ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ

Πριν από μερικά χρόνια είχε κυκλοφορήσει μια ιστορία, που ήθελε τα  λαχανάκια να μεταφέρονται με φορτηγό σε ένα αεροδρόμιο στην άλλη άκρη της Αγγλίας, και από εκεί να τα μεταφέρουν με αεροσκάφος στη Πολωνία, για να πλυθούν και να συσκευαστούν, και στην συνέχεια να τα στέλνουν πίσω στην Αγγλία αεροπορικώς, για να πουληθούν σε σούπερ μάρκετ μερικά μόλις χιλιόμετρα από εκεί που ξεκίνησαν!

Αυτό είναι ακραίο παράδειγμα της παρανοϊκής δυναμικής της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης, αλλά περιγράφει χαρακτηριστικά …..την «ευλογία» του ελεύθερου εμπορίου!

Σαν κοινωνία αποδεχτήκαμε αυτό το μοντέλο. Το παγκοσμιοποιημένο ελεύθερο εμπόριο μας προσέφερε φτηνά καταναλωτικά αγαθά και αυτό μας αρκούσε. Από την πλευρά όμως της παραγωγής τα πράγματα δεν ήταν και τόσο ευχάριστα. Τα εισαγόμενα εκτόπιζαν τα προϊόντα μας συνεχώς από την αγορά. Το ελεύθερο εμπόριο σε συνδυασμό με το ισχυρό νόμισμα, στη δεκαετία που πέρασε, δημιούργησε συνθήκες αθέμιτου ανταγωνισμού για τα ελληνικά προϊόντα και σταδιακά αποδόμησε τον παραγωγικό ιστό βάζοντας στη θέση του τις εισαγωγές. Εισαγωγές αγαθών από χώρες απαξίωσης των εργασιακών συνθηκών.

Οι πολιτικοί με την πολιτική τους αδιαφορήσαν ουσιαστικά για τα προβλήματα της παραγωγής. Οι δραστηριότητες, “εντάσεως εργασίας”, απαξιώθηκαν. Ότι προτάθηκε εναλλακτικά, κρινόμενο εκ του αποτελέσματος, δεν απέδωσε τα αναμενόμενα. Αποδόμησε τη βιοτεχνία χωρίς αξιόπιστη εναλλακτική πρόταση με αποτέλεσμα να χαθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας τις οποίες εξ ανάγκης  αναπλήρωσε το δημόσιο με τις γνωστές ολέθριες συνέπειες.

Οι εμπειρίες μου από την παγκοσμιοποίηση στην κλωστοϋφαντουργία είναι απογοητευτικές. Φαντάζομαι κάτι αντίστοιχο πρέπει να συμβαίνει γενικότερα στο χώρο της μεταποίησης. Ο ανταγωνισμός από τα αντίστοιχα εισαγόμενα έχει συρρικνώσει τον κλάδο μου, έχει μηδενίσει τις επενδύσεις και τέλος έχουν χαθεί χιλιάδες θέσεις εργασίας. Ο ελεύθερος παγκοσμιοποιημένος ανταγωνισμός προσέφερε τελικά φτηνά αγαθά αλλά και μεγάλη ανεργία.

Στην ουσία με κεφαλαιοκρατικά κριτήρια, η εργασία των εργαζομένων στις ανεπτυγμένες δυτικές χώρες οδηγήθηκε σε άμεσο ανταγωνισμό με την εργασία των χωρών του τρίτου κόσμου. Μια παγκοσμιοποιημένη ομογενοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων με μόνο κριτήριο το κέρδος των πολυεθνικών. Το μοντέλο αυτό δημιουργεί μεγάλες ανισοκατανομές στη παγκόσμια προσφορά εργασίας, το κύριο μέσο για τη διάχυση του πλούτου. Η ανεργία που προκαλείται στο δυτικό κόσμο τέλος, αποδομεί το κράτος πρόνοιας, το σημαντικότερο κοινωνικό δημιούργημα του δυτικού πολιτισμού.

Εν κατακλείδι το μοντέλο του παγκοσμιοποιημένου ελευθέρου εμπορείου προκαλεί ανεργία με σημαντικά κοινωνικά προβλήματα και θα πρέπει με κάποιο τρόπο να ελεγχθεί.

Κάθε επιχειρηματική δραστηριότητα όπως είδαμε έχει εκτός από τις οικονομικές και τις κοινωνικές συνέπειες. Συνήθως θεωρούμε το σημαντικότερο για μια επιχείρηση τη πραγματοποίηση κέρδους, όμως για το κοινωνικό περίγυρο σημαντικότερες είναι οι κοινωνικές συνέπειες της δραστηριότητας, το μακροχρόνιο συμφέρον των αγοραστών και του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου.

Για να ποσοτικοποιήσουμε τις συνέπειες μιας επιχειρηματικής δραστηριότητας στο κοινωνικό περίγυρο θα χρησιμοποιήσουμε στοιχεία από τον κοινωνικό ισολογισμό.

Ο κοινωνικός ισολογισμός είναι όρος ο οποίος εμφανίστηκε στις Η.Π.Α. στη δεκαετία του 1980, για να δείξει ότι η επιχείρηση σαν οικονομικό και κοινωνικό κύτταρο λειτουργεί, αναπτύσσεται και πραγματοποιεί κέρδη, χάρη στην προστασία των νόμων του κράτους, στην εργασία του προσωπικού της και στην εμπιστοσύνη του κοινού.

Ο Κοινωνικός Ισολογισμός (Κ.Ι.) είναι ένας δείκτης κοινωνικών υπηρεσιών τις οποίες προσφέρει μια επιχείρηση στους εργαζόμενους, στο κοινό και στο κράτος. Λογιστικά είναι μια κατάσταση με δύο στήλες, όπου στη δεξιά πλευρά έχει τα έσοδα της επιχείρησης και στην αριστερή έχει δαπάνες για υπαλλήλους, ασφαλιστικά ταμεία, κράτος, παροχές υπηρεσιών, δημοτικούς φόρους, χορηγίες κτλ. Προφανώς επιχειρήσεις με υψηλό ποσοστό Κ.Ι. δαπανούν σημαντικά ποσά από τον τζίρο τους για το ανθρώπινο δυναμικό, τον κοινωνικό περίγυρο και συντελούν ουσιαστικά στη μείωση της ανεργίας, το σημαντικότερο αυτή την εποχή για τον τόπο μας. 

Οι βιοτεχνίες μας υστερούν στον ανταγωνισμό για πολλούς λόγους. Ένας όμως από τους πλέον σημαντικούς λόγους είναι το λειτουργικό κόστος που οφείλεται στις δαπάνες που προσμετρά ο Κ.Ι.. Το ανταγωνιστικό μειονέκτημα των προϊόντων μας έναντι των εισαγόμενων οφείλεται ουσιαστικά στην κοινωνική ανταποδοτικότητα που εμπεριέχουν. Οι επιχειρήσεις μας και τα προϊόντα μας έχουν ουσιαστική κοινωνική συνεισφορά και αξίζουν μιας ευνοϊκότερης αντιμετώπισης από το κράτος. Είναι η ελάχιστη βοήθεια που οφείλει να μας παράσχει το κράτος για να αντιμετωπίσουμε τη λαίλαπα του ανταγωνισμού από τα εισαγόμενα προϊόντα. 

Οι θέσεις εργασίας που δημιουργούμε στις βιοτεχνίες μας προσφέρουν πολλαπλά στον τόπο μας. Ένας φορολογικός διαχωρισμός των επιχειρήσεών μας με σημαντικές φοροελαφρύνσεις ή με φορολογικές επιβαρύνσεις στις επιχειρήσεις με μικρό ποσοστό Κ.Ι. θα βοηθούσε ώστε να γίνουν τα προϊόντα μας ανταγωνιστικότερα από τα εισαγόμενα, γεγονός που θα διατηρούσε την εργασία στον τόπο μας με προοπτικές ανάπτυξης.

Με την προϋπόθεση ότι θα έχουν λυθεί τα προβλήματα από τη ανάμιξη του πελατειακού κράτους στην επιχειρηματικότητα, ορίζοντας το νέο αυτό κοινωνικό κριτήριο για τη φορολογία, προστατεύουμε τη βιοτεχνία από τον άνισο ανταγωνισμό,  και δημιουργούμε συνθήκες για παραγωγικές επενδύεις και θέσεις εργασίας.

=============================================================

Μια παρόμοια σκέψη είχε γίνει το Σεπτέμβριο του 2011 αλλά για άγνωστους λόγους χάθηκε.

Αντιγράφω (Express.gr  11/09/11-08:44)

Τον φορολογικό διαχωρισμό των επιχειρήσεων σε «εντάσεως κεφαλαίου» και «εντάσεως εργασίας», σχεδιάζει το Yπουργείο Οικονομικών με στόχο να μειώσει, ίσως έως και 50%, τη φορολογία σε νομικά πρόσωπα που απασχολούν σημαντικό αριθμό εργαζομένων έναντι των επιχειρήσεων που δεν επιβαρύνονται με σημαντικό μισθολογικό κόστος.

Το σχέδιο που έχει προαναγγείλει ο υπουργός Οικονομικών Ευάγγελος Βενιζέλος προβλέπει ιδιαίτερα χαμηλή φορολόγηση για τα κέρδη που θα έχουν το 2012 βιοτεχνίες, βιομηχανίες, εμπορικά καταστήματα, τεχνικές και κατασκευαστικές εταιρίες, αλλά ακόμα και προσωπικές επιχειρήσεις (συνεργεία αυτοκινήτων, ραφεία, ξυλουργεία, φούρνοι κ.λπ.).

Ύφεση και Τιμές

Από τότε που αναμείχθηκε η τρόικα στα εσωτερικά μας, μια ήταν η κύρια απαίτηση:

Άμεσες περικοπές αμοιβών ώστε να προκληθεί αποπληθωρισμός των τιμών, λόγω μειωμένης ζήτησης, ώστε η αγορά να ισορροπήσει τελικά σε ένα χαμηλότερο επίπεδο όπου η οικονομία θα είναι ανταγωνιστικότερη (κάπου στα Βαλκάνια). Είναι η κλασική νεοφιλελεύθερη συνταγή της ελεύθερης αυτορρυθμιζόμενης αγοράς που εφαρμόζει το ΔΝΤ. Δεν γνωρίζω αν αυτό το ιδεολόγημα έχει ποτέ επιτύχει μπορώ όμως να εξηγήσω γιατί έχει αποτύχει στο τόπο μας. Πριν το κάνω όμως αυτό θα θυμίσω την ερμηνεία που δίνουν οι τροϊκανοί, μια βολική γι΄ αυτούς εξήγηση της αποτυχίας, που ρίχνει τα βάρη στο κακό Ελληνικό κράτος.

Λένε λοιπόν ότι εφόσον μειώνουμε τις αμοιβές και δεν πέφτουν οι τιμές σημαίνει ότι υπάρχει μεγάλη παραοικονομία η οποία κρατά την αγορά σε υψηλά επίπεδα με αποτέλεσμα παρ’ όλη την ύφεση να έχουμε ακόμα υψηλές τιμές.

“Κυνηγήστε λοιπόν την φοροδιαφυγή άχρηστοι εφοριακοί υπάρχει πολύ λίπος ακόμα. Και συ κυβέρνηση φορολόγησε ότι φανταστείς και κόψε ότι μπορείς έχουν να δώσουν οι φοροφυγάδες.”

Βλέπουμε λοιπόν πως μια ρηχή ερμηνεία των φαινομένων ξεκινά τον αρμαγεδώνα περικοπών και την φοροκαταιγίδα.

Δεν θα υποστηρίξω φυσικά ότι δεν υπάρχει φοροδιαφυγή. Για την συντριπτική όμως μερίδα του πληθυσμού είναι μέσα στα πλαίσια του φυσιολογικού (άντε και λίγο παραπάνω). Πως εξηγείται λοιπόν το φαινόμενο να μη πέφτουν οι τιμές στο κόστος ζωής;

Ένας παράγων βέβαια είναι ότι η αγορά δεν είναι ελεύθερη αλλά χειραγωγείται από μερικά καρτέλ αλλά δεν είναι ο μόνος λόγος. Και αν θέλετε παρ’ όλη τη ύφεση και τη συρρίκνωση η κατανάλωση στα είδη που καθορίζουν το κόστος ζωής δεν έχει μειωθεί σημαντικά για να προκληθεί κατάρρευση των καρτέλ και μείωση των τιμών. Ο παρακάτω λόγος λοιπόν κατά τη γνώμη μου είναι αυτός που κρατά τις τιμές ακόμα υψηλά.

Όταν εφαρμόζεις οριζόντιες περικοπές στην οικονομία οι πολίτες δεν εφαρμόζουν ανάλογες περικοπές σε όλες τις καταναλωτικές ανάγκες οριζόντια. Συγκεκριμένα αν από μια οικογένεια αφαιρέσεις ένα 20% των εσόδων της αυτή θα περικόψει τις καταναλωτικές ανάγκες που θεωρεί δευτερεύουσες ή προαιρετικές και όχι αυτές που θεωρεί πρωτεύουσες και σημαντικές. Σαν συνέπεια αυτού έξοδα που έχουν να κάνουν με το σπίτι ή το αυτοκίνητο περικόπτονται άμεσα. Παρατηρούμε λοιπόν να μη κινείτε πλέον τίποτα στις συγκεκριμένες αγορές και οι τιμές να πέφτουν κάθετα. Βέβαια όσο και να πέφτουν οι τιμές κανείς δεν αγοράζει τίποτα επειδή τα χρήματα που διατίθενται για αυτές τις ανάγκες είναι μηδενικά. Η κοινωνία συνεχίζει να ζει και να καταναλώνει τα υπόλοιπα αγαθά με τον ίδιο ρυθμό και φυσικά οι τιμές δεν πέφτουν. Σε δεύτερη φάση άλλη μια περικοπή 10% θα περιόριζε την ένδυση. Παρά την μύωση των τιμών στο ένδυμα πολλές επιχειρήσεις του κλάδου θα κλείσουν.

Με τον επιχειρούμενο λοιπόν αποπληθωρισμό που ακολουθείται, σταδιακά καταστρέφεται η οικονομία, αυξάνει η ανεργία και δημιουργείται δίνη ύφεσης, ενώ οι τιμές του δείκτη καταναλωτή παραμένουν ψηλά χωρίς να υποκρύπτεται ίχνος φοροδιαφυγής. Ουσιαστικά οφείλεται στο ότι οι καταναλωτές δεν λειτουργούν με ομοιόμορφες  περικοπές στις διάφορες καταναλωτικές τους ανάγκες αλλά με προτεραιότητες. Και ο επιθυμητός οριζόντιος αποπληθωρισμός που σχεδίαζαν δεν έρχεται ποτέ αφού το σύστημα είναι σε συνεχή κλιμακωτή πτώση μέχρι πλήρους διάλυσης. 
Αν είναι αυτό που επιθυμεί η τρόικα ΟΚ, προς τα εκεί βαδίζουμε με την συναίνεση της ντόπιας τρόικας.

ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

Σχεδόν όλα τα κόμματα με τις προεκλογικές εξαγγελίες υπόσχονται προστασία στα θύματα του μνημονίου, προστασία (ή έστω προσπάθεια) για τις κατώτερες αμοιβές και προστασία (ή κάτι τέτοιο) των θέσεων εργασίας του δημοσίου. Από καμία παράταξη δεν άκουσα μια σοβαρή πρόταση για την προστασία των θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα, αυτός που επλήγει ανεπανόρθωτα από την κρίση και το μνημόνιο. Προτάσεις του τύπου: μειώνουμε τις ασφαλιστικές εισφορές ή τις κατώτατες αμοιβές, για να προστατεύσουμε και να δημιουργήσουμε θέσεις εργασίας είναι αστοιχείωτα νεοφιλελεύθερα σενάρια, ανάξια λόγου.

Από τα δεδομένα της ΕΛΣΤΑΤ για το 2011, εν μέσω κρίσης, δαπανήσαμε 32 δις για εισαγωγή αγαθών πλην πετρελαιοειδών. Κατά τη γνώμη μου είναι μια μεγάλη δεξαμενή που αν περιοριστεί δυναμικά μπορεί να δημιουργήσει πολλές νέες θέσεις εργασίας. Για την εκμετάλλευση λοιπόν μέρους αυτού του ποσού προτείνω με κάποιο τρόπο να κάνουμε την παραγωγή αγαθών πιο συμφέρουσα από το εισαγωγικό εμπόριο, όπου είναι εφικτό.

Η πρόταση αυτή δεν χρειάζεται έγκριση της τρόικας, μόνο πολιτική βούληση. Είναι μια πρόταση ανέξοδης προστασίας και ανάπτυξης για τις βιοτεχνίες και τους εργαζόμενούς μας. Προφανώς όχι με δασμούς στα εισαγόμενα, αφού κάτι τέτοιο δεν επιτρέπεται, αλλά με στοχευμένη εσωτερική φορολόγηση των εισαγωγικών δραστηριοτήτων.

Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να θέσουμε κοινωνικά κριτήρια για την φορολογία των επιχειρήσεων. Με δεδομένο ότι οι δραστηριότητες εντάσεως εργασίας όπως είναι οι περισσότερες βιοτεχνίες απασχολούν περισσότερους εργαζόμενους σε σχέση με τις εισαγωγικές για αντιστοίχους τζίρους, θα μπορούσαμε να ορίζαμε το κριτήριο, ποσό που δαπανά μια επιχείρηση για το ανθρώπινο δυναμικό σχετικά με το τζίρο. Με το κριτήριο αυτό θα μπορούσαμε   να αυξήσουμε ή να ελαττώσουμε την φορολογία μιας επιχείρησης στοχευμένα ώστε να ευνοείται η παραγωγή στον τόπο μας.

Απώτερος στόχος φυσικά αυτής της παρέμβασης είναι να εξομαλυνθεί ο αθέμιτος ανταγωνισμός που δέχεται η εργασία στον τόπο μας από τις χώρες χαμηλού κόστους ώστε να δημιουργηθούν συνθήκες για να επανακάμψει η παραγωγή μας. Είναι ένας τρόπος ώστε η επιλογή των ελληνικών προϊόντων να γίνει και οικονομικά συμφέρουσα για τον καταναλωτή. Τέλος να προσθέσω ένα στοιχείο από τον κλάδο μου, για να μη θεωρηθεί ότι η στήριξη των Ελληνικών προϊόντων, εξ αιτίας της προηγούμενης πρότασης, θα επιβαρύνει τον καταναλωτή. Ενδεικτικά αναφέρω ότι χάνονται δουλειές από εισαγόμενα προϊόντα για διαφορά τιμής 2 ευρω (6 το ελληνικό 4 το εισαγόμενο) όταν ο καταναλωτής πληρώνει το προϊόν τουλάχιστον 30!

Με αυτή την πολιτική βούληση θα μπορούσαμε να καθορίσουμε διάφορα κριτήρια (κοινωνικά, οικολογικά κτλ) ώστε τελικά η παραγωγή αγαθών να είναι πιο συμφέρουσα από το εισαγωγικό εμπόριο. Επιλογή που θα λειτουργήσει δυναμικά για προσέλκυση παραγωγικών επενδύσεων, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας και ουσιαστική ανάπτυξη.

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ

Η έκθεση της ΕΤΕ αναλύει ένα σενάριο της δραχμής. Αν και η τρομοκρατική διάθεση της έκθεσης είναι εμφανείς (προεκλογική εκστρατεία έχουμε, θα δούμε πολλά τέτοια) εγώ θα προσπαθήσω να την αναγνώσω ψύχραιμα χωρίς συνομοσιολογίες.

Το νόμισμα λοιπόν είναι ένα μέσον συναλλαγής. Αν η πραγματική οικονομία μας ήταν ισχυρή δεν θα υπήρχε πρόβλημα αλλαγής νομίσματος. Τα καταστροφικά σενάρια της έκθεσης οφείλονται στο γεγονός ότι η πραγματική οικονομία στη χώρα μας έχει διαλυθεί. Μόνο η άμεση υποτίμηση κατά 65% του νέου νομίσματος αποδεικνύει ότι η αξία της οικονομίας, αυτά τα δέκα χρόνια του ευρω, έχει χάσει το 65%. Όλα τα χρόνια αυτά όμως δεν είχαμε κρίση και ύφεση, είχαμε «ανάπτυξη» με «ισχυρές αυτοδύναμες» κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Οι επιλογές αυτών των κυβερνήσεων κατέστρεψαν την πραγματική οικονομία της χώρας, απαξίωσαν την παραγωγή και αποθέωσαν την κατανάλωση εισαγομένων (είτε από ανικανότητα, είτε από ιδιοτέλεια, το έργο αυτών που κυβέρνησαν ήταν ισοπεδωτικό).

Σύμφωνα με την έκθεση της ΕΤΕ λοιπόν η οικονομία μας είναι μια φούσκα (και με ευρω και με δραχμή), δημιούργημα των πολιτικών που κυβέρνησαν τον τόπο συμπληρώνω εγώ.

Εκλογές έρχονται αποφασίστε.

Ακόμα και αν είστε φιλομνημονικός, σκεφτείτε τι θα ψηφίσετε.

Θα επιβραβεύσετε αυτούς που κατέστρεψαν την χώρα σύμφωνα και με την έκθεση της ΕΤΕ; (εξαιρούνται αυτοί που αισθάνονται ακόμα, ότι τα έφαγαν μαζί με τον Πάγκαλο).

ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ «ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΛΕΓΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ»

Το «ΣΚΕΠΤΟΜΑΙ ΚΑΙ ΕΠΙΛΕΓΩ ΕΛΛΗΝΙΚΑ» έγινε δυο ετών.

Θέλω να πιστευω ότι επηρέασα λίγο τους αναγνώστες ώστε να σκέφτονται Ελληνικά και κυρίως να επιλέγουν Ελληνικά προϊόντα και υπηρεσίες από Ελληνικα καταστήματα.

Το σύνθημα εξακολουθεί να είναι επίκαιρο γιατί στηρίζει την αξία της εργασίας στον τόπο μας, βοηθά τη Ελληνική παραγωγή και προστατεύει τα λιγοστά ευρώ που μας απέμειναν.

ΜΕ ΑΝΟΙΧΤΗ ΤΗ ΚΑΛΠΗ

Μετά το άνοιγμα της κάλπης και λίγο πριν τη σύσκεψη των αρχηγών υπό τον πρόεδρο για τον σχηματισμό κυβέρνησης θα εκφράσω τη γνώμη μου για το αποτέλεσμα.

Α) είναι τελείως ξεκάθαρο ότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού είναι υπέρ της παραμονής στην ΕΕ και την Ευρωζώνη. Αν εξαιρέσουμε ΚΚΕ, ΧΑ και κάποια μικρά κόμματα της άκρα αριστεράς (ούτε 20%) το υπόλοιπο 80% είναι ξεκάθαρα θετικό με την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας γεγονός που πρέπει να γίνει σεβαστό από την νέα κυβέρνηση.

Β) η πλειοψηφία του λαού που αγγίζει το 65% αντιτίθεται ξεκάθαρα στην πολιτική της ΝΔ και ΠΑΣΟΚ οι οποίοι αποδέχτηκαν το μνημόνιο σαν τον μόνο δρόμο για τη σωτηρία της χώρας. Η λαϊκή ετυμηγορία επιβάλει στη νέα κυβέρνηση να εφαρμόσει μια διαφορετική πολιτική διάσωσης ξεκάθαρα αντιμνημονική.

Γ) τα ποσοστά των κομμάτων είναι τέτοια που δεν είναι δυνατόν να σχηματισθεί αυτοδύναμη κυβέρνηση. Ο σεβασμός στη λαϊκή εντολή επιβάλει την συνεργασία των κομμάτων για να κυβερνηθεί ο τόπος. Είναι όμως έτσι τα αποτελέσματα που για να συμβεί αυτό πρέπει να συνεργασθεί η ΝΔ που είναι φιλομνημονική με το ΣΥΡΙΖΑ που είναι αντιμνημονικός. Το παράδοξο λοιπόν είναι ότι το πρώτο κόμμα πρέπει να απεμπολήσει τις ιδέες του και να δώσει την πρωτοβουλία και την κοινοβουλευτική στήριξη στο δεύτερο, τον κύριο εκφραστή της αντιμνημονικής πολιτικής, για να σχηματίσει κυβέρνηση και να εφαρμόσει την πολιτική του ή όποια άλλη αντιμνημονική πολιτική συνθέσει με αλλά κόμματα διατεθειμένα να συνεργαστούν με το ΣΥΡΙΖΑ. Αυτά επιβάλει ο σεβασμός στο εκλογικό αποτέλεσμα και όποιος δεν συμμορφωθεί και οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές  απαξιώνει τη λαϊκή βούληση και κρίνεται ως αντιδημοκρατικός.

Τα διλήμματα από το ΣΥΡΙΖΑ του τύπου θα μας υπονομεύσουν κτλ πρέπει κατ’ αρχήν να αποδειχθούν για να έχουν βάση και αν συμβούν τότε θα γνωρίζουμε ποιος απαξιώνει το λαό και θα τιμωρηθεί στην κάλπη.

Τέλος η προσφυγή στη κάλπη πέρα από κάποια μικροκομματικά οφέλη πάλι μια παρόμοια συνεργασία θα απαιτεί (σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις), άρα κατ΄ αρχήν ανούσια. Οι νέες εκλογές όμως θα επιβαρύνουν την ήδη δεινή θέση μας και δίνεται η εντύπωση ότι κάποιοι προσπαθούν εκβιαστικά να αλλάξουν τον λαό σύμφωνα με τις επιθυμίες τους!

Θέλω να πιστεύω ότι μετά από τόσα χρόνια δημοκρατίας είμαστε δημοκράτες τουλάχιστον στα βασικά.

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗ ΚΑΛΠΗ

Έχω γράψει και παλαιοτέρα ότι οι ιδεολογίες μικρή σημασία έχουν πλέον για τον σύγχρονο καπιταλισμό. Μετά το τέλος του ψυχρού πόλεμου η ιδεολογική τοποθέτηση, μέσα στο παγκοσμιοποιημένο status, είναι τελείως ελεύθερη αρκεί η υλιστική σου πρακτική, συμπεριφορά να είναι σύμφωνη με τα συμφέροντα των νικητών του πολέμου. Οι ιδεολογίες θεωρητικά αντανακλούν σε υλιστικές πρακτικές, στο ενδιάμεσο όμως χάνονται στη μετάφραση. Ο καπιταλισμός έχει την δύναμη να δημιουργήσει συνθήκες έλεγχου και χειραγώγησης των πολιτών ελέγχοντας τις υλικές ανάγκες, αφήνοντας την ιδεολογίες ελεύθερες, πολυδιασπασμένες και τελικά ακίνδυνες. Άλλωστε οι ιδεολογίες πάντα είχαν εγγενώς το στοιχείο της πολυδιάσπασης. Όταν μάλιστα δεν υπάρχει  παιδία για συλλογική δράση  ο κατακερματισμός των ιδεολογιών καταντά γραφικός.

Με αυτή την βασική αρχή οι εκλογές έτσι όπως στήνονται μοιάζουν κατά τη γνώμη μου αναποτελεσματικές. επειδή κινούνται μέσα στα ιδεολογικά πελάγη του προηγούμενου αιώνα και έχουν έντονο το στοιχείο της πολυδιάσπασης. Οι υλικές συμπεριφορές που θα ενίσχυαν τη συλογικότητα και θα προστάτευαν  άμεσα τη παραγωγή και την εργασία του συμπολίτη μας ούτε καν προβάλετε. Οι διάφοροι πολιτικοί χώροι αναλώνονται προβάλλοντας την  ιδεολογία τους αλλά κανένας δεν έχει τη δύναμη να προτείνει συγκεκριμένες πρακτικές που θα στήριζαν δυναμικά το τόπο. Και βέβαια η κριτική μου δεν στρέφεται στα φιλομνημονικά κόμματα, αυτά έχουν υποκύψει στις πρακτικές που παγκόσμιου κεφαλαίου και προσφέρουν γη και ύδωρ καταστρέφοντας τον τόπο, ούτε σ’ αυτά  που είναι οπαδοί του νεοφιλελευθερισμού επειδή από άλλο δρόμο τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου εξυπηρετούν προβάλλοντας το ατομικό σε βάρος του συλλογικού αποδυναμώνοντας κάθε συλλογική παιδία, αλλά στα μη φιλελεύθερα αντιμνημονικά. Τι νόημα έχει να υποστηρίζουμε Κεϋνσιανά αναπτυξιακά μοντέλα, τα μόνα που ιστορικά αποδεδειγμένα  μπορούν να μας βγάλουν από την ύφεση και την κρίση, αν η καταναλωτική μας πρακτική δεν είναι φιλελληνική. Τι νόημα έχει να βρεις λεφτά για να κάνεις το βασικό μισθό 1000 ευρω αν τα λεφτά αυτά πάνε σε εισαγόμενα αγαθά και τελικά φύγουν από τον τόπο μας. Το κλήμα που θα δημιουργηθεί θα ευνοεί πάλι τις εισαγωγές και θα δούμε πάλι, όπως και παλαιότερα, επενδύσεις στο εμπόριο χωρίς καμία παραγωγή πλούτου.

Το σύνθημα για επιλογή ελληνικών προϊόντων δεν είναι ιδεολογία, είναι μια καθημερινή πρακτική που στηρίζει θέσεις εργασίας στον τόπο μας. Θα περίμενα να ήταν το κυρίαρχο σύνθημα σ΄ αυτές τις εκλογές αλλά τα συμφέροντα που θίγει είναι μεγάλα  και η προβολή του ανύπαρκτη (παλαιότερα έθιγε άμεσα τους χορηγούς των κομμάτων, τώρα ελπίζω όχι).

Για τα «επαναστατικά κόμματα» δεν θα πω τίποτα επειδή τα θεωρώ στη πράξη άκρως ιδεαλιστικά παρόλο τον υλισμό τους.

Μ’ αυτές τις σκέψεις θα ψηφίσω στις εκλογές που έρχονται ένα κόμμα που είναι βέβαιο ότι θα ξεπεράσει το 3% για να έχει νόημα. Όμως για τους λόγους που ανέφερα δεν το προτείνω σε κανένα.

ΠΑΡΕΜΠΟΡΙΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ

Η ζημιά που δημιουργεί το παρεμπόριο στην οικονομία είναι σχεδόν αυταπόδεικτη. Ο περιορισμός του αναγκαίος. Για το σκοπό αυτό συνήθως αναλωνόμαστε σε ανούσιους αφορισμούς ή επαφιόμαστε σε ένα υποθετικό κράτος το οποίο με τους «εξαιρετικούς του» ελεγκτικούς μηχανισμούς θα επιβάλει την απόλυτη νομιμότητα.

Δυστυχώς όλα αυτά ανήκουν στο χώρο της επιθυμίας και δεν προσεγγίζουν το πρόβλημα από την ρεαλιστική του πλευρά.

Για να δούμε λοιπόν τι είναι αυτό που συνιστά το φαινόμενο του παρεμπορίου.

Η συναλλαγή του παραεμπορίου, η μορφή τουλάχιστον που έχει την μεγαλύτερη εξάπλωση, περιλαμβάνει τρία στοιχεία. Είναι α) η ύπαρξη του προϊόντος μαϊμού, β) του λαθρέμπορα και γ)του αγοραστή. Στο παρεμπόριο δεν υπάρχει μόνο ο κακός συνήθως μετανάστης που πουλά τα λαθραία αλλά και ο πρόθυμος αγοραστής, συνεργάτης απαραίτητος για να ολοκληρωθεί ο κύκλος της συναλλαγής.

Το σημαντικό, κατά τη γνώμη μου, είναι  να βρούμε τις γενεσιουργές αιτίες αυτού του φαινομένου. Αν ακυρώσουμε την δυναμική που το προκαλεί μπορεί και να το εξαφανίσουμε. Διαφορετικά πάντα το παρεμπόριο θα βρίσκει δρόμους επιβίωσης.

Το κίνητρο του αγοραστή είναι προφανές. Η ανάγκη του οικονομικά ανίσχυρου καταναλωτή σε συνδυασμό με τα στερεότυπα (στρεβλά πρότυπα διαφήμισης) τον οδηγεί να αγοράζει το φτηνό μαϊμού προϊόν. Η κρίση που αυξάνει την οικονομική ανέχεια θα αυξάνει και τον αριθμό των καταναλωτών του παρεμπορίου.

Το άλλο στοιχείο της συναλλαγής είναι το προϊόν μαϊμού. Είναι γνωστό ότι κατά κανόνα τα εργοστάσια που παράγουν τα επώνυμα προϊόντα στην Άπω Ανατολή τα ίδια εργοστάσια παράγουν και τις μαϊμούδες. Συνήθως ποιοτικές διαφορές αν υπάρχουν αυτές είναι μικρές και πάντως μη ανιχνεύσιμες από το μέσο καταναλωτή. Το ζήτημα εδώ  είναι μήπως το μαϊμού προϊόν πέραν των άλλων είναι πιο τίμιο από πλευράς τιμής! Όταν το κόστος παραγωγής του προϊόντος είναι συνήθως το 1/10 ή και λιγότερο σχετικά με τη τιμή που πωλείται το επώνυμο προϊόν σε νόμιμο κατάστημα, όταν οι τιμές αυτές συνήθως υπαγορεύονται από τις πολυεθνικές που ελέγχουν το Brand Name τότε υπάρχει θέμα αισχροκέρδειας. Η πολυεθνική που κερδοσκοπεί ασύστολα  δεκαπλασιάζοντας τουλάχιστον της τιμής ενός προϊόντος αποτελεί κύρια γενεσιουργό αιτία για τα μαϊμού προϊόντα και το παραεμπόριο. Πράγματι απορώ για το «υγιές εμπόριο» που συνεργάζεται με τέτοιες πολυεθνικές, πόσο υγιές μπορεί να είναι; Συνεργάτης στη αισχροκέρδεια των πολυεθνικών γίνονται και το νόμιμο δεν είναι πάντα και ηθικό και η τιμή της μαϊμούς είναι μάλλον πιο ηθική αν και παράνομη.

Ο καταναλωτής τέλος ναρκωμένος από την διαφήμιση των πολυεθνικών αναζητά το Brand Name. Η οικονομική κρίση και η ανέχεια τον οδηγεί στο παραεμπόριο ώστε να καλύψει την ανάγκη που του έχουν δημιουργήσει οι πολυεθνικές και οι συναλλαγή του παραεμπορίου ολοκληρώνεται.

Συμπερασματικά θα έλεγα ότι όταν δρας στρεβλώνοντας την αξία ενός προϊόντος η αγορά θα αντιδράσει για να το επαναφέρει στη πραγματικότητα. Αυτή η δυναμική δημιουργεί το παραεμπόριο και δεν θα σταματήσει όσα μέτρα αφορισμού ή καταστολή και αν παίρνουμε.

Στον λαθρέμπορα δεν αναφέρθηκα καθόλου καθ΄ ότι θεωρώ ότι είναι δημιούργημα των δυο άλλων παραγόντων. Συνήθως εστιάζουμε εναντίον του σαν να προέρχεται από παρθενογένεση. Όσους και αν συλλάβουμε πάντα θα εμφανίζονται καινούργιοι.

Μια κίνηση προς τα καταστήματα και το εμπορικό κόσμο για μείωση τιμών των επώνυμων προϊόντων και μια εν συνεχεία πίεση προς τις πολυεθνικές θα προσέφεραν πολλά στον αγώνα κατά του παραεμπορίου (η πρόταση δεν είναι εκτός πραγματικότητας, στις ΗΠΑ οι τιμές των ίδιων προϊόντων είναι πολύ φθηνότερες).

Από την άλλη απευθυνόμενοι προς τους καταναλωτές θα πρέπει να προβάλουμε εναλλακτικές λύσεις ελληνικών προϊόντων τα οποία και φθηνότερα είναι και σε μαϊμού δεν κυκλοφορούν αλλά το σημαντικότερο επιλέγοντας τα δεν στηρίζεις μόνο μια θέση πωλητή αλλά μια παραγωγική διαδικασία πολύ σημαντική για τον ίδιο και για το τόπο μας.

Δεν θέλουμε άλλη σωτηρία

Αναδημοσιεύω ένα άρθρο του Κώστα Ροδινού από τα antinews.

Είναι η πρώτη φορά που αρθρογράφος, φίλος κείμενος με τη ΝΔ, γράφει έτσι.

Καλό σημάδι!

"Διάβαζα σήμερα το πρωί τα πρωτοσέλιδα του ξένου τύπου. «Οι Έλληνες δίνουν και το τελευταίο τους πουκάμισο», έγραφε μια Γερμανική εφημερίδα, «Η Ελλάδα κρέμεται πάνω από την άβυσσο»,  παρατηρούσε μια άλλη, «Δεν πείθουν τους Ευρωπαίους οι αποφάσεις των Ελλήνων», σημείωνε μια τρίτη. Και από κοντά οι πικρόχολες δηλώσεις των…εταίρων, που  τροφοδοτούν αυτό το κλίμα.

Αι, σιχτίρι πιά!

Τώρα τη ζημία ποιος τη πληρώνει;

Στη ΔΕΗ επιστρέφουν από τα μεσάνυχτα σήμερα οι 200.000 περίπου πελάτες των εταιριών Energa και Hellas Power, ύστερα από την απόφαση του Διαχειριστή του Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΣΜΗΕ) να καταγγείλει τις συμβάσεις με τις δύο εταιρίες και να τις διαγράψει από το μητρώο προμηθευτών. Διάβασε τη συνέχεια από το tvxs.

Να γιατί κάποια αγαθά πρέπει να είναι υπό κρατικό έλεγχο.
Η ΔΕΗ μπορεί να έχει τις άπειρες παθογένειες, το λογικό είναι να την θεραπεύσεις όχι να την διαλύσεις χάριν των ιδιωτών.
Τώρα τη ζημία ποιος τη πληρώνει; (έχουν εισπράξει και το χαράτσι και την έκαναν!)

Αποπαγκοσμιοποίηση

 

Μετά από μερικά χρόνια επίπλαστης ευημερίας ήρθε η ώρα να φανεί το πραγματικό πρόσωπο  της παγκοσμιοποίησης. Πίσω από τα πάμφθηνα, προσιτά καταναλωτικά προϊόντα που προσέφερε η υλοποίηση του μοντέλου της παγκοσμιοποίησης, κρυβόταν η απαξίωση της εργασίας και τα υπερκέρδη των πολυεθνικών. Η τραπεζική κρίση του 2008 και η χρηματοπιστωτική δυσκολία που προκλήθηκε ήρθε να αναδείξει τον παραλογισμό και την πλεονεξία αυτού του καπιταλιστικού εγχειρήματος. Το παραγωγικό έλλειμμα του δυτικού κόσμου λόγω της παγκοσμιοποίησης είχε καλυφθεί ουσιαστικά με άφθονο και άκριτο υπερδανεισμό. Η αθρόα εισροή κεφαλαίων και στο ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα είναι η αιτία που δημιουργούσαν την εφορία της ανάπτυξης και της ευημερίας, μια ευημερία με δανεικά.

Η χρηματοπιστωτική κρίση αποκόπτει αυτή την ροή των κεφαλαίων με αποτέλεσμα οι δυτικές οικονομίες να οδηγούνται ουσιαστικά σε αδιέξοδη ύφεση. Γίνεται πλέον φανερός ο αμοραλισμός της τελευταίας δεκαπενταετίας που μεταφέροντας συστηματικά την παραγωγή στις χώρες χαμηλού εργατικού κόστους έμεινε ουσιαστικά χωρίς σημαντικό παραγωγικό αντικείμενο, δηλαδή αδυναμία παραγωγής πλούτου. Η εργασία του δυτικού εργαζόμενου είναι πλέον μη ανταγωνιστική.

Τα σενάρια που μιλούσαν για υποκατάσταση του παραγωγικού ελλείμματος με  υψηλής τεχνολογίας παραγωγές και υπηρεσίες αποδεικνύονται, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, ανεπαρκή. Στη χώρα μας μάλιστα που δεν υπήρχε υψηλή τεχνολογία, υποδομές και μια δαιδαλώδης νομοθεσία, αυτή η εναλλακτική λύση μοιάζει με ουτοπία.

Στις μέρες της ύφεσης που βιώνουμε το δικαίωμα στην εργασία τελικά έχει γίνει ζητούμενο. Σε οποιοδήποτε παραγωγική θέση και αν βρίσκεται κάποιος ο κίνδυνος της ανεργίας είναι πλέον ορατός. Και αυτό βέβαια δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Μπορεί οι παθογένειες στον τόπο μας να έχουν μεγιστοποιήσει το πρόβλημα, αλλά η ανεργία είναι ένα πρόβλημα συστημικό συνέπεια της παγκοσμιοποίησης.

Με αυτά τα δεδομένα η ανάγκη για αλλαγή πλεύσης είναι επιβεβλημένη. Η αποπαγκοσμιοποίηση είναι   αναγκαία. 

Αυτή τη στιγμή πλήττεται  και σκληρός πυρήνας της ευρωζώνης. Η Γαλλία νιώθει πλέον τον κίνδυνο της αύξησης της ανεργίας να πλησιάζει απειλητικά, η οικονομία της επιβραδύνετε και η ύφεση είναι προ των πυλών. Εκεί όμως δεν τρέφουν αυταπάτες και οι πολιτικοί έχουν τη δύναμη να προτείνουν λύσεις ρεαλιστικές και αποτελεσματικές. Μια στροφή των καταναλωτών στο "made in France" προβάλλεται σε όλα τα επίπεδα. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση διαπιστώθηκε ότι το 50% των Γάλλων καταναλωτών είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν ένα προϊόν ακριβότερα αρκεί να είναι "made in France" και μάλιστα στα είδη διατροφής το ποσοστό αυτό φτάνει το 78%.

Όταν βλέπω λοιπόν ισχυρές χώρες σαν τη Γαλλία να στρέφονται σε τέτοιες πρακτικές προστασίας της παραγωγής και της εργασίας από τη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης αναρωτιέμαι τι έχουμε κάνει εμείς. Όταν ξέσπασε η κρίση η ανεργία ήταν πολύ μικρότερη και τα λουκέτα δεν τα είχαμε δει ακόμα. Δεν έγινε όμως καμία σοβαρή προσπάθεια για να μεταστραφεί η καταναλωτική μας πρακτική προς τα ελληνικά προϊόντα. Η πολιτική ηγεσία όφειλε να βρει τις διόδους για να προβάλει το made in Greece. Όμως άντ’ αυτού το μόνο που είδαμε ήταν εισπρακτικά μέτρα, και περικοπές που βάθαιναν την ύφεση και την ανεργία και στόχους ανάπτυξης εξωπραγματικούς για την ελληνική πραγματικότητα. Η οικονομική αλληλεγγύη που θα προστάτευε άμεσα την παραγωγή και την εργασία στον τόπο μας δεν προβλήθηκε ποτέ και από κανένα!

Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι το εμπορικό έλλειμμα της χώρας μας κατά μέσο όρο την προηγούμενη δεκαετία ήταν το 15% του ΑΕΠ. Ακόμα και μια μικρή μεταστροφή θα μπορούσε να διατηρήσει πολλές θέσεις εργασίας που τώρα χάθηκαν. Η μείωση του ελλείμματος που παρατηρούμε σήμερα δεν οφείλεται στην συνειδητοποίηση των καταναλωτών αλλά στη ύφεση που συρρικνώνει όλα τα μεγέθη.

Στη κατάσταση που φτάσαμε δεν νομίζω ότι υπάρχει πρόταση που να αποτελεί πανάκια για τη λύση των προβλημάτων μας. Πρέπει να είμαστε ανοικτοί σε όλες τις προτάσεις που ενισχύουν την οικονομική αλληλεγγύη. Είναι όμως ηλίου φαεινότερο ότι αγοράζοντας ένα κινεζικό προϊόν στηρίζεις μια κακοπληρωμένη θέση εργασίας στη Κίνα και αποδυναμώνεις μια άλλη στον τόπο μας.

Τις μέρες των εορτών κάντε ένα Δώρο Ελληνικό από ελληνικό κατάστημα.

Είμαι ελεύθερος επιλέγω Ελληνικά μέρος 2

Αυτό το άρθρο είναι η συνέχεια του θέματος που ασχοληθήκαμε σε προηγούμενο με τα αμιγώς Ελληνικά τρόφιμα τα οποία παράγονται από αμιγώς Ελληνικές εταιρίες.

Υπάρχουν παραγωγικές εταιρίες στην πατρίδα μας που επίσης παράγουν τρόφιμα στις οποίες εργάζονται Έλληνες αλλά έχουν πολυεθνικό χαρακτήρα ή είναι ησηγμένες στο χρηματιστήριο αξιών κάτι που θολώνει το τοπίο κυριότητας των μετοχών. Η μη υποστήριξη από τους καταναλωτές αυτών των εταιριών και η αποκλειστική στροφή σε αμιγώς Ελληνικές εταιρίες φαινομενικά εγκυμονεί τον κίνδυνο να απολέσουν σταδιακά οι εργαζόμενοι τις θέσεις τους λόγω συρρίκνωσης των πωλήσεων. Έτσι μια κρατούσα άποψη επισημαίνει πως και οι πολυεθνικές που υπάρχουν εδώ εφόσον παράγουν τρόφιμα με Ελληνική προέλευση και χρησιμοποιούν Έλληνες εργαζόμενους οφείλουν να τύχουν της υποστήριξης μας. Εγώ απλά σας επισημαίνω ότι παρά την ομολογουμένως δύσκολη απόφαση της επιλογής ή όχι προς αυτές τις εταιρίες δεν παύουν να είναι δούρειοι ίπποι που
απορροφούν μεγάλα κονδύλια τα οποία προωθούνται στην μητρική εταιρία και επενδύονται εκτός Ελλάδας. Το δόλωμα της απόλυσης εργαζομένων έχει εφήμερη ισχύ αφού ή άνοδος των εγχώριων εταιριών θα έχει επακόλουθο την πρόσληψη απ’ αυτές πρόσθετου προσωπικού και συνεπώς θα επέλθει εργασιακή ισορροπία.  Να θυμάστε πως όπλο των πολυεθνικών εταιριών και όχι μόνο είναι η δημιουργία κλίματος φόβου. Ένα όπλο που θα το αναλύσουμε σε άλλο άρθρο εκτενέστερα με το οποίο αιώνες τώρα παγιδεύουν τον άνθρωπο καθιστώντας τον απλώς πελάτη απαξιώνοντας κάθε άλλη δυνατότητα ύπαρξης.

Είμαι ελεύθερος επιλέγω Ελληνικά. Μέρος 1

Αυτό το άρθρο δεν περιέχει λογοτεχνικά μπιχλιμπίδια ούτε έχει γλώσσα ρέουσα που εξιτάρει τους κριτικούς. Ο λόγος που συντάχθηκε είναι καθαρά ενημερωτικός. Περιλαμβάνει μια μακροσκελή λίστα από τρόφιμα ομαδοποιημένα κατά κατηγορία τα οποία παράγονται και συσκευάζονται στην Ελλάδα. Επίσης ανάμεσα και ανάλογα με την ιδιαιτερότητα κάθε κατηγορίας θα υπάρχουν σχόλια και συμβουλές που πρέπει να προσέξετε καλά καθώς στα ράφια και στα ψυγεία κυκλοφορούν δούρειοι ίπποι οι οποίοι με καμουφλάζ την παραγωγή τους εδώ κρύβουν μέσα τους τον οχτρό, ούτως ειπείν χρησιμοποιούν πρώτες ύλες από το εξωτερικό( ( εμένα έτσι μ’ αρέσει να αποκαλώ τις άλλες χώρες) και κυρίως την Γερμανία.

Η παγκοσμιοποίηση έγινε μπούμερανγκ

Πριν από μερικά χρόνια είχε κυκλοφορήσει μια ιστορία, που ήθελε τα  λαχανάκια να μεταφέρονται με φορτηγό σε ένα αεροδρόμιο στην άλλη άκρη της Αγγλίας, και από εκεί να τα μεταφέρουν με αεροσκάφος στη Πολωνία, για να πλυθούν και να συσκευαστούν, και στην συνέχεια να τα στέλνουν πίσω στην Αγγλία αεροπορικώς, για να πουληθούν σε σούπερ μάρκετ μερικά μόλις χιλιόμετρα από εκεί που ξεκίνησαν!
Αυτό είναι ακραίο παράδειγμα της παρανοϊκής δυναμικής της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης, αλλά περιγράφει χαρακτηριστικά την απογοήτευση με την άλλοτε θεωρούμενη ως ευλογία του ελεύθερου εμπορίου.
Από τα κινήματα Occupy Wall Street και  Tea Party της Αμερικής, μέχρι την επαναφορά της λαϊκίστικης πολιτικής στην Ευρώπη, οι επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης είναι πλέον απτές.
Οι Αμερικανοί (κατά μέσο όρο) δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση από ότι ήταν πριν 30 χρόνια. Στην Αγγλία, το διαθέσιμο εισόδημα είναι παγωμένο εδώ και 14 χρόνια. Οι πιθανότητες απασχόλησης σε τομείς όπως είναι τα υφάσματα, τα κεραμουργεία, υποδηματοποιεία, μηχανουργεία, κλπ έχουν εξαφανιστεί, και έχουν αντικατασταθεί από την παραπαίουσα αγορά οικονομικών υπηρεσιών, και αυτήν των ακινήτων.
Το συγκριτικό πλεονέκτημα της Δύσης σε βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας (φαρμακευτική, αεροδιαστημική, κλπ.) έχει μαραζώσει. Το κόστος του κοινωνικού κράτους, στο οποίο συνηθίσαμε, αυξήθηκε επικίνδυνα, ενώ οι «καλές» συντάξεις που όλοι οι εργαζόμενοι περίμεναν, περιορίζονται σήμερα μόνο στον δημόσιο τομέα, και ακόμη κι αυτό θα αλλάξει στα επόμενα 10 χρόνια. Για αυτό και αμφισβητούνται, όλο και πιο πολύ, τα πλεονεκτήματα της ελεύθερης αγοράς.
Κάποιοι πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης, όπως ο Νομπελίστας οικονομολόγος Joseph Stiglitz, εστίαζαν στην υποτιθέμενη ζημιά που η απελευθέρωση του δυτικού εμπορίου θα προκαλούσε στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Ελάχιστοι συνεχίζουν να το πιστεύουν.
Αντιθέτως, με το να ανοίξει την παγκόσμια αγορά στην Ασία, στη Λατινική Αμερική, και στην Ανατολική Ευρώπη, η Δύση εξαπέλυσε μια μηχανή αυτοκαταστροφής που απειλεί τις συνθήκες διαβίωσης της ίδιας. Μετά από μερικά χρόνια, όπου όλα ήταν φθηνότερα λόγω της παγκοσμιοποίησης, οι όροι της ελεύθερης αγοράς στράφηκαν πλέον εναντίον της Δύσης.
Σίγουρα ο κόσμος ως σύνολο γίνεται πλουσιότερος. Μόνο τη περασμένη δεκαετία, η παγκόσμια οικονομία διπλασιάστηκε σε μέγεθος. Τα περισσότερα όμως πλεονεκτήματα αυτής της οικονομικής άνθησης κατέληξαν στον αναπτυσσόμενο κόσμο, και στη Δύση σε αυτούς που ήταν ήδη πλούσιοι και προνομιούχοι. Παντού αλλού, το χάσμα του πλούτου έχει αυξηθεί σε πρωτοφανή επίπεδα.
Οι κορυφαίοι επιχειρηματίες της Δύσης αγκάλιασαν την παγκοσμιοποίηση επειδή ανοίγει νέες αγορές, φέρνει νέες ιδέες, και παραγκωνίζει μη παραγωγικούς και προστατευμένους τομείς. Παράλληλα, επιτρέπει χαμηλότερα κόστη παραγωγής, και μεγαλύτερα κέρδη. Κανένας  όμως δεν σκέφτηκε πως αν οι καταναλωτές της Δύσης δεν έχουν εργασία, δεν θα μπορούν να συμμετέχουν, και έτσι η μητρική οικονομία θα πεθάνει.
Οι αρχές του ελεύθερου εμπορίου ισχύουν το ίδιο για τα κράτη, όπως και για τα άτομα. Αντί να παράγουμε όλα όσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε, οι περισσότεροι από εμάς επιλέγουμε να εργαζόμαστε εξειδικευμένα, και να πουλάμε το προϊόν που παράγουμε στους άλλους. Στη συνέχεια χρησιμοποιούμε τα έσοδα μας για να αγοράσουμε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που έχουμε ανάγκη. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και τα κράτη. Να εξειδικευτούν σε αυτό που μπορούν, και να εμπορεύονται τα υπόλοιπα.
Αυτό όμως το σύστημα λειτουργεί μόνο εφόσον υπάρχουν κοινά κριτήρια και κοινοί κανόνες. Αν όχι, τα κράτη δεν θα συμβιώνουν αρμονικά. Αυτό είναι και το πρόβλημα της παγκοσμιοποίησης.
Κάποιοι, απλά αντέγραψαν τη Δύση, και εκμεταλλεύτηκαν τα φθηνά μεροκάματα για να πετύχουν το συγκριτικό πλεονέκτημα. Η «αόρατη χειρ» του Adam Smith δεν μπορεί να αποδώσει σε έναν κόσμο με διαφορετικούς όρους εργασίας, διαφορετική νομοθεσία, και χειραγωγούμενες νομισματικές ισοτιμίες. Ακόμη και αυτός, ο πατέρας της ελεύθερης αγοράς, αναγνώριζε πολύ καλά ότι οι αγορές χρειάζονται ελέγχους, αν είναι να λειτουργήσουν σωστά.
Οι Κινέζοι δεν θα σοβαρευτούν με τα ζητήματα πνευματικής κλοπής, μέχρι που να αρχίσουν να εφευρίσκουν περισσότερα από όσα κλέβουν, και ούτε θα προχωρήσουν ποτέ σε νομισματικές μεταρρυθμίσεις, αν πρώτα δεν έχουν αποσπάσει κάθε θέση εργασίας από την άλλοτε ζωντανή Δύση. Υπάρχει η λογική (των Κινέζων αξιωματούχων) ότι παίρνουν το αίμα τους πίσω για αιώνες στέρησης. Και αυτό είναι κάπως λογικό, με την έννοια ότι η επιδίωξη συμφερόντων προάγει το γενικό καλό. Εξάλλου, η Δύση πίστευε ότι θα κερδίσει από την παγκοσμιοποίηση. Τώρα που χάνει, της φταίνε οι άλλοι;
Αυτό που χρειάζεται σήμερα ο πλανήτης είναι η συνεργασία, αλλιώς θα περάσουμε και πάλι σε εποχές προστατευτισμού και διαφωνιών. Το σύστημα της ελεύθερης αγοράς έχει παραμορφωθεί σε σημείο που να κινδυνεύει με κατάρρευση. Οι εμπορικές ανισορροπίες αποτελούν τη ρίζα όλων των σημερινών κρίσεων χρέους που βλάπτουν τις αναπτυγμένες οικονομίες.
Μακροπρόθεσμα, όλα τα κράτη θα πρέπει να ισορροπήσουν και να είναι αυτάρκη. Το να μεταφερθούν έξω, όλα όσα κάποτε κάναμε στη χώρα μας, αποτελεί τρέλα. Όπως αποτελεί τρέλα, η Κίνα (και άλλες χώρες) να εξαρτώνται κυρίως από τις εξαγωγές τους.
Και από πού θα βρεθούν οι νέες θέσεις εργασίας; Αυτό αναρωτιούνται όλοι στη Δύση. Υπάρχει μια απλή απάντηση: Να επιστρέψουμε στη τοπική παραγωγή. Και αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να πλένουμε οι ίδιοι τα λαχανάκια μας …

The Daily Telegraph
http://www.telegraph.co.uk/finance/comment/jeremy-warner/8940701/Globalisation-has-turned-on-its-Western-creators.html
Απόδοση: S.A
Αναδημοσίευση από το antinews

Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος

Αναδημοσίευση από τον Techie Chan

Είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε αυτό το πορτοκαλί μαγαζάκι να προσπαθούμε να κρατήσουμε τα μάτια στη μπίλια κι όχι στις ανακοινώσεις του κρουπιέρη, καθώς σήμερα όλοι έχουμε καταλάβει πως ο κρουπιέρης μπορεί να λέει μαύρο τη στιγμή που η μπίλια έχει καθίσει στο κόκκινο.

Στην τρίτη συνέχεια (πρώτο μέρος πώς να γίνετε πλούσιοι χωρίς χρήματα the greek way, 2ο Eat That) της σαπουνόπερας που ονομάζεται το τέλος του παιχνιδιού ή μαζί τα φάγαμε θα ασχοληθούμε με μία ακόμα τέτοιου είδους αντινομία. Βασικό μοτίβο της φιλελεύθερης προπαγάνδας από τη θάτσερ, μέχρι τον τελευταίο πρόεδρο επιμελητηρίου και υιό υπουργού της δικτατορίας είναι η σκληρή δουλειά. Σύμφωνα με το φιλελευθερισμό, για να προκόψεις χρειάζεται σκληρή δουλειά. Δεν είναι δυνατό σου λέει να βγαίνεις στη σύνταξη στα 50-55 σου, δεν γίνεται να έχεις υψηλούς μισθούς χωρίς ανάλογη “παραγωγικότητα”. Για να το θέσω στο πιο αφαιρετικό επίπεδο, το δόγμα λέει: “δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα”.

Σήμερα θα προσπαθήσω να δείξω πως αυτό το μαύρο ήταν στην ουσία κόκκινο. Πως παρότι η σκληρή δουλειά προπαγανδίζεται ως το μόνο μέσο για την επιβίωση και την επιτυχία, την ίδια στιγμή το ίδιο σύστημα έπαιρνε αποφάσεις προς ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση. Και πως η κοινωνία όχι μόνο αντιλήφθηκε αυτή την αντινομία, αλλά προσαρμόστηκε σε αυτή, αντέδρασε και δημιούργησε νέα πρότυπα. Τα οποία σήμερα οι φιλελεύθεροι μας τα δείχνουν ως απόδειξη πως το δόγμα τους είχε δίκιο.

Στο σταυροδρόμι της ιστορίας (γκαγκάν)

Μην αγχώνεστε, δεν εννοώ το δημοψήφισμα, είπα να ξεκινήσουμε με ένα μικρό παλιό αδιέξοδο. Οι αρχές της δεκαετίας του 80 ήταν αρκετά αμήχανες για τους νέους πάπες της οικονομικής ορθοδοξίας. Από τη μία ο πληθωρισμός είχε αρχίσει να υποχωρεί μετά το σφίξιμο της νομισματικής πολιτικής των ΗΠΑ και τη χαλάρωση του ΟΠΕΚ, αλλά από την άλλη τα οικονομικά μέτρα της θατσερικής αγγλίας που προσυπέγραψε ο ίδιος ο εκπρόσωπος του θεού στη γη (για τον φρίνταμν λέμε) απέτυχαν παταγωδώς. Η ακραία αποβιομηχάνιση της αγγλίας δεν έδειχνε να απελευθέρωνε τις οικονομικές δυνάμεις από τις παλιές και μη ανταγωνιστικές χαλυβουργίες προς αναζήτηση νέων γενναίων ευκαιριών. Και μεταξύ μας δεν τις απελευθέρωσε γιατί δεν υπήρχαν. Έτσι το κεφάλαιο έπρεπε να βρει άλλους τρόπους να γίνει αποδοτικό. Η πτώση του επιπέδου των μισθών είναι πάντα προσφιλής και εύκολη τακτική μείωσης του κόστους, αλλά ήταν πολιτικά αντιδημοφιλής στα πλαίσια που ακόμα είχαμε αυτές τις καταραμένες δημοκρατίες.

Τι καλύτερος τρόπος λοιπόν από το να εντείνουμε αυτή την ανάγκη για μείωση στους μισθούς. Διότι οι περικοπές μισθών δεν θα έψηναν κανένα, όσο ωραία κι αν τις πλάσαραν. Η απελευθέρωση του εμπορίου όμως ποιον θα πείραζε? Δεν είναι καλό πράγμα η απελευθέρωση βρε παλιοφασίστες?

Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η μαζική μεταφορά της παραγωγής από την ακριβή δύση στο φθηνό νότο και την ακόμα φθηνότερη ανατολή. Η αρχή έγινε με τα λεγόμενα αγαθά εντάσεως εργασίας. Ρούχα, υφάσματα, παπούτσια όπου οι εργατο-ώρες που χρειάζονται για να παραχθούν αποτελούν σημαντικό μέρος του συνολικού κόστους. Δυτικά κεφάλαια έστηναν δυτικά εργοστάσια στο μεξικό, έφτιαχναν παπούτσια με φθηνά, μαυριδερά, αναλώσιμα, μπάσταρδα μεξικανάκια που μετά πωλούνταν στη δύση από τα ίδια δυτικά brand names κρατώντας σχεδόν όλη την επιπλέον υπεραξία (κέρδος) από τις μειώσεις του κόστους.

Αυτή η διαδικασία πέτυχε 3-4 στόχους ταυτόχρονα. Από τη μία μείωσε τη ζήτηση εργατών στη δύση και άρα αύξησε την ανεργία. Η ανεργία πίεζε για χαμηλότερους μισθούς (λόγω των νέων συνθηκών) και ταυτόχρονα -από την άλλη- η πτώση της τιμής των παπουτσιών λόγω των φθηνών εργατικών χεριών έκανε τα παπούτσια πιο προσβάσιμα στους φτωχότερους (λόγω χαμηλότερων μισθών) δυτικούς. Στο ενδιάμεσο φυσικά η Nike (δηλαδή το κεφάλαιο) κράταγε ένα ωραίο φιλετάκι κερδών για πάρτη του το οποίο μέσω φορολογικών παραδείσων και άλλων περίπλοκων διαδρομών προσπερνούσε την υψηλή φορολογία των δυτικών χωρών.

Υπόθεση Εργασίας

Στην ομιλία του σήμερα ο νέος πρωθυπουργός, κάνοντας μια «υπόθεση εργασίας», προσπάθησε να τεκμηριώσει τα τρία σοβαρότερα μειονεκτήματα που θα είχε μια ενδεχόμενη επιστροφή στη δραχμή.

Τα αναφέρω έτσι όπως τα θυμάμαι.

1 Πληθωρισμός με συνέπεια να πληγούν τα κατώτερα οικονομικά στρώματα.

2 Το δημόσιο χρέος θα είναι δύσκολα διαχειρίσημο επειδή θα είναι σε σκληρό νόμισμα

3 Απαξίωση των αξιών λόγω της υποτίμησης με αποτέλεσμα οι έχοντες να μας εξαγοράσουν κοψοχρονιά.

Ειλικρινά απογοητεύτηκα από το επίπεδο του τεχνοκράτη πρωθυπουργού μας και από το πόσο γρήγορα αλλοτριώθηκε από τους πολιτικούς και άρχισε να μας λέει παπαριές. 

Ένα θέμα που είναι τόσο σοβαρό θα έπρεπε να είχε αναλυθεί πλήρως και αν υπήρχαν κάποια σοβαρά μειονεκτήματα να προβληθούν αναλυτικά και επαρκώς.

Επειδή όμως δεν μπορώ να φανταστώ ότι ο Παπαδήμος δεν έχει μελετήσει αυτό το σενάριο, όχι τώρα, αλλά από το την εποχή της ένταξης της χώρας στο μνημόνιο, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι έχει αποκλειστεί η δραχμή επειδή δεν συμφέρει τους δανειστές μας και τα κέντρα που εξυπηρετεί. 

Γι’ αυτό τα επιχειρήματα τελικά είναι τουλάχιστον γελοία.

Για όσους τα θεωρούν σημαντικά απαντώ:

1 Τα κατώτερα οικονομικά στρώματα και όχι μόνο πλήττονται και τώρα, αλλά δεν διαφαίνεται καμία ελπίδα για ανάκαμψη. Με την πολιτική του ισχυρού νομίσματος έχει νεκρώσει η οικονομία και η ανεργία έχει περάσει το 20%. Άλλωστε έχουμε βιώσει περιόδους υψηλού πληθωρισμού και σας διαβεβαιώ ήταν πολύ καλύτερα από τώρα.

2 Για να καταλάβω με το ευρω είναι διαχειρίσημο; Το κούρεμα δεν αποτελεί μια συγκαλυμμένη χρεοκοπία; Δηλαδή τι πιστεύουν, ότι οι ιδιώτες επενδυτές – κερδοσκόποι, που θα γράψουν ζημιά από τα ελληνικά ομόλογα, παραμυθιάζοντε με τον όρο συντεταγμένη πτώχευση. Η αντίδραση τους θα είναι ίδια και με το κούρεμα και με μια πτώχευση.

3 έχω απαντήσει στην ανάρτησή μου “Αποπληθωρισμός Και Δραχμή”

Θέλοντας να είμαι καλοπροαίρετος προς το νέο πρωθυπουργό, αποκλείοντας την συνομοσιολογία, θα υπέθετα ότι αυτή η «υπόθεση εργασίας» έγινε για να περάσει το μήνυμα που λέει ότι στο σημείο που φτάσαμε δεν υπάρχουν σοβαρά επιχειρήματα υπέρ του ευρω. Ένα μήνυμα προς τους ευρωπαίους εταίρους μας ότι ήρθε η ώρα για να αποφασίσουν ή την ολοκλήρωση της ευρωζώνη ή ότι η διάλυσή της δεν είναι και το τέλος του κόσμου.

Αυτό το τελευταίο είναι η δικιά μου «υπόθεση εργασίας»!

Η Ελεύθερη Αγορά Είναι Παραμύθι

Οι υπέρμαχοι της ελεύθερης παγκοσμιοποιημένης αγοράς δεν είναι ειλικρινείς. Για την ακρίβεια την εφαρμόζουν αλά κάρτ.

Ενώ ο νεοφιλελευθερισμός αγωνίσθηκε λυσσαλέα για να διαλύσει κάθε κρατικό φραγμό που θα μπορούσε να ορθώσει μια χώρα, εν δυνάμει καταναλώτρια, ώστε να μπορούν να διακινούν οι πολυεθνικές ελεύθερα τα εμπορεύματά τους. Χωρίς τελωνεία, δασμούς, περιορισμούς, εκεί που τους βολεύει έκανε τα στραβά μάτια. Στις χώρες που παράγουν τα εμπορεύματα, αυτές που παράγουν σε συνθήκες δουλείας, η απελευθέρωση των οικονομιών τους είναι ανύπαρκτη. Είναι γνωστό ότι η Κίνα κρατά συνειδητά υποτιμημένο το γουάν. Μια νομισματική πολιτική που εφαρμόζουν οι κινέζοι για να προστατεύσουν την παραγωγή τους. Μια καθαρά προστατευτική πολιτική η οποία βολεύει αφάνταστα τις πολυεθνικές που βλάπτει όμως ανεπανόρθωτα τις χώρες που λειτουργούν με τις οικονομίες τους ανοικτές, «ελεύθερες», ξέφραγα αμπέλια και το παραγωγικό ιστό τους.

Συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι ο υπερδανεισμος όλων των χωρών πελατών των πολυεθνικών. Και εκεί αναλαμβάνουν οι χρηματοπιστωτικές αγορές. Δανείζοντας χαλαρά στην αρχή, με απώτερο στόχο να τα πάρουν όλα στο τέλος.

Και το τραγικό για τον τόπο μας;

Βάλαμε τον τραπεζίτη, με την συναίνεση σχεδόν όλου του αποτυχημένου πολιτικού κόσμου, να μας σώσει! Αυτό χρειαζόταν ο τόπος μας; Τραπεζίτες για να συνεχίσουν να μας δανείζουν;

Κάποιον που θα μπορούσε να περιορίσει την ψευδεπίγραφη ελεύθερη αγορά χρειαζόμαστε.

Δεν χρειάζεται νομίζω να είναι κάποιος οικονομολόγος για να καταλάβει ότι για να επιβιώσει μια οικονομία θα πρέπει να εφαρμόσει κάποιου είδους προστατευτισμό. Το εφαρμόζει η πανίσχυρη Κίνα με το γουάν (κατάφορη παραβίαση του δόγματος του νεοφιλελευθερισμού), και στις ΗΠΑ προστατεύεται το δολάριο με τη στρατιωτική υπεροχή (αρκετά πρωτόγονος τρόπος επιβολής) και πολλές άλλες χώρες που αναπτύσσονται πραγματικά.

Ας λειτουργήσουμε τουλάχιστον εμείς οι καταναλωτές προστατευτικά για την παραγωγή μας τις θέσεις εργασίας, την οικονομία μας. Η «ελεύθερη αγορά» είναι παραμύθι για σε κατακτήσουν οι πολυεθνικές.

Σενάριο Πολέμου

Πριν ενάμιση χρόνο τους αρκούσε η υπογραφή από ένα εξουσιοδοτημένο υπουργό. Σήμερα απαιτούν πέντε υπογραφές θεωρημένες μάλιστα στο ΚΕΠ!

Όσοι δεν το κατάλαβαν να σας το πω απλά. Πριν ενάμιση χρόνο δεν άντεχαν μια χρεοκοπία της Ελλάδας, σήμερα χάρη μας κάνουν που δεν την προκαλούν. Ο έλληνας νιώθει θιγμένη την εθνική του ανεξαρτησία (αλήθεια υπήρχε ποτέ;), και δεν βλέπει την πραγματικότητα, τον πόλεμο που έρχεται. Για τους τραγικούς πολιτικούς μας δεν θα πω τίποτα, αυτοί ακόμα τις καρέκλες τους σκέφτονται

Η πιθανότητα να χρεοκοπήσουμε και να οδηγηθούμε εκτός ευρωζώνη, σε συνάρτηση με την πανευρωπαϊκή κρίση, δεν είναι πλέον επιλογή μας, είναι επιλογή των ισχυρών των αγορών.  Και τότε τι;

Στον επιχειρηματικό κόσμο η αντιμετώπιση των απρόβλεπτων οργανώνεται συστηματικά και στελεχώνεται με τους διαχειριστές κρίσης. Στην Ελλάδα μέχρι τώρα υπήρχε η συμβατική στρατιωτική θωράκιση για ενδεχόμενη στρατιωτική επίθεση, όμως σήμερα ο κατακτητής δεν χρησιμοποιεί στρατιωτικές μεθόδους. Ενώ το βλέπουμε δυο χρόνια τώρα ότι η οικονομία μας βάλλεται από τις αγορές εμείς επαναπαυτήκαμε στην προστασία των εταίρων μας. Μια προστασία όμως που μπορεί να έχει ημερομηνία λήξεως ή να απαιτεί την εκπόρνευσή σου. Είναι στρατηγική αυτή; Είναι λογικό να αγοράζεις υποβρύχια που γέρνουν και να μη μπορείς να ταΐσεις το λαό σου αν κάποιοι αποφασίσουν ότι πρέπει να πτωχεύσεις;

Έστω και τώρα, όσο ακόμα δεχόμαστε μόνο αεροπορικούς βομβαρδισμούς, μήπως πρέπει να οργανώσουμε την άμυνά μας; Να αναλύσουμε όλα τα πιθανά σενάρια, όσο ευρωλιγούρηδες και αν είμαστε, και να θωρακίσουμε την χώρα μας στο ελάχιστο; τουλάχιστον να μη πεινάσουμε. Πρόσφατα είδα πολιτικούς να τρομοκρατούν με την περίπτωση να μη έχουμε αλεύρι και ζάχαρη, αν δεν μας δώσουν τη δόση μας, και δεν είδα κάποιον να εξανίσταται για την απόλυτη υποτέλεια που μας επέβαλαν.

Αυτή είναι η απόλυτη εθνική μειοδοσία για τη οποία δεν ακούω τίποτα.

Το ζητούμενο από την κυβέρνηση που έρχεται δεν θα πρέπει να είναι η εφαρμογή της εκπόρνευσής μας, αλλά μια προετοιμασία για τον πόλεμο που έρχεται!

Και ας μην έρθει.

Το πραγματικό διακύβευμα του δημοψηφίσματος

 

Αναδημοσίευση από τον Greek Rider

Το πραγματικό διακύβευμα του δημοψηφίσματος θα ήταν (αν γινόταν) ότι τέρμα οι τζάμπα μάγκες. Και τι σημαίνει αυτό, θέλεις κύριε να γκρινιάζεις; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα, ψήφισε να φύγουμε από το ευρώ. Αν ψηφίσεις όμως να μείνουμε μέσα στο ευρώ τότε θα φας όλη την παπάρα και δεν θα πεις και ούτε κιχ.

Δεν μπορείς όμως να υποστηρίζεις και μέσα στο ευρώ και την επίπλαστη ευημερία του 2007 δηλαδή και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.

Βεβαίως αυτό το τίμιο δίλημμα δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα κανενός.

Καταρχήν δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των καναλαρχών-κατασκευαστών που βλέποντας τα εγχώρια λόμπι τους να χάνουν δύναμη και τα γερμανικά συμφέροντα να πλησιάζουν έχουν πάθει αμόκ. Γι' αυτό και χτες στα δελτία ειδήσεων όλοι έσκιζαν τα ρούχα τους.

Δεύτερον το δημοψήφισμα δεν συμφέρει τη ΝΔ διότι αυτή στηρίζεται στο δόγμα "και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος" μέσω μιας άλλης πολιτικής η οποία όμως είναι μυστική.....

Τρίτον τα υπόλοιπα κόμματα δεν γουστάρουν το δημοψήφισμα γιατί τα βάζει μπροστά στα σωστά διλήμματα, αντί να φωνάζουν ανέξοδα θα πρέπει να πάρουν μια θέση, π.χ. εντός ή εκτός ευρώ. Αν πάρουν θέση εντός ευρώ όλοι ξέρουμε ότι αυτό συνεπάγεται μια πολιτική λιτότητας. Αν πάρουν θέση εκτός ευρώ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ και πάλι θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψουν τον λαϊκισμό και με σθένος να πούνε την αλήθεια στον λαό, δηλαδή ότι εκτός ευρώ και πάλι θα έχουμε φτώχεια αλλά όμως με προοπτικές ανάκαμψης. Δυστυχώς όμως και τα υπόλοιπα κόμματα γουστάρουν να λαϊκίζουν χαϊδεύοντας αυτιά.....

Επιπλέον η ελίτ τρομάζει με το ενδεχόμενο να αρχίσει ο λαός να ζητάει τον λόγο επί συγκεκριμένων θεμάτων, τι θα το κάνουμε εδώ, λένε, αμέρικαν μπάρ; Ανατριχιάζουν με την σκέψη ότι μπορεί τα περιουσιακά τους στοιχεία και τα τεράστια δικαιώματα που έχουν παράνομα αποκτήσει να τεθούν σε αμφισβήτηση από έναν λαό που θα σιγά, σιγά μπορεί να αρχίσει να απαιτεί να λέει άμεσα την γνώμη του. Αυτά λοιπόν είναι κακά προηγούμενα από έναν πρωθυπουργό που από την αρχή είχαν καταλάβει ότι δεν ταιριάζει με τα συμφέροντά τους. 

Για τις τράπεζες να μην πούμε τίποτα. Ο ΓΑΠ γι' αυτούς είναι ήδη persona non grata λόγω του ότι δεν κατάφερε να υποστηρίξει τα συμφέροντα των μεγαλοιδιοκτητών της.

Μια σημιτικογενής μερίδα μέσα στο ΠΑΣΟΚ επίσης, θεωρεί αδιανόητο να τίθεται στον κίνδυνο της λαϊκής βούλησης η πορεία της χώρας στο ευρώ.
Συνεπώς, εγώ είμαι υπέρ του δημοψηφίσματος με την προυπόθεση να τεθεί το σωστό δίλημμα για παραμονή ή όχι μέσα στο ευρώ. Και εκεί να αναλάβει χωρίς λαικισμούς ο κάθε ένας τις ευθύνες του.
Και η σοβαρή αριστερά να υποστηρίξει την έξοδό μας από το ευρώ χωρίς φόβο και πάθος εξηγώντας ότι και εκτός ευρώ θα ζήσουμε φτώχεια αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση για να ανακάμψουμε κάποτε.

Αποπληθωρισμός Και Δραχμή

Το σενάριο για την επιστροφή στη δραχμή συναντά την αντίδραση από πολλούς με κύριο επιχείρημα ότι σ’ αυτή τη περίπτωση, επειδή θα ακολουθήσει μια βαθιά υποτίμηση, όλοι όσοι έχουν βγάλει τα Ευρώ τους στο εξωτερικό ή οι ξένοι, θα έρθουν να μας αγοράσουν κοψοχρονιά.
Παράλληλα όμως κύριος στόχος στις επιταγές της τρόικας και στην οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται είναι ο αποπληθωρισμός. Στο βαθμό που οι στόχοι επιτυγχάνονται οι αξίες στον τόπο μας θα αποπληθωριστούν, η νομισματική αξία τους θα υποβαθμιστεί, και για τους έχοντες λοιπόν ντόπιους ή ξένους το να μας εξαγοράσουν θα είναι το ίδιο εύκολο. Θα μας αγοράσουν πάλι κοψοχρονιά αλλά σε Ευρώ.
Άρα το επιχείρημα αυτό κατά της δραχμής είναι αστείο.
Στόχος της τρόικας είναι να μας κάνει φτηνούς για την παγκόσμια ολιγαρχία του κεφαλαίου. Αυτά που τους ενδιαφέρουν θέλουν να τα πάρουν τσάμπα.
Δεν είμαι υπέρ της επιστροφής στη δραχμή, αλλά έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στο ενιαίο νόμισμα, βλέποντας και την «αλληλεγγύη» εκ μέρους των εταίρων μας, αρχίζω να το σκέφτομαι πλέον σοβαρά. Αν είναι να διαλυθεί η ευρωζώνη δεν είναι καλύτερα να πηδήξουμε πρώτοι;
Άλλα επιχειρήματα κατά της δραχμής;

ΑΝΑΠΤΥΞΗ;

Στον καπιταλισμό γίνονται επενδύσεις μόνο όταν υπάρχει κέρδος και μάλιστα κατά το δυνατόν το μέγιστο. Δεν υπάρχει καθωσπρεπισμός ούτε ηθικός περιορισμός όταν το μεγάλο κεφάλαιο αντιλαμβάνεται ότι θα κερδίσει.
Για να δούμε λοιπόν τι παίζεται στη χώρα μας την εποχή του ΔΝΤ πάνω σ΄ αυτή την κατεύθυνση.
Οι επενδυτές πανε κατ’ αρχήν μόνο εκεί που θα κερδίσουν. Στήνουν ένα πλάνο και το πρώτο που τους ενδιαφέρει είναι να μπορούν να εξάγουν τα κέρδη τους, δεύτερον να έχουν ένα περιβάλλον εργασιακής ειρήνης έτσι όπως την κατανοούν αυτοί και τέλος ένα σταθερό φορολογικό καθεστώς. Αυτό είναι το επενδυτικό περιβάλλον που τους ενδιαφέρει.
Η χώρα μας δηλώνει (και δεν μπορεί διαφορετικά) ότι δεν προτίθεται να φύγει από την ΕΕ ούτε από το Ευρώ ούτε  από την παγκοσμιοποιημενη οικονομία. Άρα οι επενδύτες θα μπορούν να διακινούν τα κέδροι τους ελευθέρα. Η εργασιακή ειρήνη είναι εξασφαλισμένη όταν έχεις ανεργία 16% με τάσεις ανόδου. Όποιος παίρνει ένα μισθουλάκο χορεύει όπως του βαράνε. Για το συνδικαλιστικό κίνημα στον τόπο μας δεν λεω τίποτα επειδή είναι τουλάχιστον τραγικό. Τέλος το φορολογικό καθεστώς που αφορά τις επιχειρήσεις είναι σταθερό και δεν αγγίζεται από τα αλλεπάλληλα φορολογικά νομοσχέδια. Οι μόνες προτάσεις που υπάρχουν είναι κατά πόσο μπορεί μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές των επιχειρήσεων.
Άρα είμαστε μια χώρα η χαρά του επενδυτή; Ναι με προϋποθέσεις.
Το βασικό όπως είπαμε είναι το κέρδος. Εκεί που το μεγάλο κεφάλαιο έκρινε ότι θα είχε κέρδος επενδύει σταθερά. Είναι μύθος ότι δεν γίνονται επενδύσεις στην Ελλάδα. Στο λιανεμπόριο και στις παροχές έχουν επενδυθεί τα τελευταία χρόνια και συνεχίζουν να επενδύονται πολλά δις από τις πολυεθνικές. Να αναφέρω σχετικά αεροδρόμια, τηλεφωνία, πολυκαταστήματα, Καρφού, Λίντλ, Πράκτικερ, Ικέα κτλ. δεν είναι αυτό που θέλουμε βέβαια σαν κράτος αλλά για τις αποικίες τέτοιες επενδύσεις προβλέπονται! Επενδύσεις παραγωγικές δεν προβλέπονται αφού γι αυτές υπάρχουν χώρες που είναι ασυναγώνιστες σε φορολογία και μεροκάματα.
Σε όλα αυτά βλέπετε να παίζουν ρόλο τα δημοσιονομικά προβλήματα;
Γιατί λοιπόν μας έχουν βάλει στην πρέσα πού αποσκοπούν.
Μας στύβουν επειδή η κρίση του καπιταλισμού άλλαξε τις επιλογές τους. Πρέπει με κάποιο τρόπο να ρεφάρουν τα δανεικά. Ένας απλός τρόπος είναι να μας πάρουν ότι πλουτοπαραγωγικές πηγές διαθέτουμε με το μικρότερο κόστος ξεπουλήματος και φυσικά λειτουργίας (κινεζοποίηση εργασίας) για να έχουν σύντομα το μεγαλύτερο κέρδος. Σ΄ αυτά τα πλάνα δεν υπάρχει περιθώριο για κράτος πρόνοιας με κοινωνικές παροχές. Το κράτος πρέπει να ελαχιστοποιηθεί και να ζει με πενιχρά από την σκληρή φορολογία του λαού. Ένα «νοικοκυρεμένο» πάμφτωχο κράτος!
Δεν ξέρω αν οι αριθμοί θα ευημερούν σ΄ αυτή την Ελλάδα που μας ετοιμάζουν οι πολιτες σίγουρα όχι.
Βέβαια αυτό που παίζει προς τα έξω είναι ο μύθος του νοικοκυρέματος και των καθωσπρέπει επενδυτών που θέλουν να δουν ένα σωστό κράτος για να έρθουν να το βοηθήσουν!
Και εμείς ακόμα τους κοιτάμε.

ΜΥΘΟΣ

Ποιος είναι ο λόγος που μας συμπιέζουν έτσι σαν λαό.
Επίσημα η κυβέρνηση λεει για να νοικοκυρευτούμε, να μπορέσουμε να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, ένα «καθωσπρέπει» κράτος, ώστε τότε να έρθουν οι ξένοι επενδυτές και με τις επενδύσεις τους να έχουμε πάλι ανάπτυξη.
ΜΥΘΟΣ
Τους ξένους επενδυτές τους χρειάζεσαι όταν έχεις ελλείμματα ώστε με τις επενδύσεις τους να βοηθηθείς να ξεπεράσεις τα ελλείμματά σου. Όταν έχεις πλεονάσματα τι τους θες τους ξένους επενδυτές. Κανείς επενδύσεις από μόνος σου και μένουν τα κέδροι στον τόπο σου. Έτσι απλά!
Για πόσο ηλίθιους μας περνάνε οι δοσίλογοι;
Υπάρχει αντίλογος;

Κάνω τις σωστές αγορές, επιλέγω συνετά και αγοράζω ελληνικά.

Ποτέ δεν είναι αργά για συλλογική δράση!

Μετά από παραινέσεις μου ενεργοποιήθηκε επιτέλους ο «συνδικαλιστικός» μου φορέας .

ΠΕΡΙ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ

Ένα σενάριο που μοιάζει αληθινό.

Μη τα πάρετε και όλα τοις μετρητοίς .....ένα video είναι!

ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΕΔΕΣΕ

Πάντα είχα την απορία γιατί η τραπεζική κρίση του 2008, η οποία τελικά αντιμετωπίστηκε (γράφοντας ζημιές βέβαια στο μεγάλο κεφάλαιο) μεταβλήθηκε σε κρίση χρέους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Οι αφηγήσεις που έλεγαν ότι η κρίση χρέους ήταν αποτέλεσμα της απερισκεψίας και της σπατάλης των αδυνατών κρατών δεν με κάλυπτε. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ξαφνικά η ολιγαρχία του χρήματος (οι αγορές) διαπίστωσε ότι δεν πρέπει πλέον τα κράτη να δανείζονται τόσα πολλά και ότι θα πρέπει πάση θυσία να βάλουν τάξη στα του οίκου τους. Ακούγεται πολύ ηθικό για να είναι αληθινό. Άλλωστε αυτό είναι που επιθυμούσε η παγκόσμια ολιγαρχία του χρήματος, να βρίσκει να δανείζει για να αυξάνει τα κεφάλαιά της και κυρίως για να ελέγχει με αυτό τον τρόπο τον πλανήτη. Διαφορετικά τι να τα κάνει;

Ο στόχος βέβαια όλης αυτής της επίθεσης εμφανείς. Πέρα από τα καθώς πρέπει ηθικά προσχήματα ουσιαστικά απέβλεπε σε μια βάρβαρη ανακαταδιανομή του πλούτου των μικρομεσαίων πολιτών και κρατών υπέρ φυσικά της οικονομικής ολιγαρχίας. Έπρεπε το κόστος της τραπεζικής κρίσης η ζημία που έγραψε το μεγάλο κεφάλαιο, να το επωμισθούν οι λαοί.

Πως όμως θα γινόταν αυτό;

Με πιο τρόπο θα νομιμοποιηθούν για να αρπάξουν, ώστε να ρεφάρουν τα χαμένα;

Δυστυχώς το άρμα γι αυτή την άνευ προηγουμένου αρπαγή των ανθρωπίνων κατακτήσεων το έσυρε η χώρα μας. Μια χώρα που αν και δεν ήταν στην πρώτη γραμμή της χρηματοπιστωτικής φούσκας, με μεγάλα βέβαια διαρθρωτικά προβλήματα και ένα μεγάλο δανεισμό όχι όμως τόσο ιδιαίτερα και σημαντικά. Επελέγη τελικά η χώρα μας για τον πειραματισμό, μια μικρή οικονομία για να αντέξουν τις συνέπειες μιας πιθανής αποτυχίας του πειράματος. Και με πολιτικούς βέβαια έτυμους να δώσουν.

Σ αυτόν τον τόπο ποτέ δεν έλειψαν οι Εφιάλτες.

Απ εδώ θα συνεχίσω με την αφήγηση του Τεκι.

Αντιδράσεις Δράσεις Με Φαντασία Και Ουσία!

Αντιγράφω από το e-fungus.gr

Πολίτες απαιτούν έκπτωση

Πρωτοφανείς σκηνές εκτυλίχτηκαν σε κεντρικό Super Market της Κατερίνης, όταν 50 περίπου πολίτες, φτάνοντας με τα ψώνια τους στο ταμείο, σύσσωμοι, ζήτησαν έκπτωση 15%.

Η διεύθυνση του καταστήματος αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα των πολιτών, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν σκηνές έντασης. Οι πολίτες έφυγαν αφήνοντας πίσω τους ένα βουνό από καλάθια γεμάτα τρόφιμα και ψώνισαν από συνοικιακό κατάστημα που τους έκανε σε πρώτη φάση ομαδική έκπτωση 5%.

Έκπληκτο το προσωπικό του καταστήματος τροφίμων, γνωστής αλυσίδας, είδε ξαφνικά μια μεγάλη ομάδα πολιτών να στέκεται μπροστά τα ταμεία και να αρνείται να πληρώσει την αναγραφόμενη τιμή των προϊόντων και να ζητά έκπτωση 15% επί του συνολικού ποσού.

Μειώσεις Μισθών, Αύξηση Φορολογίας Και Περιορισμός Του Κράτους!

Πριν ένα χρόνο πάει ο ΓΑΠ στη τρόικα και ζητά τη βοήθειά της.

ΓΑΠ Θα ήθελα μια συνταγή για να αντιμετωπίσω το πρόβλημα δανεισμού που έχω.

ΤΡΟΙΚΑ Μάλιστα, μειώσεις μισθών, αύξηση φορολογίας και περιορισμός του κράτους.

Μερικούς μήνες αργότερα

ΓΑΠ Θα ήθελα μια συνταγή για να αντιμετωπίσω το πρόβλημα ύφεσης και ελλειμμάτων που έχω.

ΤΡΟΙΚΑ Μάλιστα, μειώσεις μισθών, αύξηση φορολογίας και περιορισμός του κράτους.

Πρόσφατα

ΓΑΠ Θα ήθελα μια συνταγή για να αντιμετωπίσω το πρόβλημα ελλειμμάτων, ανεργίας και χρέους που έχω.

ΤΡΟΙΚΑ Μάλιστα, μειώσεις μισθών, αύξηση φορολογίας και περιορισμός του κράτους.

ΓΑΠ Κατάλαβα. Μήπως έχετε κάποια συνταγή για τη λαϊκή εξέγερση που παρουσιάζεται στη χώρα μου.

ΤΡΟΙΚΑ Και βέβαια, μειώσεις μισθών, αύξηση φορολογίας και περιορισμός του κράτους.

ΓΑΠ Μα τον τελευταίο χρόνο εφαρμόζω ότι μου λέτε και όλα πάνε χειρότερα. Τι μου προτείνεται;

ΤΡΟΙΚΑ Ε τότε εφαρμόστε μειώσεις μισθών, αύξηση φορολογίας και περιορισμός του κράτους!

ΓΑΠ  ευχαριστώ θα τα εφαρμόσω!