσον στην κλασική μελέτη του πάνω στις «εξεγέρσεις του ψωμιού» της αγγλικής υπαίθρου τον 18ο αιώνα («Η ηθική οικονομία του αγγλικού πλήθους τον 18ο αιώνα»).

Μια σειρά κερδοσκοπικών ανατιμήσεων σε βασικά είδη διατροφής, όπως το σιτάρι και το καλαμπόκι, είχαν ως αποτέλεσμα τη δυναμική παρέμβαση των τοπικών κοινοτήτων, που επέβαλαν το δικαίωμά τους να «καθορίζουν τις τιμές» με δίκαιο τρόπο. Για τον Τόμσον, οι συντηρητικές ερμηνείες των εξεγέρσεων αυτών, ως σπασμωδικών «επαναστάσεων του στομαχιού», αγνοούσαν μια βαθιά ριζωμένη αίσθηση οικονομικής δικαιοσύνης που μοιραζόταν το εξεγερμένο πλήθος.

Αντικείμενο της έρευνάς του ήταν το ηθικό πλαίσιο και οι αντιλήψεις μέσα από τις οποίες οι πληθυσμοί της αγγλικής υπαίθρου έκριναν δίκαιες ή όχι τις πρακτικές των εμπόρων τροφίμων της εποχής. Η «μενταλιτέ» αυτή, η οποία πήγαζε από την ηθική της παλαιάς φεουδαρχικής οικονομίας, δίδασκε την ανηθικότητα της κερδοσκοπίας και της αισχροκέρδειας. Ήταν δε τόσο κοινά αποδεκτή και ισχυρή που νομιμοποιούσε την άμεση, βίαιη δράση.

Η αντίδραση των αγροτών αντιπροσωπεύει τη σύγκρουση δύο κόσμων. Από τη μια οι «παραδοσιακές» κοινωνίες στις οποίες οι οικονομικές σχέσεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι των ευρύτερων κοινωνικών σχέσεων (Εmbedded Economy) και από την άλλη η αναδυόμενη κοινωνία του φιλελευθερισμού και της ελεύθερης αγοράς κατά την οποία η οικονομία έχει αυτονομηθεί από την κοινωνία (Disembedded Economy).

COSCO – HP Και Άλλα

Σημαντική οικονομική είδηση προχτές ήταν η συμφωνία  COSCO - HP για την μεταφορά των προϊόντων της δεύτερης μέσω του Πειραιά. Μάλιστα μέχρι και ο Σαμαράς μετέβη στον προβλήτα της COSCO για να δει τις υπογραφές που έπεσαν!!! 

Τα σχόλια και οι αναλύσεις διθυραμβικές. Όλοι θαύμαζαν το γεγονός ότι η COSCO χρησιμοποιώντας το λιμάνι του Πειραιά καταφέρνει και μεταφέρει ένα πολύ μεγάλο όγκο εμπορευματοκιβωτίων. Εκατομμύρια μονάδες έλεγαν με θαυμασμό οι ανταποκριτές και θα διπλασιαστούν συμπλήρωναν οι πλέον αισιόδοξοι. Μπράβο στην COSCO που κάνει τόση δουλειά. Τώρα μάλιστα που και η HP θα περνά από εδώ τα εμπορεύματα για την Ευρώπη ποιος τη χάρη μας. Απίστευτη εξέλιξη για στο λιμάνι και άλλα τέτοια χαρμόσυνα και συνταρακτικά. Ζήτω η COSCO!

Η αλήθεια είναι ότι μέσα στη μιζέρια που μας δέρνει τον τελευταίο καιρό έχουμε χάσει τον μπούσουλα. Πανηγυρίζουμε ή έτσι προβάλλεται τουλάχιστον από τα ΜΜΕ, για τα κινέζικα εμπορευματοκιβώτια που μεταφέρονται από τον Πειραιά για την υπόλοιπη Ευρώπη λες και εμείς τα παράγουμε ή είναι αποτέλεσμα δικιάς μας εμπορικής δραστηριότητας. Δυστηχως αλλά πρέπει να προσγειωθούμε. Η κρατική COSCO (μη το ξεχνάμε) είναι μια από τις μεγαλύτερες εταιρίες μεταφορών που συνδέει την Κίνα με όλο τον κόσμο. Προφανώς λόγω του όγκου των προϊόντων που παράγει η Κίνα και μέρος αυτών διακινεί η COSCO χρειάζεται κάποια λιμάνια να λειτουργούν για λογαριασμό της και ει δυνατόν υπό τον έλεγχό της για την «ευκολότερη» μεταφορά τους προς τους προορισμούς. Αυτό το ελάχιστο προσφέρει σήμερα ο Πειραιάς μέσα σε όλη τη παγκοσμιοποιημένη διαδικασία παραγωγής κατανάλωσης, με αντάλλαγμα ένα ενοίκιο και 1000 θέσεις εργασίας.

Βλέποντας όμως τα κινέζικα εμπορευματοκιβώτια σκέφτομαι ότι μέσα υπάρχουν προϊόντα για την παραγωγή των οποίων εργάζονται εκατοντάδες χιλιάδες κινέζοι αποστερώντας την εργασία από πολλούς άλλους και φυσικά και από πολλούς έλληνες. Είναι τραγικό στη χώρα μας που έχει 30% ανεργία να πανηγυρίζουμε για τα ξένα containers. Είναι τραγικό να πανηγυρίζουμε για τις 1000 θέσεις εργασίας που προσφέρει η COSCO και να μη σκεφτόμαστε πόσες θέσεις εργασίας έχουν χαθεί στον τόπο μας εξ αιτία των κινέζικων προϊόντων και της παγκοσμιοποίησης.

Ένας βιομήχανος θα πανηγύριζε την παραγωγή τόσων αγαθών για το κέρδος που θα έχει, ένας καθαρός καπιταλιστής θα πανηγύριζε την εμπορία των αγαθών και τα υπερκέρδη του, ένας εφοπλιστής το deal για την μεταφορά, ακόμα και οι εργάτες που παράγουν τα προϊόντα θα μπορούσαν να επαίρονται για τη δύναμη της εργασίας τους,  αλλά να πανηγυρίζουμε για τους σύγχρονους αχθοφόρους του λιμανιού, μου ακούγεται λίγο σόλοικο.

Όταν μια κοινωνία φτάνει στο σημείο να σπουδαιολογεί τέτοια γεγονότα πολύ φοβάμαι ότι δεν έχει μέλλον. Όταν από το παγκόσμιο οικονομικό γίγνεσθαι εμείς διεκδικούμε αυτά τα ελάχιστα σε τι μπορεί να ελπίζουμε;

Στα πλαίσια της προπαγάνδας που γίνεται υπέρ των αποκρατικοποιήσεων λοιπόν χρησιμοποιείται και το λιμάνι. Συγκρίνουν πόσα containers διακινούσε παλιά ο Πειραιάς και πόσα τώρα. Μα καλά σε ηλίθιους απευθύνονται. Είναι δυνατόν να συγκρίνεις τον Πειραιά που είχε πελάτες μόνο στην Ελλάδα άντε και τίποτα Βαλκάνια με τους κινέζους που πουλάνε σε όλο τον κόσμο. Υπήρχαν ποτέ τέτοιες ανάγκες και δεν εξυπηρετήθηκαν;  Και μη ξεχνάμε ότι παλιά ο προβλήτας άνηκε στο ελληνικό κράτος και τώρα στο κινέζικο. Δεν έχουμε αποκρατικοποίηση απλά μια αποικία των κινέζων.

Ακόμα Απαιτούν Ισοδύναμα.

Παρακολουθούσα πολιτική συζήτηση στην τηλεόραση που σε κάποια στιγμή έρχεται και στο θέμα της νέας φορολογίας των ακινήτων. Ο εκπρόσωπος από την κυβέρνηση εξέφραζε την κατανόηση και την θλίψη του για το επαχθές των μέτρων που επιβάλει φορολογία επιπέδου 2% του ΑΕΠ, αλλά τόνιζε το αναγκαίο των μέτρων σύμφωνα με τις συμβατικές υποχρεώσεις μας εξ αιτίας του νέου μνημονίου.

Ο εκπρόσωπος της αντιπολίτευσης πάλι, στιγμάτιζε το προφανές άδικο των μέτρων, όπου υποχρεώνει τους πολίτες σε φορολογία για έσοδα που πιθανότατα δεν έχουν εισπράξει και που σε ακραίες περιπτώσεις μπορεί να οδηγεί ουσιαστικά στη δήμευση της περιουσίας.

Προφανώς ο κυβερνητικός θέλοντας να καταδείξει το ανεύθυνο των θέσεων της αντιπολίτευσης τoν προκαλεί να υποδείξει ισοδύναμα μέτρα ώστε να αποφύγουμε τα προδήλως άδικα νέα μέτρα.

Στην πρόκληση αυτή ο εκπρόσωπος της αντιπολίτευση αντιπαραθέτει έσοδα από την φοροδιαφυγή, τα οποία είναι κατ’ αρχή σωστά όπως συμφωνεί και ο κυβερνητικός όμως η απόδοση τους είναι αδιόρατη ενώ η ανάγκη για έσοδα στο 2% του ΑΕΠ είναι άμεση για να επιτύχουμε πρωτογενές πλεόνασμα σύμφωνα με τις επιταγές του ΔΝΤ και λοιπών.

Αυτό είναι το σκεπτικό των εκβιαστικών διλημμάτων που προτείνει η κυβέρνηση και προβάλλεται κυρίως από τα ΜΜΕ που οδηγούν στην αποδοχή των μέτρων της τρόικας χωρίς τελικά ουσιαστικές αντιρρήσεις από το λαό.

Και μέχρι πριν λίγο καιρό, παρ’ όλες τις αντιρρήσεις που είχα, θα κατανοούσα τέτοια εκβιαστικά επιχειρήματα, σήμερα όμως είναι απαράδεκτα. Από την στιγμή που το ίδιο το ΔΝΤ παραδέχεται το λάθος των μέτρων και τις ολέθριες συνέπειες που προκάλεσαν στη χώρα μας, είναι απαράδεκτο να επιμένεις στις μνημονικές υποχρεώσεις όταν βλέπεις το επαχθές. Δεν υπάρχει πλέον καμία δικαιολογία για την τήρηση του μνημονίου.

Η υποχρέωσή μας για τα έσοδα από την ακίνητη περιουσία, εάν εφαρμοστεί έτσι όπως απαιτεί το μνημόνιο, θα αποστερήσει την αγορά από κεφάλαια, θα επιδεινώσουν την ύφεση και θα αυξήσουν την ανεργία. Η θεωρητική εξυγίανση λοιπόν των δημοσιοοικονομικών έτσι όπως επιχειρείται, τελικά θα προκαλέσει σοβαρή βλάβη στην οικονομία, με επαχθέστερες συνέπειες ακόμα και στα δημοσιοοικονομικά που επιχειρούμε να εξυγιάνουμε!

Αυτή η πολιτική λοιπόν της υποταγής στο μνημόνιο, του καλού μαθητή, την οποία εφάρμοσε πρώτος ο ΓΑΠ μας οδήγησε σε μείωση του ΑΕΠ πάνω από 20% και την ανεργία στο 30%.  Μας έφτασε μάλιστα στο σημείο να μας λυπόνται ακόμα και οι τροϊκανοί και να μας χαϊδεύουν τα αυτιά με  "μπράβο!", αυτοί που πριν λίγο μας χαρακτήριζαν σαν τους "τεμπέληδες του νότου". Αυτό το σκεπτικό που δημιουργεί τα εκβιαστικά διλήμματα και τις υποχωρήσεις ή απαιτεί ισοδύναμα πρέπει να ξεπεραστεί. Η πίστη ή ισοδύναμη εφαρμογή του μνημονίου μας οδηγεί στην καταστροφή της χώρας σύμφωνα και με τους εμπνευστές του, αλλά η ντόπιοι τοποτηρητές τους είναι ακόμα ανενημέρωτοι.

Διλήμματα λοιπόν του τύπου πέστε μας τα ισοδύναμα είναι άνευ ουσίας. Όταν τα μέτρα αυξάνουν την ύφεση απορρίπτονται και δεν είναι απαραίτητο να τα αντικαταστήσεις άμεσα έως ότου βρεθούν αλλά μη υφεσιακά. Τα αυστηρά χρονοδιαγράμματα που εφαρμόσθηκαν, για να πάρουμε τις δόσεις, ήταν καταστροφικά και τώρα καταντήσαμε το παράδειγμα προς αποφυγήν.

Η κατάργησης του μνημονίου ξεκινά από την απόρριψη της λογικής των ισοδύναμων. 

Ιδιωτικοποιούν Το Κράτος Και Δημεύουν Τα Ιδιωτικά.

Είναι απίστευτοι, μοναδικοί, καινοτόμοι.

Βρήκαν τον τρόπο να αξιοποιήσουν την κρατική περιουσία για να μηδενιστεί το έλλειμμα.

                                     

Ιδιωτικοποιούν τη κρατική περιουσία και μέσω της νέας φορολογίας ακινήτων δημεύουν τη ιδιωτική!!! 

Ζητούνται ιδιώτες να τολμήσουν να αγοράσουν κρατικό ακίνητο (στην ανάγκη το χαρίζουμε).

                               

                         

Τόσα χρόνια φοβόμασταν ότι όταν έρθουν οι κομμουνιστές θα μας πάρουν τα σπίτια και τώρα παρακαλάμε να έρθει η αριστερά μήπως και τα γλιτώσουμε.

2013 Η Χρονιά Της Πολυαναμενόμενη Αναστροφής.

Για να δούμε πως θα γίνει η αναπτυξιακή αναστροφή.

1.      Ήρθε η πρώτη δόση και αναμένεται μέσα στο 13 και η συνέχεια. Με τα λεφτά αυτά θα πληρωθούν υποχρεώσεις του κράτους σε πολίτες και επιχειρήσεις, έτσι θα τονωθεί η κατανάλωση και οι επενδύσεις άρα άνοδος του ΑΕΠ.

2.      Με τα λεφτά που εισρέουν επίσης θα γίνει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και από ζόμπι που είναι σήμερα θα ξαναγίνουν τράπεζες, θα αποκατασταθεί έτσι η τραπεζική πίστη και θα αρχίσουν οι χρηματοδοτήσεις στο εμπόριο, την παραγωγή και την κατανάλωση. Κι’ άλλη άνοδος του ΑΕΠ.

3.      Αποκαταστάθηκε η αξιοπιστία της χώρας με το τρίτο μνημόνιο που ψηφίσαμε (το είπε και η Μέρκελ) και σύντομα θα έρθουν οι ξένοι να επενδύσουν στις δρομολογημένες αποκρατικοποιήσεις. Τα έσοδα είναι δεδομένα και προδιαγεγραμμένα και η αύξηση του ΑΕΠ από τις ιδιωτικοποιήσεις αδιαμφισβήτητη.

4.      Η μεγάλη μείωση αμοιβών στη μισθωτή εργασία έχει βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά μας. Πολύ σύντομα μεγάλες επενδύσεις θα αλλάξουν το παραγωγικό τοπίο. Ειδικά στον τομέα των υπηρεσιών αναμένουνε θαύματα. Το Ελληνικό ήδη δρομολογείται, ένα νέο Las Vegas γεννιέται, άρα αύξηση και του τζογοΑΕΠ.

5.      Διευκολύνεται το επιχειρείν με απλοποίηση των διαδικασιών σύσταση επιχείρησης. Οι παραγωγικές επιχειρήσεις θα λειτουργούν με τις υψηλότερες κοινοτικές προδιαγραφές και τα προϊόντα τους θα ανταγωνίζονται ελεύθερα τα κινέζικα. Η επαγγελματική στέγη θα έχει αξία όχι όπως στην Τουρκία που είναι τσάμπα. Όπως και η φορολογία της παραγωγής θα παραμείνει στα ίδια υψηλά επίπεδα κοινή με το εισαγωγικό εμπόριο για να ανταγωνίζονται οι τριτοκοσμικοί ελεύθερα τη παραγωγή μας. Ο ανταγωνισμός πάντα φέρνει ανάπτυξη του ΑΕΠ.

6.      Ανοίγουν τα τελευταία κλειστά επαγγέλματα. Τουλάχιστον δυο μονάδες το ΑΕΠ επάνω από την απελευθέρωση των αδειών Ταξί, των Φορτοεκφορτωτών λιμανιών και κομμωτών.

7.      Θα απεγκλωβιστούν τα κεφάλαια του ΕΣΠΑ ώστε οι πλέον αποδοτικές επενδύσεις (οδοποιία, φωτοβολταϊκά κτλ), των εθνικών μας εργολάβων θα συνεχιστούν απρόσκοπτα. Και άλλη άνοδος του ΑΕΠ.

8.      Με το νέο φορολογικό δημιουργείται κλίμα φορολογικής δικαιοσύνης. Ο κάθε φορολογούμενος αφού θα φορολογείται σύμφωνα με την φοροδοτική του ικανότητα και μέσα στο νέο κλίμα αναμένεται μεγάλη αύξηση των εσόδων του κράτους. Με χρηστή διαχείριση τα έσοδα αυτά φυσικά θα ενισχύσουν το ΑΕΠ.

9.      Με 30% ανεργία το 2013 θα έχουμε πληθώρα πρόθυμων εργατικών χεριών που θα ενισχύσουν περαιτέρω την ανταγωνιστικότητα και θα συμβάλουν στην αύξηση του ΑΕΠ.

10.  Με τέτοιο υπέδαφος και τέτοιες ΑΟΖ σύντομα θα γίνουμε όλοι εμίρηδες. Εκτίναξη του ΑΕΠ!!!

Εύχομαι να είμαστε όλοι γεροί για να χαρούμε (να αντέξουμε) το νέο ΑΕΠ.

Η Αποκρατικοποίηση Των Ηλιθίων.

Μια από τις βασικές υποδείξεις – απαιτήσεις της τρόικας σε όλα τα μνημόνια είναι οι αποκρατικοποιήσεις. Θυμάμαι μάλιστα στα μέσα του 2011 είχε δημοσιευθεί και ένα αναλυτικό χρονοδιάγραμμα για το τι και πότε πωλείται! Για τις αποκρατικοποιήσεις επίσης υπήρχε απόλυτη εναρμόνιση στις επιλογές των τότε ισχυρών κομμάτων και αν δεν κάνω λάθος, ακόμα και στο πρώτο μνημόνιο, που είχε καταψηφίσει η ΝΔ, στο κομμάτι των αποκρατικοποιήσεων υπήρχε ομοφωνία.

Οι αποκρατικοποιήσεις λοιπόν είναι μια διαρκής απαίτηση της τρόικας που δεν αντιμετώπισε σημαντικές αντιρρήσεις από τον κεντροδεξιό χώρο που ασκεί εξουσία. Όμως είναι κάτι που δεν προχωρά καθόλου. Το γεγονός αυτό μάλιστα χρησιμοποιήθηκε κυρίως για να κατηγορηθεί η Ελλάδα ότι αθετεί τα συμφωνηθέντα με την τρόικα. Εξ αυτού του λόγου μάλιστα υποστηρίζουν ότι αποτυγχάνουν τα μνημόνια, με συνέπεια να επιβάλλονται σκληρότερα μέτρα στο λαό. Επιθυμώντας δε την αποδυνάμωση του συνδικαλιστικού κινήματος επιρρίπτουν στους συνδικαλιστές και στη διαπλοκή τους με την εξουσία την αιτία των μη ιδιωτικοποιήσεων. Δεν υποστηρίζω βέβαια ότι οι συνδικαλιστές θα διευκόλυναν τις αποκρατικοποιήσεις. Σε όλο τον κόσμο οι αποκρατικοποιήσεις με αντιδράσεις των συνδικαλιστών προχωράνε, είναι κάτι γνωστό και πάντα οι υποψήφιοι αγοραστές κάτι δίνουν για να τους κατευνάσουν. Άρα δεν θεωρώ ότι ήταν ο ιδιαίτερος λόγος που δεν προχώρησαν τα σχέδιά τους.

Κατά τη γνώμη μου οι αποκρατικοποιήσεις δεν προχώρησαν και δεν θα προχωρήσουν εξ αιτίας του βασικού σχεδιασμού και μέχρι οι οικονομικές απαιτήσεις να πέσουν σε επίπεδο μειοδοσίας. Σε περίοδο κρίσης όπου το πολύ μεγάλο κεφάλαιο αποχωρεί ουσιαστικά από τις αγορές για να κλείσει τα κενά του μας υποχρεώνουν να πουλήσουμε. Όση καλή διάθεση και να έχεις, και υπήρχε τέτοια από το πολιτικό μας σύστημα, σοβαρούς αγοραστές δεν θα βρεις. Αυτοί που μπορεί να ενδιαφερθούν θα είναι κατηγορίας αρπακτικών. Όταν μάλιστα ανακοινώνεις χρονοδιαγράμματα εκποιήσεων τα βλέπουν τα αρπακτικά και τους μεγαλώνει η όρεξη για αρπαγή. Ανακοινώνεται επίσημα ότι προστιθέμεθα να πουλήσουμε κρατική περιούσια επειδή πιεζόμαστε από την τρόικα. Αναφέρουμε μάλιστα και τα ποσά που υπολογίζουμε να εισπράξουμε και πότε θα τα εισπράξουμε! Προφανώς οι υποψήφιοι αγοραστές δεν θα δείξουν ενδιαφέρον και θα μας αφήσουν  να εξαντληθούμε για να τα πάρουν τσάμπα. Είναι κανόνας της αγοράς όταν ο πωλητής καίγεται να πουλήσει ο αγοραστής αγοράζει τσάμπα. Μόνο ένας ηλίθιος θα μεθόδευε έτσι την πώληση ενός σημαντικού περιουσιακού στοιχείου.

Αυτή είναι η κύρια αιτία που δεν πωλείται τίποτα. Προβάλαμε σε όλο το κόσμο την ανάγκη μας για εκποίηση και έτσι η αγορά μας αφήνει να ωριμάσουμε για να μας τα πάρει κοψοχρονιά. Αυτή τη στοιχειώδη σκέψη πραγματικά απορώ δεν την έκανε κανένας;  Δεν ξέρει κανένας πως πουλάς, πότε πουλάς και πότε ξεπουλάς!

Αν τους κρίνω επιεικών θα έλεγα ότι οι αποκρατικοποιήσεις δεν προχώρησαν από λάθος σχεδιασμό και γι’ αυτό έχει ευθύνες η τρόικα. Αλλά επειδή δεν νομίζω ότι είναι τόσο άχρηστοι στο σχεδιασμό καταλήγω στο ότι μεθοδεύτηκαν όλα για να ξεπουληθούν. Τελικά παραμυθιάζουν το λαό για τις υποτιθέμενες αποτυχίες, σαν υπεύθυνους τους συνδικαλιστές, ώστε να αποδυναμώσουν τις αντιδράσεις για το μεθοδευμένο ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας. Βέβαια επειδή δεν τους αρκούσε μόνο αυτό επενέβησαν και στα εργασιακά ώστε οι εργαζόμενοι στις ιδιωτικοποιημένες επιχειρήσεις να αμείβονται με τριτοκοσμικές αμοιβές ώστε να έχουν τα μέγιστα κέρδη όταν γίνουν.

Αυτό είναι το πραγματικό σχέδιο των αποκρατικοποιήσεων. Ο τρόπος μάλιστα που υλοποιείται, δείχνει και τις προθέσεις για το πώς σκέφτονται να εκμεταλλευτούν αυτά που θα αγοράσουν. Θα απομυζήσουν όσο μπορούν και μετά θα τα αφήσουν διαλυμένα στο κράτος, έχουμε δει τέτοια έργα.

ΥΓ Δεν μπήκα στην ουσία των αποκρατικοποιήσεων επειδή ο τρόπος που μεθοδεύτηκαν δείχνουν και τα «αναπτυξιακά χαρακτηριστικά»!

Μια Ιδιότυπη Λογοκρισία Από Το Antinews.

Κατά καιρούς σχολιάζω στο Antinews. Είναι μια συνήθεια που μου έχει μείνει από παλιά, τότε που και τα θέματα αλλά και οι σχολιαστές είχαν ένα αξιόλογο επίπεδο. Με τον καιρό ο εμφανής κομματισμός  έδιωξε τους αξιόλογους σχολιαστές αλλά και η θεματολογία υποβαθμίσθηκε εμφανώς. Εν πάση περιπτώσει όταν διαπιστώνω ακραίες περιπτώσεις παραπληροφόρησης  συνεχίζω να γράφω ένα σχόλιο έτσι για την τιμή των όπλων. 

Από καιρό έχω καταλάβει ότι όλα τα σχόλιά μου ελέγχονται πριν αναρτηθούν περισσότερο από το συνηθισμένο. Αυτό γίνεται εμφανές από το πόσο καθυστερούν για να εμφανιστούν σχετικά με αλλά που έχουν γραφεί αργότερα και εμφανίζονται σχεδόν άμεσα. Μέχρι τώρα πάντως δεν είχα δώσει σημασία αν και μου στερούσε την αμεσότητα.

Εχτές (9/11/12) όμως συνέβη κάτι που με εξόργισε. Έγραψα ένα σχόλιο στο άρθρο

«Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ κόπτεται για τη δόση των 31 δισ. ευρώ;» http://www.antinews.gr/2012/11/09/188791/ το οποίο δεν δημοσιεύθηκε ποτέ. Παραθέτω το σχόλιο για να γίνει κατανοητό γιατί μιλάμε.

«Πάντα η εξουσία θέλει να έχει ένα λογικοφανές επιχείρημα (λαϊκής κατανάλωσης συνήθως), για να στηρίζει τις αποφάσεις που παίρνει, απέναντι στη κοινή γνώμη, ειδικά όταν  πρόκειται να λάβει σκληρά μέτρα για το λαό.

Στη προκειμένη περίπτωση το επιχείρημα για τα καταστροφικά μέτρα ήταν “τα ψηφίζουμε για να εκταμιευθεί η δόση”. Ένα λογικοφανές επιχείρημα που άμβλυνε τις αντιδράσεις τις μεγάλης μερίδας του πληθυσμού που θίγεται από τα μέτρα.

Προφανώς το επιχείρημα ήταν εξ αρχής έωλο και καμία σχέση δεν έχουν τα μέτρα με την επιλογή των οικονομικά ισχυρών για την τυπική χρεοκοπία ή όχι της χώρας. Εν ολίγοις αν κρίνουν ότι δεν πρέπει να πτωχεύσουμε θα μας χρηματοδοτούσαν ούτως ή άλλως και το αντίστροφο.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προφανώς δεν κόπτεται για τα δις των δανειστών τα οποία γνώριζε ότι θα δοθούν μόλις αυτοί το αποφασίσουν ανεξάρτητα από τα μέτρα (το μόνο ίσως που μπορεί να τους ένοιαζε ήταν τα εργασιακά), αλλά για να καταδείξει τα έωλα επιχειρήματα της κυβέρνησης με τα οποία οδηγεί την χώρα σε μεγαλύτερη ύφεση ανεργία και εξαθλίωση.»

Επειδή το είχα στείλει από υπολογιστή που δεν είχα πρόσβαση για να επιβεβαιώσω ότι καλώς εστάλη συνέχισα να κάνω σχόλια σε άλλο άρθρο για να διαπιστώσω τον αποκλεισμό μου ή όχι. Συγκεκριμένα σχολίασα το «Συνεχίζει την υπονόμευση της χώρας ο Τσίπρας» http://www.antinews.gr/2012/11/09/188900/#comment-1084415 με το παρακάτω σχόλιο:

«Για την αποκατάσταση της τάξης.

Ερ.. :Πώς θέλετε να εμποδίσετε τις αποκρατικοποιήσεις;

Απ: Η ίδια η αγορά θα φροντίσει για αυτό. Κανένας σοβαρός επενδυτής δε θα δαπανήσει τα χρήματά του, όταν ξέρει ότι ο χρόνος αυτής της κυβέρνησης, που το αποφάσισε αυτό τελειώνει. Μια τόσο καταστροφική πολιτική θα μπορούσε ίσως να πραγματοποιηθεί σε μια αφρικανική χώρα, όχι στην Ευρώπη, με το νομικό της πολιτισμό. Θα έπρεπε να καταργηθεί το Σύνταγμα και το Κοινοβούλιο.

Είναι νομίζω γνωστό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και όχι μόνο, είναι κατά των αποκρατικοποιήσεων επειδή τις θεωρεί καταστροφικές.

Στις αποκρατικοποιήσεις αναφέρεται ο Τσίπρας όχι στις επενδύσεις γενικώς.»

Παρακολουθώντας τον χρόνο αποστολής και τα σχόλια που δημοσίευαν κατάλαβα ότι το είχε κόψει η λογοκρισία. Κάνω επίσης μερικά σχόλια ακόμα σε μερικούς ανεκδιήγητους σχολιαστές, πάντα με διακριτικότητα και ευγένεια, αλλά τίποτα! Η λογοκρισία του Antinews με είχε εξαφανίσει.

Δεν θεωρούσα ποτέ ότι έχω ριζοσπαστικό λόγο, τόσο μάλιστα που δεν θα έπρεπε να ακουσθεί. Από μια μεριά ένοιωσα κολακευμένος, αλλά από την άλλη απογοητευτικά για το πόσο έχει ξεπέσει το  Antinews. Και να σκεφτείς ότι όταν ιδρύθηκε το συγκεκριμένο blog αποτελείτο από δημοσιογράφους του ιστορικού περιοδικού “Αντί”.

Σήμερα το πρωί (10/11/12) ξανά έστειλα το πρώτο σχόλιο που μου είχαν κόψει. Μετά από την συνηθισμένη καθυστέρηση το δημοσίευσαν, σε ένα άρθρο όμως που είχε ουσιαστικά κλείσει! Έτσι και η λογοκρισία δεν αποδεικνύεται, αλλά ούτε οι αντίθετες απόψεις προβάλλονται. Μπράβο στο καινοτόμο Antinews.

Το δεύτερο σχόλιο αν και το ξανά έστειλα δεν δημοσιεύθηκε ακόμα. Ίσως όταν κλείσει το άρθρο από αναγνώστες να δημοσιευθεί.

Ίσως η δημοσίευση τέλος των σχολίων να εξαρτάται από τον λογοκριτή της βάρδιας!

Κάποιος μπορεί να είναι ποιο ήπιος και κάποιος πιο απόλυτος.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

Πριν από μερικά χρόνια είχε κυκλοφορήσει μια ιστορία, που ήθελε τα  λαχανάκια να μεταφέρονται με φορτηγό σε ένα αεροδρόμιο στην άλλη άκρη της Αγγλίας, και από εκεί να τα μεταφέρουν με αεροσκάφος στη Πολωνία, για να πλυθούν και να συσκευαστούν, και στην συνέχεια να τα στέλνουν πίσω στην Αγγλία αεροπορικώς, για να πουληθούν σε σούπερ μάρκετ μερικά μόλις χιλιόμετρα από εκεί που ξεκίνησαν!

Αυτό είναι ακραίο παράδειγμα της παρανοϊκής δυναμικής της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης, αλλά περιγράφει χαρακτηριστικά …..την «ευλογία» του ελεύθερου εμπορίου!

Σαν κοινωνία αποδεχτήκαμε αυτό το μοντέλο. Το παγκοσμιοποιημένο ελεύθερο εμπόριο μας προσέφερε φτηνά καταναλωτικά αγαθά και αυτό μας αρκούσε. Από την πλευρά όμως της παραγωγής τα πράγματα δεν ήταν και τόσο ευχάριστα. Τα εισαγόμενα εκτόπιζαν τα προϊόντα μας συνεχώς από την αγορά. Το ελεύθερο εμπόριο σε συνδυασμό με το ισχυρό νόμισμα, στη δεκαετία που πέρασε, δημιούργησε συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού για τα ελληνικά προϊόντα και σταδιακά αποδόμησε τον παραγωγικό ιστό βάζοντας στη θέση του τις εισαγωγές. Εισαγωγές αγαθών από χώρες απαξίωσης των εργασιακών συνθηκών.

Οι πολιτικοί με την πολιτική τους αδιαφορήσαν ουσιαστικά για τα προβλήματα της παραγωγής. Οι δραστηριότητες, “εντάσεως εργασίας”, απαξιώθηκαν. Ότι προτάθηκε εναλλακτικά, κρινόμενο εκ του αποτελέσματος, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Αποδόμησε τη βιοτεχνία χωρίς αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση με αποτέλεσμα να χαθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας τις οποίες εξ ανάγκης  αναπλήρωσε το δημόσιο με τις γνωστές ολέθριες συνέπειες.

Οι εμπειρίες μου από την παγκοσμιοποίηση στην κλωστοϋφαντουργία είναι απογοητευτικές. Φαντάζομαι κάτι αντίστοιχο πρέπει να συμβαίνει γενικότερα στο χώρο της μεταποίησης. Ο ανταγωνισμός από τα αντίστοιχα εισαγόμενα έχει συρρικνώσει τον κλάδο μου, έχει μηδενίσει τις επενδύσεις και τέλος έχουν χαθεί χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ο ελεύθερος παγκοσμιοποιημένος ανταγωνισμός προσέφερε τελικά φτηνά αγαθά αλλά και μεγάλη ανεργία.

Στην ουσία με κεφαλαιοκρατικά κριτήρια, η εργασία των εργαζομένων στις ανεπτυγμένες δυτικές χώρες οδηγήθηκε σε άμεσο ανταγωνισμό με την εργασία των χωρών του τρίτου κόσμου. Μια παγκοσμιοποιημένη ομογενοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων με μόνο κριτήριο το κέρδος των πολυεθνικών. Το μοντέλο αυτό δημιουργεί μεγάλες ανισοκατανομές στη παγκόσμια προσφορά εργασίας, το κύριο μέσο για τη διάχυση του πλούτου. Η ανεργία που προκαλείται στο δυτικό κόσμο τέλος, αποδομεί το κράτος πρόνοιας, το σημαντικότερο κοινωνικό δημιούργημα του δυτικού πολιτισμού.

Εν κατακλείδι το μοντέλο του παγκοσμιοποιημένου ελευθέρου εμπορείου προκαλεί ανεργία με σημαντικά κοινωνικά προβλήματα και θα πρέπει με κάποιο τρόπο να ελεγχθεί.

Κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα όπως είδαμε έχει εκτός από τις οικονομικές και τις κοινωνικές συνέπειες. Συνήθως θεωρούμε το σημαντικότερο για μια επιχείρηση τη πραγματοποίηση κέρδους, όμως για το κοινωνικό περίγυρο σημαντικότερες είναι οι κοινωνικές συνέπειες της δραστηριότητας, το μακροχρόνιο συμφέρον των αγοραστών και του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου.

Για να ποσοτικοποιήσουμε τις συνέπειες μιας επιχειρηματικής δραστηριότητας στο κοινωνικό περίγυρο θα χρησιμοποιήσουμε στοιχεία από τον κοινωνικό ισολογισμό.

Ο κοινωνικός ισολογισμός είναι όρος ο οποίος εμφανίστηκε στις Η.Π.Α. στη δεκαετία του 1980, για να δείξει ότι η επιχείρηση σαν οικονομικό και κοινωνικό κύτταρο λειτουργεί, αναπτύσσεται και πραγματοποιεί κέρδη, χάρη στην προστασία των νόμων του κράτους, στην εργασία του προσωπικού της και στην εμπιστοσύνη του κοινού.

Ο Κοινωνικός Ισολογισμός (Κ.Ι.) είναι ένας δείκτης κοινωνικών υπηρεσιών τις οποίες προσφέρει μια επιχείρηση στους εργαζόμενους, στο κοινό και στο κράτος. Λογιστικά είναι μια κατάσταση με δύο στήλες, όπου στη δεξιά πλευρά έχει τα έσοδα της επιχείρησης και στην αριστερή έχει δαπάνες για υπαλλήλους, ασφαλιστικά ταμεία, κράτος, παροχές υπηρεσιών, δημοτικούς φόρους, χορηγίες κτλ. Προφανώς επιχειρήσεις με υψηλό ποσοστό Κ.Ι. δαπανούν σημαντικά ποσά από τον τζίρο τους για το ανθρώπινο δυναμικό, τον κοινωνικό περίγυρο και συντελούν ουσιαστικά στη μείωση της ανεργίας, το σημαντικότερο αυτή την εποχή για τον τόπο μας. 

Οι βιοτεχνίες μας υστερούν στον ανταγωνισμό για πολλούς λόγους. Ένας όμως από τους πλέον σημαντικούς λόγους είναι το λειτουργικό κόστος που οφείλεται στις δαπάνες που προσμετρά ο Κ.Ι.. Το ανταγωνιστικό μειονέκτημα των προϊόντων μας έναντι των εισαγόμενων οφείλεται ουσιαστικά στην κοινωνική ανταποδοτικότητα που εμπεριέχουν. Οι επιχειρήσεις μας και τα προϊόντα μας έχουν ουσιαστική κοινωνική συνεισφορά και αξίζουν μιας ευνοϊκότερης αντιμετώπισης από το κράτος. Είναι η ελάχιστη βοήθεια που οφείλει να μας παράσχει το κράτος για να αντιμετωπίσουμε τη λαίλαπα του ανταγωνισμού από τα εισαγόμενα προϊόντα. 

Οι θέσεις εργασίας που δημιουργούμε στις βιοτεχνίες μας προσφέρουν πολλαπλά στον τόπο μας. Ένας φορολογικός διαχωρισμός των επιχειρήσεών μας με σημαντικές φοροελαφρύνσεις ή με φορολογικές επιβαρύνσεις στις επιχειρήσεις με μικρό ποσοστό Κ.Ι. θα βοηθούσε ώστε να γίνουν τα προϊόντα μας ανταγωνιστικότερα από τα εισαγόμενα, γεγονός που θα διατηρούσε την εργασία στον τόπο μας με προοπτικές ανάπτυξης.

Με την προϋπόθεση ότι θα έχουν λυθεί τα προβλήματα από τη ανάμιξη του πελατειακού κράτους στην επιχειρηματικότητα, ορίζοντας το νέο αυτό κοινωνικό κριτήριο για τη φορολογία, προστατεύουμε τη βιοτεχνία από τον άνισο ανταγωνισμό,  και δημιουργούμε συνθήκες για παραγωγικές επενδύεις και θέσεις εργασίας.

=============================================================

Μια παρόμοια σκέψη είχε γίνει το Σεπτέμβριο του 2011 αλλά για άγνωστους λόγους χάθηκε.

Αντιγράφω (Express.gr  11/09/11-08:44)

Τον φορολογικό διαχωρισμό των επιχειρήσεων σε «εντάσεως κεφαλαίου» και «εντάσεως εργασίας», σχεδιάζει το Yπουργείο Οικονομικών με στόχο να μειώσει, ίσως έως και 50%, τη φορολογία σε νομικά πρόσωπα που απασχολούν σημαντικό αριθμό εργαζομένων έναντι των επιχειρήσεων που δεν επιβαρύνονται με σημαντικό μισθολογικό κόστος.

Το σχέδιο που έχει προαναγγείλει ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος προβλέπει ιδιαίτερα χαμηλή φορολόγηση για τα κέρδη που θα έχουν το 2012 βιοτεχνίες, βιομηχανίες, εμπορικά καταστήματα, τεχνικές και κατασκευαστικές εταιρίες, αλλά ακόμα και προσωπικές επιχειρήσεις (συνεργεία αυτοκινήτων, ραφεία, ξυλουργεία, φούρνοι κ.λπ.).

Ύφεση και Τιμές

Από τότε που αναμείχθηκε η τρόικα στα εσωτερικά μας, μια ήταν η κύρια απαίτηση:

Άμεσες περικοπές αμοιβών ώστε να προκληθεί αποπληθωρισμός των τιμών, λόγω μειωμένης ζήτησης, ώστε η αγορά να ισορροπήσει τελικά σε ένα χαμηλότερο επίπεδο όπου η οικονομία θα είναι ανταγωνιστικότερη (κάπου στα Βαλκάνια). Είναι η κλασική νεοφιλελεύθερη συνταγή της ελεύθερης αυτορρυθμιζόμενης αγοράς που εφαρμόζει το ΔΝΤ. Δεν γνωρίζω αν αυτό το ιδεολόγημα έχει ποτέ επιτύχει μπορώ όμως να εξηγήσω γιατί έχει αποτύχει στο τόπο μας. Πριν το κάνω όμως αυτό θα θυμίσω την ερμηνεία που δίνουν οι τροϊκανοί, μια βολική γι΄ αυτούς εξήγηση της αποτυχίας, που ρίχνει τα βάρη στο κακό Ελληνικό κράτος.

Λένε λοιπόν ότι εφόσον μειώνουμε τις αμοιβές και δεν πέφτουν οι τιμές σημαίνει ότι υπάρχει μεγάλη παραοικονομία η οποία κρατά την αγορά σε υψηλά επίπεδα με αποτέλεσμα παρ’ όλη την ύφεση να έχουμε ακόμα υψηλές τιμές.

“Κυνηγήστε λοιπόν την φοροδιαφυγή άχρηστοι εφοριακοί υπάρχει πολύ λίπος ακόμα. Και συ κυβέρνηση φορολόγησε ότι φανταστείς και κόψε ότι μπορείς έχουν να δώσουν οι φοροφυγάδες.”

Βλέπουμε λοιπόν πως μια ρηχή ερμηνεία των φαινομένων ξεκινά τον αρμαγεδώνα περικοπών και την φοροκαταιγίδα.

Δεν θα υποστηρίξω φυσικά ότι δεν υπάρχει φοροδιαφυγή. Για την συντριπτική όμως μερίδα του πληθυσμού είναι μέσα στα πλαίσια του φυσιολογικού (άντε και λίγο παραπάνω). Πως εξηγείται λοιπόν το φαινόμενο να μη πέφτουν οι τιμές στο κόστος ζωής;

Ένας παράγων βέβαια είναι ότι η αγορά δεν είναι ελεύθερη αλλά χειραγωγείται από μερικά καρτέλ αλλά δεν είναι ο μόνος λόγος. Και αν θέλετε παρ’ όλη τη ύφεση και τη συρρίκνωση η κατανάλωση στα είδη που καθορίζουν το κόστος ζωής δεν έχει μειωθεί σημαντικά για να προκληθεί κατάρρευση των καρτέλ και μείωση των τιμών. Ο παρακάτω λόγος λοιπόν κατά τη γνώμη μου είναι αυτός που κρατά τις τιμές ακόμα υψηλά.

Όταν εφαρμόζεις οριζόντιες περικοπές στην οικονομία οι πολίτες δεν εφαρμόζουν ανάλογες περικοπές σε όλες τις καταναλωτικές ανάγκες οριζόντια. Συγκεκριμένα αν από μια οικογένεια αφαιρέσεις ένα 20% των εσόδων της αυτή θα περικόψει τις καταναλωτικές ανάγκες που θεωρεί δευτερεύουσες ή προαιρετικές και όχι αυτές που θεωρεί πρωτεύουσες και σημαντικές. Σαν συνέπεια αυτού έξοδα που έχουν να κάνουν με το σπίτι ή το αυτοκίνητο περικόπτονται άμεσα. Παρατηρούμε λοιπόν να μη κινείτε πλέον τίποτα στις συγκεκριμένες αγορές και οι τιμές να πέφτουν κάθετα. Βέβαια όσο και να πέφτουν οι τιμές κανείς δεν αγοράζει τίποτα επειδή τα χρήματα που διατίθενται για αυτές τις ανάγκες είναι μηδενικά. Η κοινωνία συνεχίζει να ζει και να καταναλώνει τα υπόλοιπα αγαθά με τον ίδιο ρυθμό και φυσικά οι τιμές δεν πέφτουν. Σε δεύτερη φάση άλλη μια περικοπή 10% θα περιόριζε την ένδυση. Παρά την μύωση των τιμών στο ένδυμα πολλές επιχειρήσεις του κλάδου θα κλείσουν.

Με τον επιχειρούμενο λοιπόν αποπληθωρισμό που ακολουθείται, σταδιακά καταστρέφεται η οικονομία, αυξάνει η ανεργία και δημιουργείται δίνη ύφεσης, ενώ οι τιμές του δείκτη καταναλωτή παραμένουν ψηλά χωρίς να υποκρύπτεται ίχνος φοροδιαφυγής. Ουσιαστικά οφείλεται στο ότι οι καταναλωτές δεν λειτουργούν με ομοιόμορφες  περικοπές στις διάφορες καταναλωτικές τους ανάγκες αλλά με προτεραιότητες. Και ο επιθυμητός οριζόντιος αποπληθωρισμός που σχεδίαζαν δεν έρχεται ποτέ αφού το σύστημα είναι σε συνεχή κλιμακωτή πτώση μέχρι πλήρους διάλυσης. 
Αν είναι αυτό που επιθυμεί η τρόικα ΟΚ, προς τα εκεί βαδίζουμε με την συναίνεση της ντόπιας τρόικας.

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Σχεδόν όλα τα κόμματα με τις προεκλογικές εξαγγελίες υπόσχονται προστασία στα θύματα του μνημονίου, προστασία (ή έστω προσπάθεια) για τις κατώτερες αμοιβές και προστασία (ή κάτι τέτοιο) των θέσεων εργασίας του δημοσίου. Από καμία παράταξη δεν άκουσα μια σοβαρή πρόταση για την προστασία των θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, αυτός που επλήγει ανεπανόρθωτα από την κρίση και το μνημόνιο. Προτάσεις του τύπου: μειώνουμε τις ασφαλιστικές εισφορές ή τις κατώτατες αμοιβές, για να προστατεύσουμε και να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας είναι αστοιχείωτα νεοφιλελεύθερα σενάρια, ανάξια λόγου.

Από τα δεδομένα της ΕΛΣΤΑΤ για το 2011, εν μέσω κρίσης, δαπανήσαμε 32 δις για εισαγωγή αγαθών πλην πετρελαιοειδών. Κατά τη γνώμη μου είναι μια μεγάλη δεξαμενή που αν περιοριστεί δυναμικά μπορεί να δημιουργήσει πολλές νέες θέσεις εργασίας. Για την εκμετάλλευση λοιπόν μέρους αυτού του ποσού προτείνω με κάποιο τρόπο να κάνουμε την παραγωγή αγαθών πιο συμφέρουσα από το εισαγωγικό εμπόριο, όπου είναι εφικτό.

Η πρόταση αυτή δεν χρειάζεται έγκριση της τρόικας, μόνο πολιτική βούληση. Είναι μια πρόταση ανέξοδης προστασίας και ανάπτυξης για τις βιοτεχνίες και τους εργαζόμενούς μας. Προφανώς όχι με δασμούς στα εισαγόμενα, αφού κάτι τέτοιο δεν επιτρέπεται, αλλά με στοχευμένη εσωτερική φορολόγηση των εισαγωγικών δραστηριοτήτων.

Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να θέσουμε κοινωνικά κριτήρια για την φορολογία των επιχειρήσεων. Με δεδομένο ότι οι δραστηριότητες εντάσεως εργασίας όπως είναι οι περισσότερες βιοτεχνίες απασχολούν περισσότερους εργαζόμενους σε σχέση με τις εισαγωγικές για αντιστοίχους τζίρους, θα μπορούσαμε να ορίζαμε το κριτήριο, ποσό που δαπανά μια επιχείρηση για το ανθρώπινο δυναμικό σχετικά με το τζίρο. Με το κριτήριο αυτό θα μπορούσαμε   να αυξήσουμε ή να ελαττώσουμε την φορολογία μιας επιχείρησης στοχευμένα ώστε να ευνοείται η παραγωγή στον τόπο μας.

Απώτερος στόχος φυσικά αυτής της παρέμβασης είναι να εξομαλυνθεί ο αθέμιτος ανταγωνισμός που δέχεται η εργασία στον τόπο μας από τις χώρες χαμηλού κόστους ώστε να δημιουργηθούν συνθήκες για να επανακάμψει η παραγωγή μας. Είναι ένας τρόπος ώστε η επιλογή των ελληνικών προϊόντων να γίνει και οικονομικά συμφέρουσα για τον καταναλωτή. Τέλος να προσθέσω ένα στοιχείο από τον κλάδο μου, για να μη θεωρηθεί ότι η στήριξη των Ελληνικών προϊόντων, εξ αιτίας της προηγούμενης πρότασης, θα επιβαρύνει τον καταναλωτή. Ενδεικτικά αναφέρω ότι χάνονται δουλειές από εισαγόμενα προϊόντα για διαφορά τιμής 2 ευρω (6 το ελληνικό 4 το εισαγόμενο) όταν ο καταναλωτής πληρώνει το προϊόν τουλάχιστον 30!

Με αυτή την πολιτική βούληση θα μπορούσαμε να καθορίσουμε διάφορα κριτήρια (κοινωνικά, οικολογικά κτλ) ώστε τελικά η παραγωγή αγαθών να είναι πιο συμφέρουσα από το εισαγωγικό εμπόριο. Επιλογή που θα λειτουργήσει δυναμικά για προσέλκυση παραγωγικών επενδύσεων, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και ουσιαστική ανάπτυξη.

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ

Η έκθεση της ΕΤΕ αναλύει ένα σενάριο της δραχμής. Αν και η τρομοκρατική διάθεση της έκθεσης είναι εμφανείς (προεκλογική εκστρατεία έχουμε, θα δούμε πολλά τέτοια) εγώ θα προσπαθήσω να την αναγνώσω ψύχραιμα χωρίς συνομοσιολογίες.

Το νόμισμα λοιπόν είναι ένα μέσον συναλλαγής. Αν η πραγματική οικονομία μας ήταν ισχυρή δεν θα υπήρχε πρόβλημα αλλαγής νομίσματος. Τα καταστροφικά σενάρια της έκθεσης οφείλονται στο γεγονός ότι η πραγματική οικονομία στη χώρα μας έχει διαλυθεί. Μόνο η άμεση υποτίμηση κατά 65% του νέου νομίσματος αποδεικνύει ότι η αξία της οικονομίας, αυτά τα δέκα χρόνια του ευρω, έχει χάσει το 65%. Όλα τα χρόνια αυτά όμως δεν είχαμε κρίση και ύφεση, είχαμε «ανάπτυξη» με «ισχυρές αυτοδύναμες» κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Οι επιλογές αυτών των κυβερνήσεων κατέστρεψαν την πραγματική οικονομία της χώρας, απαξίωσαν την παραγωγή και αποθέωσαν την κατανάλωση εισαγομένων (είτε από ανικανότητα, είτε από ιδιοτέλεια, το έργο αυτών που κυβέρνησαν ήταν ισοπεδωτικό).

Σύμφωνα με την έκθεση της ΕΤΕ λοιπόν η οικονομία μας είναι μια φούσκα (και με ευρω και με δραχμή), δημιούργημα των πολιτικών που κυβέρνησαν τον τόπο συμπληρώνω εγώ.

Εκλογές έρχονται αποφασίστε.

Ακόμα και αν είστε φιλομνημονικός, σκεφτείτε τι θα ψηφίσετε.

Θα επιβραβεύσετε αυτούς που κατέστρεψαν την χώρα σύμφωνα και με την έκθεση της ΕΤΕ; (εξαιρούνται αυτοί που αισθάνονται ακόμα, ότι τα έφαγαν μαζί με τον Πάγκαλο).

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ «ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΛΕΓΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ»

Το «ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΛΕΓΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ» έγινε δυο ετών.

Θέλω να πιστευω ότι επηρέασα λίγο τους αναγνώστες ώστε να σκέφτονται Ελληνικά και κυρίως να επιλέγουν Ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες από Ελληνικα καταστήματα.

Το σύνθημα εξακολουθεί να είναι επίκαιρο γιατί στηρίζει την αξία της εργασίας στον τόπο μας, βοηθά τη Ελληνική παραγωγή και προστατεύει τα λιγοστά ευρώ που μας απέμειναν.

ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΤΗ ΚΑΛΠΗ

Μετά το άνοιγμα της κάλπης και λίγο πριν τη σύσκεψη των αρχηγών υπό τον πρόεδρο για τον σχηματισμό κυβέρνησης θα εκφράσω τη γνώμη μου για το αποτέλεσμα.

Α) είναι τελείως ξεκάθαρο ότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι υπέρ της παραμονής στην ΕΕ και την Ευρωζώνη. Αν εξαιρέσουμε ΚΚΕ, ΧΑ και κάποια μικρά κόμματα της άκρα αριστεράς (ούτε 20%) το υπόλοιπο 80% είναι ξεκάθαρα θετικό με την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας γεγονός που πρέπει να γίνει σεβαστό από την νέα κυβέρνηση.

Β) η πλειοψηφία του λαού που αγγίζει το 65% αντιτίθεται ξεκάθαρα στην πολιτική της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ οι οποίοι αποδέχτηκαν το μνημόνιο σαν τον μόνο δρόμο για τη σωτηρία της χώρας. Η λαϊκή ετυμηγορία επιβάλει στη νέα κυβέρνηση να εφαρμόσει μια διαφορετική πολιτική διάσωσης ξεκάθαρα αντιμνημονική.

Γ) τα ποσοστά των κομμάτων είναι τέτοια που δεν είναι δυνατόν να σχηματισθεί αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ο σεβασμός στη λαϊκή εντολή επιβάλει την συνεργασία των κομμάτων για να κυβερνηθεί ο τόπος. Είναι όμως έτσι τα αποτελέσματα που για να συμβεί αυτό πρέπει να συνεργασθεί η ΝΔ που είναι φιλομνημονική με το ΣΥΡΙΖΑ που είναι αντιμνημονικός. Το παράδοξο λοιπόν είναι ότι το πρώτο κόμμα πρέπει να απεμπολήσει τις ιδέες του και να δώσει την πρωτοβουλία και την κοινοβουλευτική στήριξη στο δεύτερο, τον κύριο εκφραστή της αντιμνημονικής πολιτικής, για να σχηματίσει κυβέρνηση και να εφαρμόσει την πολιτική του ή όποια άλλη αντιμνημονική πολιτική συνθέσει με αλλά κόμματα διατεθειμένα να συνεργαστούν με το ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά επιβάλει ο σεβασμός στο εκλογικό αποτέλεσμα και όποιος δεν συμμορφωθεί και οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές  απαξιώνει τη λαϊκή βούληση και κρίνεται ως αντιδημοκρατικός.

Τα διλήμματα από το ΣΥΡΙΖΑ του τύπου θα μας υπονομεύσουν κτλ πρέπει κατ’ αρχήν να αποδειχθούν για να έχουν βάση και αν συμβούν τότε θα γνωρίζουμε ποιος απαξιώνει το λαό και θα τιμωρηθεί στην κάλπη.

Τέλος η προσφυγή στη κάλπη πέρα από κάποια μικροκομματικά οφέλη πάλι μια παρόμοια συνεργασία θα απαιτεί (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις), άρα κατ΄ αρχήν ανούσια. Οι νέες εκλογές όμως θα επιβαρύνουν την ήδη δεινή θέση μας και δίνεται η εντύπωση ότι κάποιοι προσπαθούν εκβιαστικά να αλλάξουν τον λαό σύμφωνα με τις επιθυμίες τους!

Θέλω να πιστεύω ότι μετά από τόσα χρόνια δημοκρατίας είμαστε δημοκράτες τουλάχιστον στα βασικά.

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΚΑΛΠΗ

Έχω γράψει και παλαιοτέρα ότι οι ιδεολογίες μικρή σημασία έχουν πλέον για τον σύγχρονο καπιταλισμό. Μετά το τέλος του ψυχρού πόλεμου η ιδεολογική τοποθέτηση, μέσα στο παγκοσμιοποιημένο status, είναι τελείως ελεύθερη αρκεί η υλιστική σου πρακτική, συμπεριφορά να είναι σύμφωνη με τα συμφέροντα των νικητών του πολέμου. Οι ιδεολογίες θεωρητικά αντανακλούν σε υλιστικές πρακτικές, στο ενδιάμεσο όμως χάνονται στη μετάφραση. Ο καπιταλισμός έχει την δύναμη να δημιουργήσει συνθήκες έλεγχου και χειραγώγησης των πολιτών ελέγχοντας τις υλικές ανάγκες, αφήνοντας την ιδεολογίες ελεύθερες, πολυδιασπασμένες και τελικά ακίνδυνες. Άλλωστε οι ιδεολογίες πάντα είχαν εγγενώς το στοιχείο της πολυδιάσπασης. Όταν μάλιστα δεν υπάρχει  παιδία για συλλογική δράση  ο κατακερματισμός των ιδεολογιών καταντά γραφικός.

Με αυτή την βασική αρχή οι εκλογές έτσι όπως στήνονται μοιάζουν κατά τη γνώμη μου αναποτελεσματικές. επειδή κινούνται μέσα στα ιδεολογικά πελάγη του προηγούμενου αιώνα και έχουν έντονο το στοιχείο της πολυδιάσπασης. Οι υλικές συμπεριφορές που θα ενίσχυαν τη συλογικότητα και θα προστάτευαν  άμεσα τη παραγωγή και την εργασία του συμπολίτη μας ούτε καν προβάλετε. Οι διάφοροι πολιτικοί χώροι αναλώνονται προβάλλοντας την  ιδεολογία τους αλλά κανένας δεν έχει τη δύναμη να προτείνει συγκεκριμένες πρακτικές που θα στήριζαν δυναμικά το τόπο. Και βέβαια η κριτική μου δεν στρέφεται στα φιλομνημονικά κόμματα, αυτά έχουν υποκύψει στις πρακτικές που παγκόσμιου κεφαλαίου και προσφέρουν γη και ύδωρ καταστρέφοντας τον τόπο, ούτε σ’ αυτά  που είναι οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού επειδή από άλλο δρόμο τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου εξυπηρετούν προβάλλοντας το ατομικό σε βάρος του συλλογικού αποδυναμώνοντας κάθε συλλογική παιδία, αλλά στα μη φιλελεύθερα αντιμνημονικά. Τι νόημα έχει να υποστηρίζουμε Κεϋνσιανά αναπτυξιακά μοντέλα, τα μόνα που ιστορικά αποδεδειγμένα  μπορούν να μας βγάλουν από την ύφεση και την κρίση, αν η καταναλωτική μας πρακτική δεν είναι φιλελληνική. Τι νόημα έχει να βρεις λεφτά για να κάνεις το βασικό μισθό 1000 ευρω αν τα λεφτά αυτά πάνε σε εισαγόμενα αγαθά και τελικά φύγουν από τον τόπο μας. Το κλήμα που θα δημιουργηθεί θα ευνοεί πάλι τις εισαγωγές και θα δούμε πάλι, όπως και παλαιότερα, επενδύσεις στο εμπόριο χωρίς καμία παραγωγή πλούτου.

Το σύνθημα για επιλογή ελληνικών προϊόντων δεν είναι ιδεολογία, είναι μια καθημερινή πρακτική που στηρίζει θέσεις εργασίας στον τόπο μας. Θα περίμενα να ήταν το κυρίαρχο σύνθημα σ΄ αυτές τις εκλογές αλλά τα συμφέροντα που θίγει είναι μεγάλα  και η προβολή του ανύπαρκτη (παλαιότερα έθιγε άμεσα τους χορηγούς των κομμάτων, τώρα ελπίζω όχι).

Για τα «επαναστατικά κόμματα» δεν θα πω τίποτα επειδή τα θεωρώ στη πράξη άκρως ιδεαλιστικά παρόλο τον υλισμό τους.

Μ’ αυτές τις σκέψεις θα ψηφίσω στις εκλογές που έρχονται ένα κόμμα που είναι βέβαιο ότι θα ξεπεράσει το 3% για να έχει νόημα. Όμως για τους λόγους που ανέφερα δεν το προτείνω σε κανένα.

ΠΑΡΕΜΠΟΡΙΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ

Η ζημιά που δημιουργεί το παρεμπόριο στην οικονομία είναι σχεδόν αυταπόδεικτη. Ο περιορισμός του αναγκαίος. Για το σκοπό αυτό συνήθως αναλωνόμαστε σε ανούσιους αφορισμούς ή επαφιόμαστε σε ένα υποθετικό κράτος το οποίο με τους «εξαιρετικούς του» ελεγκτικούς μηχανισμούς θα επιβάλει την απόλυτη νομιμότητα.

Δυστυχώς όλα αυτά ανήκουν στο χώρο της επιθυμίας και δεν προσεγγίζουν το πρόβλημα από την ρεαλιστική του πλευρά.

Για να δούμε λοιπόν τι είναι αυτό που συνιστά το φαινόμενο του παρεμπορίου.

Η συναλλαγή του παραεμπορίου, η μορφή τουλάχιστον που έχει την μεγαλύτερη εξάπλωση, περιλαμβάνει τρία στοιχεία. Είναι α) η ύπαρξη του προϊόντος μαϊμού, β) του λαθρέμπορα και γ)του αγοραστή. Στο παρεμπόριο δεν υπάρχει μόνο ο κακός συνήθως μετανάστης που πουλά τα λαθραία αλλά και ο πρόθυμος αγοραστής, συνεργάτης απαραίτητος για να ολοκληρωθεί ο κύκλος της συναλλαγής.

Το σημαντικό, κατά τη γνώμη μου, είναι  να βρούμε τις γενεσιουργές αιτίες αυτού του φαινομένου. Αν ακυρώσουμε την δυναμική που το προκαλεί μπορεί και να το εξαφανίσουμε. Διαφορετικά πάντα το παρεμπόριο θα βρίσκει δρόμους επιβίωσης.

Το κίνητρο του αγοραστή είναι προφανές. Η ανάγκη του οικονομικά ανίσχυρου καταναλωτή σε συνδυασμό με τα στερεότυπα (στρεβλά πρότυπα διαφήμισης) τον οδηγεί να αγοράζει το φτηνό μαϊμού προϊόν. Η κρίση που αυξάνει την οικονομική ανέχεια θα αυξάνει και τον αριθμό των καταναλωτών του παρεμπορίου.

Το άλλο στοιχείο της συναλλαγής είναι το προϊόν μαϊμού. Είναι γνωστό ότι κατά κανόνα τα εργοστάσια που παράγουν τα επώνυμα προϊόντα στην Άπω Ανατολή τα ίδια εργοστάσια παράγουν και τις μαϊμούδες. Συνήθως ποιοτικές διαφορές αν υπάρχουν αυτές είναι μικρές και πάντως μη ανιχνεύσιμες από το μέσο καταναλωτή. Το ζήτημα εδώ  είναι μήπως το μαϊμού προϊόν πέραν των άλλων είναι πιο τίμιο από πλευράς τιμής! Όταν το κόστος παραγωγής του προϊόντος είναι συνήθως το 1/10 ή και λιγότερο σχετικά με τη τιμή που πωλείται το επώνυμο προϊόν σε νόμιμο κατάστημα, όταν οι τιμές αυτές συνήθως υπαγορεύονται από τις πολυεθνικές που ελέγχουν το Brand Name τότε υπάρχει θέμα αισχροκέρδειας. Η πολυεθνική που κερδοσκοπεί ασύστολα  δεκαπλασιάζοντας τουλάχιστον της τιμής ενός προϊόντος αποτελεί κύρια γενεσιουργό αιτία για τα μαϊμού προϊόντα και το παραεμπόριο. Πράγματι απορώ για το «υγιές εμπόριο» που συνεργάζεται με τέτοιες πολυεθνικές, πόσο υγιές μπορεί να είναι; Συνεργάτης στη αισχροκέρδεια των πολυεθνικών γίνονται και το νόμιμο δεν είναι πάντα και ηθικό και η τιμή της μαϊμούς είναι μάλλον πιο ηθική αν και παράνομη.

Ο καταναλωτής τέλος ναρκωμένος από την διαφήμιση των πολυεθνικών αναζητά το Brand Name. Η οικονομική κρίση και η ανέχεια τον οδηγεί στο παραεμπόριο ώστε να καλύψει την ανάγκη που του έχουν δημιουργήσει οι πολυεθνικές και οι συναλλαγή του παραεμπορίου ολοκληρώνεται.

Συμπερασματικά θα έλεγα ότι όταν δρας στρεβλώνοντας την αξία ενός προϊόντος η αγορά θα αντιδράσει για να το επαναφέρει στη πραγματικότητα. Αυτή η δυναμική δημιουργεί το παραεμπόριο και δεν θα σταματήσει όσα μέτρα αφορισμού ή καταστολή και αν παίρνουμε.

Στον λαθρέμπορα δεν αναφέρθηκα καθόλου καθ΄ ότι θεωρώ ότι είναι δημιούργημα των δυο άλλων παραγόντων. Συνήθως εστιάζουμε εναντίον του σαν να προέρχεται από παρθενογένεση. Όσους και αν συλλάβουμε πάντα θα εμφανίζονται καινούργιοι.

Μια κίνηση προς τα καταστήματα και το εμπορικό κόσμο για μείωση τιμών των επώνυμων προϊόντων και μια εν συνεχεία πίεση προς τις πολυεθνικές θα προσέφεραν πολλά στον αγώνα κατά του παραεμπορίου (η πρόταση δεν είναι εκτός πραγματικότητας, στις ΗΠΑ οι τιμές των ίδιων προϊόντων είναι πολύ φθηνότερες).

Από την άλλη απευθυνόμενοι προς τους καταναλωτές θα πρέπει να προβάλουμε εναλλακτικές λύσεις ελληνικών προϊόντων τα οποία και φθηνότερα είναι και σε μαϊμού δεν κυκλοφορούν αλλά το σημαντικότερο επιλέγοντας τα δεν στηρίζεις μόνο μια θέση πωλητή αλλά μια παραγωγική διαδικασία πολύ σημαντική για τον ίδιο και για το τόπο μας.

Δεν θέλουμε άλλη σωτηρία

Αναδημοσιεύω ένα άρθρο του Κώστα Ροδινού από τα antinews.

Είναι η πρώτη φορά που αρθρογράφος, φίλος κείμενος με τη ΝΔ, γράφει έτσι.

Καλό σημάδι!

"Διάβαζα σήμερα το πρωί τα πρωτοσέλιδα του ξένου τύπου. «Οι Έλληνες δίνουν και το τελευταίο τους πουκάμισο», έγραφε μια Γερμανική εφημερίδα, «Η Ελλάδα κρέμεται πάνω από την άβυσσο»,  παρατηρούσε μια άλλη, «Δεν πείθουν τους Ευρωπαίους οι αποφάσεις των Ελλήνων», σημείωνε μια τρίτη. Και από κοντά οι πικρόχολες δηλώσεις των…εταίρων, που  τροφοδοτούν αυτό το κλίμα.

Αι, σιχτίρι πιά!

Τώρα τη ζημία ποιος τη πληρώνει;

Στη ΔΕΗ επιστρέφουν από τα μεσάνυχτα σήμερα οι 200.000 περίπου πελάτες των εταιριών Energa και Hellas Power, ύστερα από την απόφαση του Διαχειριστή του Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΣΜΗΕ) να καταγγείλει τις συμβάσεις με τις δύο εταιρίες και να τις διαγράψει από το μητρώο προμηθευτών. Διάβασε τη συνέχεια από το tvxs.

Να γιατί κάποια αγαθά πρέπει να είναι υπό κρατικό έλεγχο.
Η ΔΕΗ μπορεί να έχει τις άπειρες παθογένειες, το λογικό είναι να την θεραπεύσεις όχι να την διαλύσεις χάριν των ιδιωτών.
Τώρα τη ζημία ποιος τη πληρώνει; (έχουν εισπράξει και το χαράτσι και την έκαναν!)

Αποπαγκοσμιοποίηση

 

Μετά από μερικά χρόνια επίπλαστης ευημερίας ήρθε η ώρα να φανεί το πραγματικό πρόσωπο  της παγκοσμιοποίησης. Πίσω από τα πάμφθηνα, προσιτά καταναλωτικά προϊόντα που προσέφερε η υλοποίηση του μοντέλου της παγκοσμιοποίησης, κρυβόταν η απαξίωση της εργασίας και τα υπερκέρδη των πολυεθνικών. Η τραπεζική κρίση του 2008 και η χρηματοπιστωτική δυσκολία που προκλήθηκε ήρθε να αναδείξει τον παραλογισμό και την πλεονεξία αυτού του καπιταλιστικού εγχειρήματος. Το παραγωγικό έλλειμμα του δυτικού κόσμου λόγω της παγκοσμιοποίησης είχε καλυφθεί ουσιαστικά με άφθονο και άκριτο υπερδανεισμό. Η αθρόα εισροή κεφαλαίων και στο ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα είναι η αιτία που δημιουργούσαν την εφορία της ανάπτυξης και της ευημερίας, μια ευημερία με δανεικά.

Η χρηματοπιστωτική κρίση αποκόπτει αυτή την ροή των κεφαλαίων με αποτέλεσμα οι δυτικές οικονομίες να οδηγούνται ουσιαστικά σε αδιέξοδη ύφεση. Γίνεται πλέον φανερός ο αμοραλισμός της τελευταίας δεκαπενταετίας που μεταφέροντας συστηματικά την παραγωγή στις χώρες χαμηλού εργατικού κόστους έμεινε ουσιαστικά χωρίς σημαντικό παραγωγικό αντικείμενο, δηλαδή αδυναμία παραγωγής πλούτου. Η εργασία του δυτικού εργαζόμενου είναι πλέον μη ανταγωνιστική.

Τα σενάρια που μιλούσαν για υποκατάσταση του παραγωγικού ελλείμματος με  υψηλής τεχνολογίας παραγωγές και υπηρεσίες αποδεικνύονται, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, ανεπαρκή. Στη χώρα μας μάλιστα που δεν υπήρχε υψηλή τεχνολογία, υποδομές και μια δαιδαλώδης νομοθεσία, αυτή η εναλλακτική λύση μοιάζει με ουτοπία.

Στις μέρες της ύφεσης που βιώνουμε το δικαίωμα στην εργασία τελικά έχει γίνει ζητούμενο. Σε οποιοδήποτε παραγωγική θέση και αν βρίσκεται κάποιος ο κίνδυνος της ανεργίας είναι πλέον ορατός. Και αυτό βέβαια δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Μπορεί οι παθογένειες στον τόπο μας να έχουν μεγιστοποιήσει το πρόβλημα, αλλά η ανεργία είναι ένα πρόβλημα συστημικό συνέπεια της παγκοσμιοποίησης.

Με αυτά τα δεδομένα η ανάγκη για αλλαγή πλεύσης είναι επιβεβλημένη. Η αποπαγκοσμιοποίηση είναι   αναγκαία. 

Αυτή τη στιγμή πλήττεται  και σκληρός πυρήνας της ευρωζώνης. Η Γαλλία νιώθει πλέον τον κίνδυνο της αύξησης της ανεργίας να πλησιάζει απειλητικά, η οικονομία της επιβραδύνετε και η ύφεση είναι προ των πυλών. Εκεί όμως δεν τρέφουν αυταπάτες και οι πολιτικοί έχουν τη δύναμη να προτείνουν λύσεις ρεαλιστικές και αποτελεσματικές. Μια στροφή των καταναλωτών στο "made in France" προβάλλεται σε όλα τα επίπεδα. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση διαπιστώθηκε ότι το 50% των Γάλλων καταναλωτών είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν ένα προϊόν ακριβότερα αρκεί να είναι "made in France" και μάλιστα στα είδη διατροφής το ποσοστό αυτό φτάνει το 78%.

Όταν βλέπω λοιπόν ισχυρές χώρες σαν τη Γαλλία να στρέφονται σε τέτοιες πρακτικές προστασίας της παραγωγής και της εργασίας από τη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης αναρωτιέμαι τι έχουμε κάνει εμείς. Όταν ξέσπασε η κρίση η ανεργία ήταν πολύ μικρότερη και τα λουκέτα δεν τα είχαμε δει ακόμα. Δεν έγινε όμως καμία σοβαρή προσπάθεια για να μεταστραφεί η καταναλωτική μας πρακτική προς τα ελληνικά προϊόντα. Η πολιτική ηγεσία όφειλε να βρει τις διόδους για να προβάλει το made in Greece. Όμως άντ’ αυτού το μόνο που είδαμε ήταν εισπρακτικά μέτρα, και περικοπές που βάθαιναν την ύφεση και την ανεργία και στόχους ανάπτυξης εξωπραγματικούς για την ελληνική πραγματικότητα. Η οικονομική αλληλεγγύη που θα προστάτευε άμεσα την παραγωγή και την εργασία στον τόπο μας δεν προβλήθηκε ποτέ και από κανένα!

Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι το εμπορικό έλλειμμα της χώρας μας κατά μέσο όρο την προηγούμενη δεκαετία ήταν το 15% του ΑΕΠ. Ακόμα και μια μικρή μεταστροφή θα μπορούσε να διατηρήσει πολλές θέσεις εργασίας που τώρα χάθηκαν. Η μείωση του ελλείμματος που παρατηρούμε σήμερα δεν οφείλεται στην συνειδητοποίηση των καταναλωτών αλλά στη ύφεση που συρρικνώνει όλα τα μεγέθη.

Στη κατάσταση που φτάσαμε δεν νομίζω ότι υπάρχει πρόταση που να αποτελεί πανάκια για τη λύση των προβλημάτων μας. Πρέπει να είμαστε ανοικτοί σε όλες τις προτάσεις που ενισχύουν την οικονομική αλληλεγγύη. Είναι όμως ηλίου φαεινότερο ότι αγοράζοντας ένα κινεζικό προϊόν στηρίζεις μια κακοπληρωμένη θέση εργασίας στη Κίνα και αποδυναμώνεις μια άλλη στον τόπο μας.

Τις μέρες των εορτών κάντε ένα Δώρο Ελληνικό από ελληνικό κατάστημα.

Είμαι ελεύθερος επιλέγω Ελληνικά μέρος 2

Αυτό το άρθρο είναι η συνέχεια του θέματος που ασχοληθήκαμε σε προηγούμενο με τα αμιγώς Ελληνικά τρόφιμα τα οποία παράγονται από αμιγώς Ελληνικές εταιρίες.

Υπάρχουν παραγωγικές εταιρίες στην πατρίδα μας που επίσης παράγουν τρόφιμα στις οποίες εργάζονται Έλληνες αλλά έχουν πολυεθνικό χαρακτήρα ή είναι ησηγμένες στο χρηματιστήριο αξιών κάτι που θολώνει το τοπίο κυριότητας των μετοχών. Η μη υποστήριξη από τους καταναλωτές αυτών των εταιριών και η αποκλειστική στροφή σε αμιγώς Ελληνικές εταιρίες φαινομενικά εγκυμονεί τον κίνδυνο να απολέσουν σταδιακά οι εργαζόμενοι τις θέσεις τους λόγω συρρίκνωσης των πωλήσεων. Έτσι μια κρατούσα άποψη επισημαίνει πως και οι πολυεθνικές που υπάρχουν εδώ εφόσον παράγουν τρόφιμα με Ελληνική προέλευση και χρησιμοποιούν Έλληνες εργαζόμενους οφείλουν να τύχουν της υποστήριξης μας. Εγώ απλά σας επισημαίνω ότι παρά την ομολογουμένως δύσκολη απόφαση της επιλογής ή όχι προς αυτές τις εταιρίες δεν παύουν να είναι δούρειοι ίπποι που
απορροφούν μεγάλα κονδύλια τα οποία προωθούνται στην μητρική εταιρία και επενδύονται εκτός Ελλάδας. Το δόλωμα της απόλυσης εργαζομένων έχει εφήμερη ισχύ αφού ή άνοδος των εγχώριων εταιριών θα έχει επακόλουθο την πρόσληψη απ’ αυτές πρόσθετου προσωπικού και συνεπώς θα επέλθει εργασιακή ισορροπία.  Να θυμάστε πως όπλο των πολυεθνικών εταιριών και όχι μόνο είναι η δημιουργία κλίματος φόβου. Ένα όπλο που θα το αναλύσουμε σε άλλο άρθρο εκτενέστερα με το οποίο αιώνες τώρα παγιδεύουν τον άνθρωπο καθιστώντας τον απλώς πελάτη απαξιώνοντας κάθε άλλη δυνατότητα ύπαρξης.

Είμαι ελεύθερος επιλέγω Ελληνικά. Μέρος 1

Αυτό το άρθρο δεν περιέχει λογοτεχνικά μπιχλιμπίδια ούτε έχει γλώσσα ρέουσα που εξιτάρει τους κριτικούς. Ο λόγος που συντάχθηκε είναι καθαρά ενημερωτικός. Περιλαμβάνει μια μακροσκελή λίστα από τρόφιμα ομαδοποιημένα κατά κατηγορία τα οποία παράγονται και συσκευάζονται στην Ελλάδα. Επίσης ανάμεσα και ανάλογα με την ιδιαιτερότητα κάθε κατηγορίας θα υπάρχουν σχόλια και συμβουλές που πρέπει να προσέξετε καλά καθώς στα ράφια και στα ψυγεία κυκλοφορούν δούρειοι ίπποι οι οποίοι με καμουφλάζ την παραγωγή τους εδώ κρύβουν μέσα τους τον οχτρό, ούτως ειπείν χρησιμοποιούν πρώτες ύλες από το εξωτερικό( ( εμένα έτσι μ’ αρέσει να αποκαλώ τις άλλες χώρες) και κυρίως την Γερμανία.

Η παγκοσμιοποίηση έγινε μπούμερανγκ

Πριν από μερικά χρόνια είχε κυκλοφορήσει μια ιστορία, που ήθελε τα  λαχανάκια να μεταφέρονται με φορτηγό σε ένα αεροδρόμιο στην άλλη άκρη της Αγγλίας, και από εκεί να τα μεταφέρουν με αεροσκάφος στη Πολωνία, για να πλυθούν και να συσκευαστούν, και στην συνέχεια να τα στέλνουν πίσω στην Αγγλία αεροπορικώς, για να πουληθούν σε σούπερ μάρκετ μερικά μόλις χιλιόμετρα από εκεί που ξεκίνησαν!
Αυτό είναι ακραίο παράδειγμα της παρανοϊκής δυναμικής της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης, αλλά περιγράφει χαρακτηριστικά την απογοήτευση με την άλλοτε θεωρούμενη ως ευλογία του ελεύθερου εμπορίου.
Από τα κινήματα Occupy Wall Street και  Tea Party της Αμερικής, μέχρι την επαναφορά της λαϊκίστικης πολιτικής στην Ευρώπη, οι επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης είναι πλέον απτές.
Οι Αμερικανοί (κατά μέσο όρο) δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση από ότι ήταν πριν 30 χρόνια. Στην Αγγλία, το διαθέσιμο εισόδημα είναι παγωμένο εδώ και 14 χρόνια. Οι πιθανότητες απασχόλησης σε τομείς όπως είναι τα υφάσματα, τα κεραμουργεία, υποδηματοποιεία, μηχανουργεία, κλπ έχουν εξαφανιστεί, και έχουν αντικατασταθεί από την παραπαίουσα αγορά οικονομικών υπηρεσιών, και αυτήν των ακινήτων.
Το συγκριτικό πλεονέκτημα της Δύσης σε βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας (φαρμακευτική, αεροδιαστημική, κλπ.) έχει μαραζώσει. Το κόστος του κοινωνικού κράτους, στο οποίο συνηθίσαμε, αυξήθηκε επικίνδυνα, ενώ οι «καλές» συντάξεις που όλοι οι εργαζόμενοι περίμεναν, περιορίζονται σήμερα μόνο στον δημόσιο τομέα, και ακόμη κι αυτό θα αλλάξει στα επόμενα 10 χρόνια. Για αυτό και αμφισβητούνται, όλο και πιο πολύ, τα πλεονεκτήματα της ελεύθερης αγοράς.
Κάποιοι πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης, όπως ο Νομπελίστας οικονομολόγος Joseph Stiglitz, εστίαζαν στην υποτιθέμενη ζημιά που η απελευθέρωση του δυτικού εμπορίου θα προκαλούσε στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Ελάχιστοι συνεχίζουν να το πιστεύουν.
Αντιθέτως, με το να ανοίξει την παγκόσμια αγορά στην Ασία, στη Λατινική Αμερική, και στην Ανατολική Ευρώπη, η Δύση εξαπέλυσε μια μηχανή αυτοκαταστροφής που απειλεί τις συνθήκες διαβίωσης της ίδιας. Μετά από μερικά χρόνια, όπου όλα ήταν φθηνότερα λόγω της παγκοσμιοποίησης, οι όροι της ελεύθερης αγοράς στράφηκαν πλέον εναντίον της Δύσης.
Σίγουρα ο κόσμος ως σύνολο γίνεται πλουσιότερος. Μόνο τη περασμένη δεκαετία, η παγκόσμια οικονομία διπλασιάστηκε σε μέγεθος. Τα περισσότερα όμως πλεονεκτήματα αυτής της οικονομικής άνθησης κατέληξαν στον αναπτυσσόμενο κόσμο, και στη Δύση σε αυτούς που ήταν ήδη πλούσιοι και προνομιούχοι. Παντού αλλού, το χάσμα του πλούτου έχει αυξηθεί σε πρωτοφανή επίπεδα.
Οι κορυφαίοι επιχειρηματίες της Δύσης αγκάλιασαν την παγκοσμιοποίηση επειδή ανοίγει νέες αγορές, φέρνει νέες ιδέες, και παραγκωνίζει μη παραγωγικούς και προστατευμένους τομείς. Παράλληλα, επιτρέπει χαμηλότερα κόστη παραγωγής, και μεγαλύτερα κέρδη. Κανένας  όμως δεν σκέφτηκε πως αν οι καταναλωτές της Δύσης δεν έχουν εργασία, δεν θα μπορούν να συμμετέχουν, και έτσι η μητρική οικονομία θα πεθάνει.
Οι αρχές του ελεύθερου εμπορίου ισχύουν το ίδιο για τα κράτη, όπως και για τα άτομα. Αντί να παράγουμε όλα όσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε, οι περισσότεροι από εμάς επιλέγουμε να εργαζόμαστε εξειδικευμένα, και να πουλάμε το προϊόν που παράγουμε στους άλλους. Στη συνέχεια χρησιμοποιούμε τα έσοδα μας για να αγοράσουμε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που έχουμε ανάγκη. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και τα κράτη. Να εξειδικευτούν σε αυτό που μπορούν, και να εμπορεύονται τα υπόλοιπα.
Αυτό όμως το σύστημα λειτουργεί μόνο εφόσον υπάρχουν κοινά κριτήρια και κοινοί κανόνες. Αν όχι, τα κράτη δεν θα συμβιώνουν αρμονικά. Αυτό είναι και το πρόβλημα της παγκοσμιοποίησης.
Κάποιοι, απλά αντέγραψαν τη Δύση, και εκμεταλλεύτηκαν τα φθηνά μεροκάματα για να πετύχουν το συγκριτικό πλεονέκτημα. Η «αόρατη χειρ» του Adam Smith δεν μπορεί να αποδώσει σε έναν κόσμο με διαφορετικούς όρους εργασίας, διαφορετική νομοθεσία, και χειραγωγούμενες νομισματικές ισοτιμίες. Ακόμη και αυτός, ο πατέρας της ελεύθερης αγοράς, αναγνώριζε πολύ καλά ότι οι αγορές χρειάζονται ελέγχους, αν είναι να λειτουργήσουν σωστά.
Οι Κινέζοι δεν θα σοβαρευτούν με τα ζητήματα πνευματικής κλοπής, μέχρι που να αρχίσουν να εφευρίσκουν περισσότερα από όσα κλέβουν, και ούτε θα προχωρήσουν ποτέ σε νομισματικές μεταρρυθμίσεις, αν πρώτα δεν έχουν αποσπάσει κάθε θέση εργασίας από την άλλοτε ζωντανή Δύση. Υπάρχει η λογική (των Κινέζων αξιωματούχων) ότι παίρνουν το αίμα τους πίσω για αιώνες στέρησης. Και αυτό είναι κάπως λογικό, με την έννοια ότι η επιδίωξη συμφερόντων προάγει το γενικό καλό. Εξάλλου, η Δύση πίστευε ότι θα κερδίσει από την παγκοσμιοποίηση. Τώρα που χάνει, της φταίνε οι άλλοι;
Αυτό που χρειάζεται σήμερα ο πλανήτης είναι η συνεργασία, αλλιώς θα περάσουμε και πάλι σε εποχές προστατευτισμού και διαφωνιών. Το σύστημα της ελεύθερης αγοράς έχει παραμορφωθεί σε σημείο που να κινδυνεύει με κατάρρευση. Οι εμπορικές ανισορροπίες αποτελούν τη ρίζα όλων των σημερινών κρίσεων χρέους που βλάπτουν τις αναπτυγμένες οικονομίες.
Μακροπρόθεσμα, όλα τα κράτη θα πρέπει να ισορροπήσουν και να είναι αυτάρκη. Το να μεταφερθούν έξω, όλα όσα κάποτε κάναμε στη χώρα μας, αποτελεί τρέλα. Όπως αποτελεί τρέλα, η Κίνα (και άλλες χώρες) να εξαρτώνται κυρίως από τις εξαγωγές τους.
Και από πού θα βρεθούν οι νέες θέσεις εργασίας; Αυτό αναρωτιούνται όλοι στη Δύση. Υπάρχει μια απλή απάντηση: Να επιστρέψουμε στη τοπική παραγωγή. Και αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να πλένουμε οι ίδιοι τα λαχανάκια μας …

The Daily Telegraph
http://www.telegraph.co.uk/finance/comment/jeremy-warner/8940701/Globalisation-has-turned-on-its-Western-creators.html
Απόδοση: S.A
Αναδημοσίευση από το antinews