Δεν θέλουμε άλλη σωτηρία

Αναδημοσιεύω ένα άρθρο του Κώστα Ροδινού από τα antinews.

Είναι η πρώτη φορά που αρθρογράφος, φίλος κείμενος με τη ΝΔ, γράφει έτσι.

Καλό σημάδι!

"Διάβαζα σήμερα το πρωί τα πρωτοσέλιδα του ξένου τύπου. «Οι Έλληνες δίνουν και το τελευταίο τους πουκάμισο», έγραφε μια Γερμανική εφημερίδα, «Η Ελλάδα κρέμεται πάνω από την άβυσσο»,  παρατηρούσε μια άλλη, «Δεν πείθουν τους Ευρωπαίους οι αποφάσεις των Ελλήνων», σημείωνε μια τρίτη. Και από κοντά οι πικρόχολες δηλώσεις των…εταίρων, που  τροφοδοτούν αυτό το κλίμα.

Αι, σιχτίρι πιά!

Έχετε καταντήσει αηδία! Σας βαρεθήκαμε! Κουραστήκαμε! Δεν αντέχουμε άλλο…..

Λίγος σεβασμός… Αν θέλετε να βοηθήσετε την Ελλάδα να το κάνετε με τρόπο που δεν προσβάλλει τους Ελληνες! Αν, πάλι, δεν θέλετε, γιατί μας ταλαιπωρείτε; Γιατί δεν έχετε τη γενναιότητα να πείτε: «Οπως τα κάνατε, να τα λουστείτε! Δεν μας ενδιαφέρει. Κόψτε το κεφάλι σας…»

Θα ήταν μια έντιμη στάση..

Ήθελα να ξέρω, ποιός από εσάς, θα τολμούσε ποτέ να εμφανιστεί στο Κοινοβούλιο του και να προτείνει  μέτρα σαν και αυτά που ζητάτε από την Ελλάδα;   Κανένας σας!

«Ναι, αλλά η Ελλάδα είναι ειδική περίπτωση»,  έχετε μάθει να παπαγαλίζετε τελευταία.  Βέβαια και η Ελλάδα είναι ειδική και μοναδική περίπτωση.

Γιατί  ποιά άλλη χώρα από το Eurogroup, αντιμετωπίζει εξωτερικές απειλές για την εθνική της ασφάλεια;

Εναντίον ποιάς άλλης χώρας εγείρονται εδαφικές αξιώσεις από τους γείτονες της και αμφισβητούνται τα σύνορά της;

Ποιά άλλη χώρα από το Eurogroup ξοδεύει περισσότερα για την εθνική της άμυνα (σε σχέση με το ΑΕΠ);

Ποιά άλλη χώρα από το Eurogroup, δέχεται τα καραβάνια των μεταναστών, που δέχεται η Ελλάδα;

Ποιά άλλη χώρα από το Eurogroup, οφείλει να διατηρεί έναν, έστω υποτυπωδη,  διοικητικό μηχανισμό, για να κρατάει ζωντανά εκατοντάδες νησιά στο Αιγαίο;

Μη μου πείτε οτι δεν τα ξέρετε αυτά;

Και να έρθω σε πιο …πεζά πράγματα:

Σε ποιά άλλη χώρα, μόλις μέσα σε δυο χρόνια:

-Μειώθηκε το βιοτικό επίπεδο των πολιτών της σχεδόν κατά 34%;

-αυξήθηκε η τιμή στα καύσιμα σχεδόν κατά 100%

-αυξήθηκε ο ΦΠΑ, σε ορισμένες περιπτώσεις, σχεδόν κατά 100%

-η τιμή στα εισιτήρια κατά 40%

-εκτοξεύθηκε η ανεργία κατά 10 μονάδες (τουλάχιστον)

-μειώθηκαν μισθοί και συντάξεις  από 25% έως και 40% σε ορισμένες περιπτώσεις;

-οδεύει ήδη προς τον 5^ο χρόνο ύφεσης;

-εκοξεύονται απειλές για τον διορισμό Επιτρόπου ή υποβάλλονται προτάσεις  για την  «εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας»;

Ποιά άλλη χώρα έχει κατασυκοφαντηθεί σε έσχατο βαθμό;

Πολύ φοβούμαι, πως ό,τι μέτρα και να πάρουμε, ποτέ δεν θα είναι αρκετά για τους δανειστές μας.

Πάντα θα ζητάνε κάτι παραπάνω. Και το παραπάνω, θα εγείρει αξιώσεις για κάτι παραπάνω από το…παραπάνω.

Είμαι βέβαιος, πως ακόμα και αν η Ελληνική βουλή ψήφιζε κατώτατο μισθό 100 ευρώ και ανώτατη σύνταξη 200, και πάλι δεν θα ήταν ευχαριστημένοι…

Γιατί; Γιατί αρχίζω να υποψιάζομαι ότι η συντήρηση της ελληνικής κρίσης είναι για κάποιους μια ….βολική δικαιολογία!

-για να ξεθεμελιώσουν τις  αρχές του  κοινωνικού κράτους στην Ευρώπη

-για να επιβάλλουν ένα είδος επικυριαρχίας στις μικρότερες χώρες

-για να παίζουν κερδοσκοπικά παιχνίδια

-για να έρθουν να αρπάξουν φιλέτα έναντι πινακίου φακής.

-για να μας παρουσιάζουν ως …ειδική περίπτωση και παράδειγμα προς αποφυγής προς τους μελλοντικούς …άτακτους.

Λυπούμαι, αλλά αυτή η τακτική δεν έχει μέλλον. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, πριν χρόνια επισκέφθηκα στο νοσοκομείο ένα γνωστό μου που έλυωνε από την επάρατο.  Ενώ, μιλούσαμε, ήρθε μια νοσηλεύτρια  για τη χημειοθεραπεία του.  Την κύτταξε ήρεμος και είπε: «Πες το γιατρό, πως δεν θέλω άλλη σωτηρία! Δεν αντέχω!»

«Και τι προτείνεις;» Θα ρωτήσετε.

Διάβασα το πρωϊ ένα άρθρο του El Erian στους Financial Times, με τίτλο «Η Ελληνική συμφωνία θα έχει κακό τέλος», στο οποίο αρχίζει ως εξης:  «Μετά από παρατεταμένες διαβουλεύσεις, ο Έλληνας πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι επιτεύχθηκε συμφωνία για το νέο πρόγραμμα προσαρμογής. Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, είναι μια θαρραλέα και φιλόδοξη συμφωνία, που περιλαμβάνει πρόσθετα μέτρα λιτότητας, σημαντική επίσημη χρηματοδότηση και ανακούφιση στο χρέος από τους ιδιώτες πιστωτές. Όμως η διαδικασία με την οποία επιτεύχθηκε αφήνει δυσοίωνα σημάδια. Υπάρχουν ανησυχητικά πολλές πιθανότητες να έχει αυτή η συμφωνία την ίδια τύχη με τις προηγούμενές της, δηλαδή να καταρρεύσει μέσα σε λίγους μήνες.»

Ε, τότε τι συζητάμε; Δηλαδή, η πολυδιαφημισμένη συμφωνία θεωρείται θνησιγενής προτού ακόμα ψηφιστεί!

Εδώ, που φτάσαμε η λύση είναι μία:

Πρώτον, να ζητήσουμε την Τρόϊκα, να φύγει από τη χώρα. Η συνταγή τους απέτυχε. Μας οδηγούν στην  καταστροφή.

Δεύτερον,  να προκηρυχθούν άμεσα εκλογές. Η σημερινή Βουλή δεν εκφράζει τη λαϊκή βούληση και δεν νομιμοποιείται να παίρνει αποφάσεις που θα δεσμεύσουν το μέλλον της χώρας για δεκαετίες.

Τρίτον, η νέα κυβέρνηση να αναλάβει τη δέσμευση, εντός τριμήνου, να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα για την έξοδο της χώρας από την άβυσσο.  Ενα πρόγραμμα που δεν θα εξευτελίζει τη χώρα και κυρίως θα μπορούμε να υλοποιήσουμε. Αν η ΕΕ θέλει να το στηρίξει,  έχει καλώς! Αν όχι, πάλι καλώς…

«Και με το ομόλογο των 14.4  δις που λήγει τον Μάρτιο, τι θα γίνει;» θα ρωτούσε ο ….Μανώλης Καψής. Με τη δέσμευση όλων των κομμάτων ανακοινώνεται αμέσως, με την προκήρυξη εκλογών, οτι το ελληνικό δημόσιο προτίθεται να ανανεώσει το ομόλογο αυτό, με τους αρχικούς όρους σύναψης, και  ημερομηνία εξόφλησης τον Μάρτιο του 2042. Αν θέλουν….

«Μα αυτή είναι μια συνταγή πτώχευσης;» Θα αναρωτηθούν μερικοί;

Είναι;

Κλείνω, με δυο μόνο επισημάνσεις:

Πρώτον,  μας εκβιάζουν εδώ και δυο χρόνια με την απειλή της πτώχευσης. Καιρός να δοκιμάσουμε, αν το εννοούν. Γιατί, αν το εννοούν θα το κάνουν ούτως ή άλλως, οπότε κακώς αποδεχόμαστε μια καταστροφική συνταγή.

Δεύτερον, άν ήθελαν πραγματικά να μας …σώσουν, θα το είχαν κάνει ήδη!

Τρίτον, η αξιοπρέπεια της χώρας μας δεν μπαίνει σε καμιά ζυγαριά. Δεν μπορούν να μας σώζουν και να μας εξευτελίζουν.

Y.Γ.  Δεν πρόλαβα να τελειώσω το γράψιμο και το Reuters  μεταδίδει δηλώσεις του κ. Σόϊμπλε, σύμφωνα με τις οποίες φέρεται να δήλωσε οτι με το νέο πρόγραμμα δεν εξασφαλίζεται η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Αρχισε η υπονόμευση και τη νέας συμφωνίας.."

Τώρα τη ζημία ποιος τη πληρώνει;

Στη ΔΕΗ επιστρέφουν από τα μεσάνυχτα σήμερα οι 200.000 περίπου πελάτες των εταιριών Energa και Hellas Power, ύστερα από την απόφαση του Διαχειριστή του Συστήματος Μεταφοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας (ΔΕΣΜΗΕ) να καταγγείλει τις συμβάσεις με τις δύο εταιρίες και να τις διαγράψει από το μητρώο προμηθευτών. Διάβασε τη συνέχεια από το tvxs.

Να γιατί κάποια αγαθά πρέπει να είναι υπό κρατικό έλεγχο.
Η ΔΕΗ μπορεί να έχει τις άπειρες παθογένειες, το λογικό είναι να την θεραπεύσεις όχι να την διαλύσεις χάριν των ιδιωτών.
Τώρα τη ζημία ποιος τη πληρώνει; (έχουν εισπράξει και το χαράτσι και την έκαναν!)

Αποπαγκοσμιοποίηση

 

Μετά από μερικά χρόνια επίπλαστης ευημερίας ήρθε η ώρα να φανεί το πραγματικό πρόσωπο  της παγκοσμιοποίησης. Πίσω από τα πάμφθηνα, προσιτά καταναλωτικά προϊόντα που προσέφερε η υλοποίηση του μοντέλου της παγκοσμιοποίησης, κρυβόταν η απαξίωση της εργασίας και τα υπερκέρδη των πολυεθνικών. Η τραπεζική κρίση του 2008 και η χρηματοπιστωτική δυσκολία που προκλήθηκε ήρθε να αναδείξει τον παραλογισμό και την πλεονεξία αυτού του καπιταλιστικού εγχειρήματος. Το παραγωγικό έλλειμμα του δυτικού κόσμου λόγω της παγκοσμιοποίησης είχε καλυφθεί ουσιαστικά με άφθονο και άκριτο υπερδανεισμό. Η αθρόα εισροή κεφαλαίων και στο ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα είναι η αιτία που δημιουργούσαν την εφορία της ανάπτυξης και της ευημερίας, μια ευημερία με δανεικά.

Η χρηματοπιστωτική κρίση αποκόπτει αυτή την ροή των κεφαλαίων με αποτέλεσμα οι δυτικές οικονομίες να οδηγούνται ουσιαστικά σε αδιέξοδη ύφεση. Γίνεται πλέον φανερός ο αμοραλισμός της τελευταίας δεκαπενταετίας που μεταφέροντας συστηματικά την παραγωγή στις χώρες χαμηλού εργατικού κόστους έμεινε ουσιαστικά χωρίς σημαντικό παραγωγικό αντικείμενο, δηλαδή αδυναμία παραγωγής πλούτου. Η εργασία του δυτικού εργαζόμενου είναι πλέον μη ανταγωνιστική.

Τα σενάρια που μιλούσαν για υποκατάσταση του παραγωγικού ελλείμματος με  υψηλής τεχνολογίας παραγωγές και υπηρεσίες αποδεικνύονται, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων, ανεπαρκή. Στη χώρα μας μάλιστα που δεν υπήρχε υψηλή τεχνολογία, υποδομές και μια δαιδαλώδης νομοθεσία, αυτή η εναλλακτική λύση μοιάζει με ουτοπία.

Στις μέρες της ύφεσης που βιώνουμε το δικαίωμα στην εργασία τελικά έχει γίνει ζητούμενο. Σε οποιοδήποτε παραγωγική θέση και αν βρίσκεται κάποιος ο κίνδυνος της ανεργίας είναι πλέον ορατός. Και αυτό βέβαια δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Μπορεί οι παθογένειες στον τόπο μας να έχουν μεγιστοποιήσει το πρόβλημα, αλλά η ανεργία είναι ένα πρόβλημα συστημικό συνέπεια της παγκοσμιοποίησης.

Με αυτά τα δεδομένα η ανάγκη για αλλαγή πλεύσης είναι επιβεβλημένη. Η αποπαγκοσμιοποίηση, τουλάχιστον έτσι όπως την ξέρουμε μέχρι σήμερα, είναι   αναγκαία. 

Αυτή τη στιγμή πλήττεται  και σκληρός πυρήνας της ευρωζώνης. Η Γαλλία νιώθει πλέον τον κίνδυνο της αύξησης της ανεργίας να πλησιάζει απειλητικά, η οικονομία της επιβραδύνετε και η ύφεση είναι προ των πυλών. Εκεί όμως δεν τρέφουν αυταπάτες και οι πολιτικοί έχουν τη δύναμη να προτείνουν λύσεις ρεαλιστικές και αποτελεσματικές. Μια στροφή των καταναλωτών στο "made in France" προβάλλεται σε όλα τα επίπεδα. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση διαπιστώθηκε ότι το 50% των Γάλλων καταναλωτών είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν ένα προϊόν ακριβότερα αρκεί να είναι "made in France" και μάλιστα στα είδη διατροφής το ποσοστό αυτό φτάνει το 78%.

Όταν βλέπω λοιπόν ισχυρές χώρες σαν τη Γαλλία να στρέφονται σε τέτοιες πρακτικές προστασίας της παραγωγής και της εργασίας από τη λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης αναρωτιέμαι τι έχουμε κάνει εμείς. Όταν ξέσπασε η κρίση η ανεργία ήταν πολύ μικρότερη και τα λουκέτα δεν τα είχαμε δει ακόμα. Δεν έγινε όμως καμία σοβαρή προσπάθεια για να μεταστραφεί η καταναλωτική μας πρακτική προς τα ελληνικά προϊόντα. Η πολιτική ηγεσία όφειλε να βρει τις διόδους για να προβάλει το made in Greece. Όμως άντ’ αυτού το μόνο που είδαμε ήταν εισπρακτικά μέτρα, και περικοπές που βάθαιναν την ύφεση και την ανεργία και στόχους ανάπτυξης εξωπραγματικούς για την ελληνική πραγματικότητα. Η οικονομική αλληλεγγύη που θα προστάτευε άμεσα την παραγωγή και την εργασία στον τόπο μας δεν προβλήθηκε ποτέ και από κανένα!

Ενδεικτικά θα αναφέρω ότι το εμπορικό έλλειμμα της χώρας μας κατά μέσο όρο την προηγούμενη δεκαετία ήταν το 15% του ΑΕΠ. Ακόμα και μια μικρή μεταστροφή θα μπορούσε να διατηρήσει πολλές θέσεις εργασίας που τώρα χάθηκαν. Η μείωση του ελλείμματος που παρατηρούμε σήμερα δεν οφείλεται στην συνειδητοποίηση των καταναλωτών αλλά στη ύφεση που συρρικνώνει όλα τα μεγέθη.

Στη κατάσταση που φτάσαμε δεν νομίζω ότι υπάρχει πρόταση που να αποτελεί πανάκια για τη λύση των προβλημάτων μας. Πρέπει να είμαστε ανοικτοί σε όλες τις προτάσεις που ενισχύουν την οικονομική αλληλεγγύη. Είναι όμως ηλίου φαεινότερο ότι αγοράζοντας ένα κινεζικό προϊόν στηρίζεις μια κακοπληρωμένη θέση εργασίας στη Κίνα και αποδυναμώνεις μια άλλη στον τόπο μας.

Τις μέρες των εορτών κάντε ένα Δώρο Ελληνικό από ελληνικό κατάστημα.

Είμαι ελεύθερος επιλέγω Ελληνικά μέρος 2

Αυτό το άρθρο είναι η συνέχεια του θέματος που ασχοληθήκαμε σε προηγούμενο με τα αμιγώς Ελληνικά τρόφιμα τα οποία παράγονται από αμιγώς Ελληνικές εταιρίες.

Υπάρχουν παραγωγικές εταιρίες στην πατρίδα μας που επίσης παράγουν τρόφιμα στις οποίες εργάζονται Έλληνες αλλά έχουν πολυεθνικό χαρακτήρα ή είναι ησηγμένες στο χρηματιστήριο αξιών κάτι που θολώνει το τοπίο κυριότητας των μετοχών. Η μη υποστήριξη από τους καταναλωτές αυτών των εταιριών και η αποκλειστική στροφή σε αμιγώς Ελληνικές εταιρίες φαινομενικά εγκυμονεί τον κίνδυνο να απολέσουν σταδιακά οι εργαζόμενοι τις θέσεις τους λόγω συρρίκνωσης των πωλήσεων. Έτσι μια κρατούσα άποψη επισημαίνει πως και οι πολυεθνικές που υπάρχουν εδώ εφόσον παράγουν τρόφιμα με Ελληνική προέλευση και χρησιμοποιούν Έλληνες εργαζόμενους οφείλουν να τύχουν της υποστήριξης μας. Εγώ απλά σας επισημαίνω ότι παρά την ομολογουμένως δύσκολη απόφαση της επιλογής ή όχι προς αυτές τις εταιρίες δεν παύουν να είναι δούρειοι ίπποι που
απορροφούν μεγάλα κονδύλια τα οποία προωθούνται στην μητρική εταιρία και επενδύονται εκτός Ελλάδας. Το δόλωμα της απόλυσης εργαζομένων έχει εφήμερη ισχύ αφού ή άνοδος των εγχώριων εταιριών θα έχει επακόλουθο την πρόσληψη απ’ αυτές πρόσθετου προσωπικού και συνεπώς θα επέλθει εργασιακή ισορροπία.  Να θυμάστε πως όπλο των πολυεθνικών εταιριών και όχι μόνο είναι η δημιουργία κλίματος φόβου. Ένα όπλο που θα το αναλύσουμε σε άλλο άρθρο εκτενέστερα με το οποίο αιώνες τώρα παγιδεύουν τον άνθρωπο καθιστώντας τον απλώς πελάτη απαξιώνοντας κάθε άλλη δυνατότητα ύπαρξης.

Αναλύοντας παρακάτω  τις ομάδες των τροφίμων θα σας επισημαίνω τους δούρειους ίππους που πιθανών να χρησιμοποιούν μεταλλαγμένα τρόφιμα αφού η κοινοτική οδηγία αφήνει την χρήση τους πλέον στην διακριτική ευχέρεια κάθε κράτους-μέλος με ότι αυτό συνεπάγεται. Εσείς  θα έχετε την τελική ευθύνη επιλογής ενθυμούμενοι απλώς ότι η χρήση μεταλλαγμένων και ειδικότερα στα υβρίδια σημαίνει στείρο προιόν που δεν μπορεί να φυλαχτεί ως σπόρος για το μέλλον πράγμα που οδηγεί σε ένα κεντρικό παγκόσμιο έλεγχο παραγωγής. Τέλος η νέα μόδα των φωτοβολταικών που έχει προκαλέσει πυρετό για εύκολο κέρδος μακροπρόθεσμα θα καλύψει όλους τους γόνιμους χώρους παραγωγής στην Ελλάδα(ήδη στην Θεσσαλία αποψιλώνονται χιλιάδες στρέμματα γης ) με αποτέλεσμα την ανεπαρκή προσφορά σε αγροτικά προϊόντα και ως εκ τούτου την εισαγωγή από τρίτες χώρες όπως Ισραήλ , Βέλγιο, Ολλανδία κάτι που και σήμερα γίνεται σε επικίνδυνο βαθμό.

Ας περάσουμε τώρα να δούμε κάποιες κατηγορίες τροφίμων.

Όσπρια- Ρύζια- Ζυμαρικά.  Σημαντικές ομάδες λόγω χαμηλού κόστους και μεγάλης διάρκειας ζωής κάτι που θα ενθαρρύνει τους καταναλωτές να στρέψουν το ενδιαφέρον τους σ’ αυτά τα τρόφιμα αποθηκεύοντας μεγάλες ποσότητες.

Τα περισσότερα όσπρια δεν είναι Ελληνικά, Εισάγονται σε τεράστιες ποσότητες από Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής(φασόλια, ρύζια), Καναδά(Φακές), Τουρκία(φάβα, φασόλια, ρεβίθια). Πρέπει να δοθεί μεγάλη προσοχή στις ενδείξεις γιατί παρόλο που στο σύνολο τους οι εταιρίες συσκευασίας είναι Ελληνικές εν τούτοις τρώμε ξένα τρόφιμα. Οι Ελληνικές παραγωγές στα συγκεκριμένα προϊόντα είναι πλούσιες αλλά το φθηνό κόστος των εισαγόμενων προσελκύει τους Έλληνες εμπόρους σε ξένες πηγές. Το δίλημμα είναι φθηνό και με συμφέρει έχει μελλοντικό αντίκτυπο και το ξέρουμε. Συνεπώς δεν είναι φθηνό κοστίζει σε ανεργία σε έλεγχο σίτισης και στην απαξίωση της Ελληνικής υπαίθρου. Οι περιοχές της Καβάλας, Λαμίας, Αιτωλοακαρνανίας, Καστοριάς, Φλώρινας και Σαντορίνης είναι από τις πλέον πιο πλούσιες στα συγκεκριμένα τρόφιμα.

Στα ρύζια και τα όσπρια θα σας έλεγα ότι το εμπορικό σήμα δεν έχει κανένα ενδιαφέρον αφού ίσως μόνο η Agrino να διαθέτει πρόσβαση στην παραγωγική διαδικασία οι υπόλοιπες έως και όλες αγοράζουν χύμα και απλώς τυποποιούν. Η διαδικασία διαλογής γίνεται σχεδόν εξ ολοκλήρου με μηχανικά μέσα. Τα βιολογικά της κατηγορίας που εγώ ονομάζω φυσιολογικά αφού ποτέ δεν κατάλαβα τι σημαίνει η λέξη βιολογικά έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον κυρίως για εξαγωγές αφού ως συνήθως οι μη Έλληνες πληρών καλά και τρώνε λίγο ενώ οι Έλληνες θέλουν να τρώνε πολύ και να πληρώνουνε λίγα. Ουκ εν τω πολλώ το ευ αλλά εν κατακλείδι φευ.

Ζυμαρικά, η εταιρεία Μέλισσα των αδελφών Κίκιζα μαζί με την εταιρεία Ήλιος είναι Ελληνικές 100%. Η Μίσκο είναι πουλημένη χρόνια τώρα στην Barilla η οποία και με σύμφωνη γνώμη των Ιταλών ίσως ότι χειρότερο κυκλοφορεί στην Ιταλία με την έννοια του καθαρά βιομηχανοποιημένου τροφίμου. Οι Ιταλοί προτιμούν τα De Checo και μικρές παραγωγές  ενώ εμείς είμαστε παντελώς αδιάφοροι και κινούμαστε περισσότερο απ’ το αίσθημα της πείνας. Η προσοχή σε όσους ενδιαφέρονται για το τι βάζουν στο στομάχι τους πρέπει να στραφεί  στο ποσοστό του σιμιγδαλιού κάτι που φαίνεται και από την σκληρότητα στο βράσιμο, Φτωχό σε σιμιγδάλι σημαίνει φθηνό ζυμαρικό με ότι αυτό συνεπάγεται. Μην ξεχνάτε πως υπάρχουν και χωριάτικα ζυμαρικά, χυλοπίτες Μετσοβίτικες ή άλλες  τραχανάς όπως και οι μοναδικές χάχλες Λέσβου ενδιαφερθείτε γι αυτά θα κερδίσετε χρόνια καλής ζωής.

Συνοπτικά στα ρύζια-όσπρια προσέχουμε την προέλευση και την τυποποίηση αποφεύγοντας δια ροπάλου τα χύμα καθώς ποτέ δεν θα αναγνωρίσετε την προέλευση αφού αν αδειάσει το Ελληνικό σακί εύκολα τοποθετώ μέσα ότι θέλω και στα ζυμαρικά το όνομα της εταιρίας και το ποσοστό σιμιγδαλιού/ Οι τιμές πάντως στα ράφια των σούπερ μάρκετ για τα τρόφιμα αυτά είναι υπέρ του δέοντος υψηλή ανάλογα με το κόστος παραγωγής. Ένα καλό Ιταλικό ζυμαρικό που φτάνει εδώ μαζί με τα μεταφορικά κοστίζει από εταιρία διανομής που έχει προσθέσει το κέρδος της στην τιμή περίπου του ενός  ευρώ και ίσως λιγότερο το κιλό μαζί με τον Φ.Π,Α ενώ στην λιανική τόσο και παραπάνω κοστίζει το μισό κιλό. Ρύζια και όσπρια ακόμη χειρότερα. Συνεπώς αναζητήστε αποθήκες ή πρατήρια για χονδρική αγορά. Σας συμφέρει κι ας πάρετε μεγαλύτερη ποσότητα.

Στα άλευρα γίνεται κυριολεκτικά μύλος περισσότερο ως προς την αγνότητα του περιεχομένου που τα περισσότερα έχουν βελτιωτικά πρόσθετα και διάφορους τύπους σιταριού (σκληρό, μαλακό, πολυτελείας κ.λ.π). Προτιμήστε το αλεύρι Λήμνου αναζητήστε το ας υποστηρίξουμε παραμεθόριες περιοχές που καλοβλέπουν οι Τούρκοι δεν χάθηκε ο κόσμος αν δεν αγοράσουμε Αλατίνη ή μύλους Λούλη( Αγ. Γεωργίου). Όσο πιο επαρχιακά τρόφιμα αγοράζετε τόσο πιο αγνά θα τα βρίσκετε.

Φρούτα και λαχανικά φρέσκα ή σε κονσέρβα μόνο Ελληνικά. Αποφύγετε τα εισαγόμενα λεμόνια που έχουν κατακλύσει την αγορά από Αργεντινή και Τουρκία και τα πορτοκάλια από Ισραήλ και Ισπανία καθώς και τα σκόρδα Αργεντινής και Κίνας με το πρόσχημα της εμφάνισης. Έλεος αν είναι ποτέ δυνατό να έχουμε την δυνατότητα να απλώσουμε το χέρι μας και να κόψουμε απ’ το δένδρο και να δίνουμε δις για εισαγωγές πατάτας από Αίγυπτο και Γαλλία συν Τουρκία, τομάτες από Βέλγιο και Ολλανδία κ.λ.π  δίνοντας έτσι σε εμπόρους και εισαγωγείς την ευκαιρία να διαφεντεύουν στις αγορές και αφήνουν να πάει χαμένος ο μόχθος του Έλληνα αγρότη. Η καραμέλα του ακριβού Ελληνικού και του τεμπέλη αγρότη θα πικρίσει στο στόμα σας αλλά θα είναι αργά γιατί το δηλητήριο της θα σας οδηγήσει σε ένα αργό αλλά βέβαιο εθνικό θάνατο. Όπως έχετε μάθει να πληρώνετε τους νταβατζήδες της κινητής τηλεφωνίας που δεν έχετε ανάγκη για να ζήσετε όπως έχετε μάθει να πληρώνετε το ρεύμα που ποτέ δεν ξέρετε πόσο έχετε κάψει και πως μετριέται η κιλοβατώρα στην χώρα του ήλιου που μόλις το 2011 ανακάλυψε την ηλιακή ενέργεια όταν στην αρχαία Ελλάδα ήταν γνωστή, όπως  έχετε μάθει να πληρώνετε τον φόβο και την απειλή έτσι να μάθετε να πληρώνετε ότι βάζετε στο στόμα σας και μετουσιώνετε σε αίμα και σάρκα και σας δίνει ζωή. Διαφορετικά θα καταντήσετε και απορώ πως δεν έχει συμβεί ακόμη να τρώτε γκαζόν με λαδολέμονο αντί για μαρουλοσαλάτα. Άλλωστε αν η τιμή είναι το ζητούμενο σε λίγο θα γίνουμε «άνθρωποι» η λέξη σε εισαγωγικά ελευθέρας βοσκής. Φθηνή τροφή και πλούσια βλάστηση γιατί όχι;

Όσοι από εσάς παρά την ειρωνεία και τις μπηχτές επιμένετε να θέλετε να μάθετε κι άλλα για τα Ελληνικά τρόφιμα η συνέχεια στο τρίτο μέρος με πολλά και ενδιαφέροντα. Μέχρι τότε χρόνια πολλά σε όλους τους εορτάζοντες και το μυαλό στην Ελλάδα και τους πολίτες της.

Σμιξιώτης Κωνσταντίνος για τις Αιχμές και Απόψεις.www.smixiotis-konstantinos.blogspot.com

Είμαι ελεύθερος επιλέγω Ελληνικά. Μέρος 1

Αυτό το άρθρο δεν περιέχει λογοτεχνικά μπιχλιμπίδια ούτε έχει γλώσσα ρέουσα που εξιτάρει τους κριτικούς. Ο λόγος που συντάχθηκε είναι καθαρά ενημερωτικός. Περιλαμβάνει μια μακροσκελή λίστα από τρόφιμα ομαδοποιημένα κατά κατηγορία τα οποία παράγονται και συσκευάζονται στην Ελλάδα. Επίσης ανάμεσα και ανάλογα με την ιδιαιτερότητα κάθε κατηγορίας θα υπάρχουν σχόλια και συμβουλές που πρέπει να προσέξετε καλά καθώς στα ράφια και στα ψυγεία κυκλοφορούν δούρειοι ίπποι οι οποίοι με καμουφλάζ την παραγωγή τους εδώ κρύβουν μέσα τους τον οχτρό, ούτως ειπείν χρησιμοποιούν πρώτες ύλες από το εξωτερικό( ( εμένα έτσι μ’ αρέσει να αποκαλώ τις άλλες χώρες) και κυρίως την Γερμανία.

Επισημαίνω ότι η έρευνα μου είναι καρπός ενασχόλησης με τον κλάδο επί σειρά ετών που

αγγίζει τα τριάντα αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαι ο φωτεινός παντογνώστης. Καλώ όλους τους φίλους μου και τους αναγνώστες του άρθρου αυτού να το κοινοποιήσουν όπου μπορούν και παράλληλα να δραστηριοποιηθούν ώστε η λίστα να ανανεώνεται και να συμπληρώνεται από όλους και ειδικά τους κατοίκους  της περιφέρειας που βρίσκονται κοντά σε παραγωγικές και τυποποιητικές μονάδες αφού σιγουρευτούν πως και οι πρώτες ύλες παράγονται εδώ.

Σημειώστε ότι κάποια τρόφιμα δεν θα τα βρείτε σε μεγάλες αλυσίδες αν και η προσπάθεια μου επικεντρώνεται στα πλέον γνωστά ώστε να είναι εύκολη η πρόσβαση σ’ αυτά. Δυστυχώς οι συμφωνίες των μεγάλων αλυσίδων είναι ασύμφορες για τους μικρούς παραγωγούς δεδομένου των απαιτήσεων απ’ τους αγοραστές που είναι εξωφρενικές και ενέχουν βάσιμους κινδύνους μελλοντικής επιβίωσης γι αυτούς. Θα ήθελα να θίξω το θέμα  ώστε να γίνεται κοινωνοί του παρασκηνίου που εξελίσσεται αόρατα απ’ τα μάτια του καταναλωτή αλλά επηρεάζει την αγοραστική του δύναμη και τις επιλογές σίτισης του αλλά θα ξεφύγω απ’ την ουσία του θέματος. Σε επόμενο άρθρο θα προσπαθήσω να σας δείξω τι γίνεται πίσω απ’ την κουρτίνα και κάτω απ’ το τραπέζι για να δείτε με άλλο μάτι όλους αυτούς που μοχθούν για να πουλήσουν τα προϊόντα τους αλλά αδυνατούν να βρουν μια θέση στον ήλιο.

Ας περάσουμε όμως στο δια ταύτα ξεκινώντας με τα γαλακτοκομικά –τυροκομικά προϊόντα.

Παρόλο που μοιάζει να είναι μια ξεκάθαρη κατηγορία εν τούτοις κρύβει πολλές παγίδες κυρίως στην κατηγορία των ημίσκληρων που οι περισσότεροι ΄λανθασμένα τα γνωρίζουν σαν κασέρι. Το κασέρι παράγεται αποκλειστικά από πρόβειο γάλα αλλιώς απαγορεύεται η ονομασία «Κασέρι» επί της συσκευασίας. Το ημίσκληρο από αγελαδινό αλλά η υγρασία δεν πρέπει να ξεπερνάει το 45% για να είναι Α΄ ποιότητας . Μπορεί να κυκλοφορεί στο εμπόριο αν υπερβαίνει την παραπάνω υγρασία αλλά σαν Β΄ ποιότητα κάτι που σημαίνει χαμηλότερη τιμή. Συνήθως Β΄ ποιότητας ημίσκληρα τυριά είναι αυτά που πωλούνται ως φέτες για τοστ.

Σας προτείνω να αναζητήσετε ημίσκληρα τυριά ή κασέρι από μικρούς έως πολύ μικρούς παραγωγούς διότι οι μεγάλες εταιρίες χρησιμοποιούν κατά την ζύμωση το λεγόμενο μπασκί που είναι σαν ζυμάρι δηλαδή ημιέτοιμο προϊόν απ’ την Γερμανία και εδώ απλά αλατίζεται και πρεσάρεται. Μερικοί το αναμειγνύουν και με ντόπιο γάλα για καλύτερη γεύση.

Περιοχές με πολύ καλή ποιότητα παραγωγής στα εν λόγω τυριά είναι η Θεσσαλία και η Ανατολική Μακεδονία( Τίρναβος, Ελασσόνα , Γρεβενά, Τρίκαλα κλπ)

Π.Ο.Π θεωρείται μόνο το κασέρι ενώ το ημίσκληρο όχι συνεπώς η gouda και το edam συμπεριλαμβάνονται στην ίδια κατηγορία γι αυτό όταν δείτε με μεγάλα γράμματα την λέξη «ημίσκληρο τυρί» προσέξτε πολύ τα λιπαρά του και την σκληρότητα του. Αμφότερα έχουν πολλά λιπαρά και η υφή είναι μαλακή έως πολύ μαλακή. Αποφύγετε δια ροπάλου τυροκομικά που δεν προσδιορίζουν επακριβώς την προέλευση αλλά αναγράφουν  « Παράγεται στην Ε.Ε για τον ή την….» Το πιθανότερο είναι πως δεν θέλουν να ξέρετε ότι παράγεται στην Βουλγαρία, την Πολώνία κλπ( ανέφερα ενδεικτικά αυτές τις χώρες που και πριν μπουν στην Ε.Ο.Κ  τροφοδοτούσανε με τυριά την χώρα μας λάθρα ή μη)

Με λίγα λόγια τα παραπάνω τυροκομικά αρχίζουν σιγά-σιγά να λείπουν απ’ την αγορά και θα τα βρείτε σε καταστήματα τυριών-αλλαντικών κεντρικών σημείων ή μαγαζιών της γειτονιάς που σέβονται τον εαυτό του κι αγαπούν αυτή την δουλειά.

Δυστυχώς σ’ αυτή τη κατηγορία η αγορά βρίθει από εισαγόμενα πολύ φθηνής ποιότητας.

Πρόταση μου είναι να σταματήσετε να τρώτε τυρί του τοστ αντικαταστήστε το με γραβιέρα Κρήτης ή Μυτιλήνης σίγουρα το κόστος είναι υψηλότερο αλλά είναι προτιμότερο να τρώτε λίγο απ’ όλα παρά πολύ από λίγα. Άλλωστε ουκ εν τω πολλώ το ευ.

Στα σκληρά τυριά ανήκουν η κεφαλογραβιέρα, γραβιέρα και  κεφαλοτύρι που όμως απωλέσανε τον χαρακτηρισμό Π.Ο.Π αλλά ευτυχώς οι επιλογές είναι πολλές με πολύ καλή ποιότητα και σε μεγάλη ποσότητα. Η γραβιέρα Κρήτης με πολύ καλή παράδοση στην κατηγορία η Μυτιλήνης επίσης ελαφρώς πιο πικάντικη η Νάξου πιο ελαφριά και γλυκιά (καλύτερα να είναι πιο ώριμη) συνήθως κυκλοφορεί φρέσκια και είναι μαλακή. Αμφιλοχία, Παραμυθιά , Σούλι, Τήνος , Σύρος( Σαν Μιχάλη)  φημίζονται για πολύ καλή ποιότητα με Ελληνικά γάλατα.

Μεγάλη προσοχή σ’ αυτή την κατηγορία στα τριμμένα που συνήθως αναγράφουν «Κεφαλοτύρι» αλλά πρόκειται για σκληρό τυρί (η διαφορά έγκειται και πάλι στο γάλα πρόβειο ή γελαδινό αντίστοιχα) και το πιο πιθανό είναι να μην είναι Ελληνικό. Πρόταση: Αγοράστε ένα κομμάτι της επιλογής σας Ελληνικό 100% και ζητήστε να το τρίψουν ή καλύτερα τρίψτε το μόνοι σας σπίτι.

Κατηγορία λευκά τυριά. Φέτα, Τελεμές, Λευκό τυρί. Το τελευταίο πολλές φορές θα σας το σερβίρουν και σαν φέτα αλλά αυτό δεν ισχύει παρόλο που στην Κρήτη και στην Σάμο παράγονται με όλες τις προδιαγραφές της φέτας εν τούτοις η νομοθεσία δεν επιτρέπει σ’ αυτές τις περιοχές να αποκαλούν αυτά τα τυριά με την ονομασία φέτα. Η φέτα παράγεται εξ ολοκλήρου από πρόβειο γάλα με επιτρεπόμενη πρόσμιξη κατσικίσιου σε ποσοστό μέγιστο 20%. Εδώ δεν έχετε άλλοθι για Ελληνικό προιόν καθώς υπάρχει πληθώρα τόσο ποιότητα όσο και ποσότητα αλλά το ίδιο ισχύει και για την νοθεία. Συμβουλή επειδή υπάρχουν επιλογές αποφύγετε γνωστές και επώνυμες μάρκες. Πρώτον θα τις πληρώσετε ακριβά και δεύτερον αγνοούνται πολλά κρίσιμα σημεία στην παραγωγή πλην βέβαια της υγιεινής. Τεράστια η ποικιλία ονομάτων για να μη βρει κανείς γνήσιο Ελληνικό προιόν σ’ αυτή τη κατηγορία με την Θεσσαλία την ανατολική Μακεδονία και την Ήπειρο να κρατούν τα σκήπτρα αλλά και η Μυτιλήνη με την Λήμνο ( καλαθάκι) είναι καλές επιλογές.

Εστιάζουμε στα λιπαρά και θέλουμε τουλάχιστον 56% αλλά και περισσότερο. Συνήθως οι τυροκόμοι «αρμέγουν» την φέτα κατά την τυροκόμιση ώστε να εξασφαλίσουν υποπροϊόντα όπως κρέμα γάλακτος , μυζήθρα, βούτυρο. Αν θέλετε γνήσια φέτα το τυροκομείο πρέπει να φτιάχνει μόνο φέτα. Σ’ αυτή την περίπτωση  ελάχιστα τυροκομεία στην Ελασσόνα , Τίρναβο, Βερδικούσα, Βίγλα μπορεί κανείς να βρει.

Ο Τελεμές που μπορεί να γίνει και με τα τρία γάλατα σε ανάμιξη κυρίως συναντάται στην Θράκη και είναι πολύ καλή επιλογή ως προς την τιμή αλλά και τα λιπαρά για όσους τα θέλουν φτωχά.

Το λευκό τυρί θα ήθελα να το αποφύγετε γιατί μπορεί να παράγεται από γάλα σε σκόνη είναι μόλις 15 ημερών προιόν ενώ η φέτα υποχρεωτικά τρίμηνης και φυσικά υπάρχουν εισαγόμενα τόνοι.

Προσοχή; Ότι είναι άσπρο δεν είναι κατ’ ανάγκη φέτα. Αποφύγετε τα συσκευασμένα μικρού βάρους, αν κάνετε αναγωγή στο κιλό θα διαπιστώσετε έντρομοι ότι κάλλιστα μπορούσατε με τα ίδια λεφτά να αγοράσετε τρία κιλά. Σε μερικά μέρη υπάρχουν πολύ καλοί συνεταιρισμοί κυρίως στα νησιά (Κρήτη, Τήνος, Λέσβος) που όσοι μπορούν θα βρουν άριστη ποιότητα κυρίως σε σκληρά τυριά.

Επαναλαμβάνω αποφύγετε μεγάλες εταιρίες ειδικά αν είναι ησηγμένες στο χρηματιστήριο διότι αγνοείτε το ιδιοκτησιακό καθεστώς και η προέλευση των πρώτων υλών.

Γάλα φρέσκο ή μακράς διάρκειας ή εβαπορέ.

Ίσως η πιο προβληματική κατηγορία μαζί με το γιαούρτη.

Η ποσόστωση εδώ είναι εμφανής αλλά κι ο μεγάλος ανταγωνισμός είναι κατά της προέλευσης και της ποιότητας.

Αν μπορούσατε να μη πιείτε γάλα θα ήταν το καλύτερο δυνατό επειδή όμως πιθανόν να πρέπει σύμφωνα με τις διατροφικές συνήθειες και μύθους που έχουμε θα τολμήσω να σας συστήσω το καλύτερο που κυκλοφορεί με την Ελληνική σημαία. Αγνό( αγοράστηκε απ’ τον Κολιό), Ροδόπη( αγοράστηκε απ’ τον Όλυμπο), Όλυμπος (αγοράστηκε απ’ την ΤΥΡΑΣ Α.Ε κατά κόσμο Σαράντης Μιχάλης κλπ) Κρι-Κρι( προσωρινά ελεύθερη και πραγματικά ωραία), Εβροφάρμα ( Απ’ τον Έβρο με αγάπη αλλά πιθανόν εξαγορασμένη) Αυτά ως προς το φρέσκο και με την επιφύλαξη αν και το έχω ελέγξει για την επισήμανση προέλευσης στην συσκευασία. Φυσικά εννοείτε ότι υπάρχουν και τοπικά γάλατα μικρής παραγωγής και ίσως βιολογικής αλλά δεν επαρκούν σε ποσότητα. Στην Κέρκυρα υπάρχει μια καλή και ο Κουκάκης είναι άλλη μια.

Δεν προχωράω σε άλλες μάρκες καθώς σπάνια έχουν παρτίδες με αμιγώς Ελληνικό περιεχόμενο αλλά η ποιότητα των ανωτέρω είναι υψηλότερη.

Μακράς διαρκείας γάλατα καλύτερα να βάλετε στο μπολ του σκύλου ή της γάτας σας θα το βρούνε εξαιρετικό. Όσο για τα εβαπορέ μόνο η Νεστλέ έχει εργοστάσιο στην Ελλάδα αλλά δεν είναι Ελληνικών συμφερόντων αν τα γλυκά σας ή καφές σας μπορούν να κάνουν χωρίς αυτά και πιστεύω ότι μπορούν τότε ξεχάστε τα. Ποιότητα; Δεν απαντώ.

Και μιας και μιλάμε για γάλατα θα κλείσουμε με τα παγωτά. Κρι-Κρι και τέλος δεν θα προσθέσω τίποτε άλλο όσο κι αν απορείτε. Το θέλω το blog έστω λίγο ακόμη ώσπου να φτάσω στο τελευταίο άρθρο.

Στο επόμενο θα εξαντλήσουμε περισσότερες κατηγορίες καθώς τα πράγματα γίνονται απλούστερα όμως θα επαναλάβω ότι θα χρειασθεί η συνδρομή σας και οι γνώσεις σας είτε με μήνυμα στο Facebook ή στο e-mail greekagent@yahoo.com. Στην ίδια διεύθυνση θα μπορείτε να ρωτήσετε αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες πάνω σ’ όλα τα τρόφιμα καθώς και επωνυμίες.

Σμιξιώτης Κωνσταντίνος για τις Αιχμές και Απόψεις  www.smixiotis-konstantinos.blogspot.com

Η παγκοσμιοποίηση έγινε μπούμερανγκ

Πριν από μερικά χρόνια είχε κυκλοφορήσει μια ιστορία, που ήθελε τα  λαχανάκια να μεταφέρονται με φορτηγό σε ένα αεροδρόμιο στην άλλη άκρη της Αγγλίας, και από εκεί να τα μεταφέρουν με αεροσκάφος στη Πολωνία, για να πλυθούν και να συσκευαστούν, και στην συνέχεια να τα στέλνουν πίσω στην Αγγλία αεροπορικώς, για να πουληθούν σε σούπερ μάρκετ μερικά μόλις χιλιόμετρα από εκεί που ξεκίνησαν!
Αυτό είναι ακραίο παράδειγμα της παρανοϊκής δυναμικής της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης, αλλά περιγράφει χαρακτηριστικά την απογοήτευση με την άλλοτε θεωρούμενη ως ευλογία του ελεύθερου εμπορίου.
Από τα κινήματα Occupy Wall Street και  Tea Party της Αμερικής, μέχρι την επαναφορά της λαϊκίστικης πολιτικής στην Ευρώπη, οι επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης είναι πλέον απτές.
Οι Αμερικανοί (κατά μέσο όρο) δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση από ότι ήταν πριν 30 χρόνια. Στην Αγγλία, το διαθέσιμο εισόδημα είναι παγωμένο εδώ και 14 χρόνια. Οι πιθανότητες απασχόλησης σε τομείς όπως είναι τα υφάσματα, τα κεραμουργεία, υποδηματοποιεία, μηχανουργεία, κλπ έχουν εξαφανιστεί, και έχουν αντικατασταθεί από την παραπαίουσα αγορά οικονομικών υπηρεσιών, και αυτήν των ακινήτων.
Το συγκριτικό πλεονέκτημα της Δύσης σε βιομηχανίες υψηλής τεχνολογίας (φαρμακευτική, αεροδιαστημική, κλπ.) έχει μαραζώσει. Το κόστος του κοινωνικού κράτους, στο οποίο συνηθίσαμε, αυξήθηκε επικίνδυνα, ενώ οι «καλές» συντάξεις που όλοι οι εργαζόμενοι περίμεναν, περιορίζονται σήμερα μόνο στον δημόσιο τομέα, και ακόμη κι αυτό θα αλλάξει στα επόμενα 10 χρόνια. Για αυτό και αμφισβητούνται, όλο και πιο πολύ, τα πλεονεκτήματα της ελεύθερης αγοράς.
Κάποιοι πολέμιοι της παγκοσμιοποίησης, όπως ο Νομπελίστας οικονομολόγος Joseph Stiglitz, εστίαζαν στην υποτιθέμενη ζημιά που η απελευθέρωση του δυτικού εμπορίου θα προκαλούσε στον αναπτυσσόμενο κόσμο. Ελάχιστοι συνεχίζουν να το πιστεύουν.
Αντιθέτως, με το να ανοίξει την παγκόσμια αγορά στην Ασία, στη Λατινική Αμερική, και στην Ανατολική Ευρώπη, η Δύση εξαπέλυσε μια μηχανή αυτοκαταστροφής που απειλεί τις συνθήκες διαβίωσης της ίδιας. Μετά από μερικά χρόνια, όπου όλα ήταν φθηνότερα λόγω της παγκοσμιοποίησης, οι όροι της ελεύθερης αγοράς στράφηκαν πλέον εναντίον της Δύσης.
Σίγουρα ο κόσμος ως σύνολο γίνεται πλουσιότερος. Μόνο τη περασμένη δεκαετία, η παγκόσμια οικονομία διπλασιάστηκε σε μέγεθος. Τα περισσότερα όμως πλεονεκτήματα αυτής της οικονομικής άνθησης κατέληξαν στον αναπτυσσόμενο κόσμο, και στη Δύση σε αυτούς που ήταν ήδη πλούσιοι και προνομιούχοι. Παντού αλλού, το χάσμα του πλούτου έχει αυξηθεί σε πρωτοφανή επίπεδα.
Οι κορυφαίοι επιχειρηματίες της Δύσης αγκάλιασαν την παγκοσμιοποίηση επειδή ανοίγει νέες αγορές, φέρνει νέες ιδέες, και παραγκωνίζει μη παραγωγικούς και προστατευμένους τομείς. Παράλληλα, επιτρέπει χαμηλότερα κόστη παραγωγής, και μεγαλύτερα κέρδη. Κανένας  όμως δεν σκέφτηκε πως αν οι καταναλωτές της Δύσης δεν έχουν εργασία, δεν θα μπορούν να συμμετέχουν, και έτσι η μητρική οικονομία θα πεθάνει.
Οι αρχές του ελεύθερου εμπορίου ισχύουν το ίδιο για τα κράτη, όπως και για τα άτομα. Αντί να παράγουμε όλα όσα χρειαζόμαστε για να ζήσουμε, οι περισσότεροι από εμάς επιλέγουμε να εργαζόμαστε εξειδικευμένα, και να πουλάμε το προϊόν που παράγουμε στους άλλους. Στη συνέχεια χρησιμοποιούμε τα έσοδα μας για να αγοράσουμε όλα τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που έχουμε ανάγκη. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και τα κράτη. Να εξειδικευτούν σε αυτό που μπορούν, και να εμπορεύονται τα υπόλοιπα.
Αυτό όμως το σύστημα λειτουργεί μόνο εφόσον υπάρχουν κοινά κριτήρια και κοινοί κανόνες. Αν όχι, τα κράτη δεν θα συμβιώνουν αρμονικά. Αυτό είναι και το πρόβλημα της παγκοσμιοποίησης.
Κάποιοι, απλά αντέγραψαν τη Δύση, και εκμεταλλεύτηκαν τα φθηνά μεροκάματα για να πετύχουν το συγκριτικό πλεονέκτημα. Η «αόρατη χειρ» του Adam Smith δεν μπορεί να αποδώσει σε έναν κόσμο με διαφορετικούς όρους εργασίας, διαφορετική νομοθεσία, και χειραγωγούμενες νομισματικές ισοτιμίες. Ακόμη και αυτός, ο πατέρας της ελεύθερης αγοράς, αναγνώριζε πολύ καλά ότι οι αγορές χρειάζονται ελέγχους, αν είναι να λειτουργήσουν σωστά.
Οι Κινέζοι δεν θα σοβαρευτούν με τα ζητήματα πνευματικής κλοπής, μέχρι που να αρχίσουν να εφευρίσκουν περισσότερα από όσα κλέβουν, και ούτε θα προχωρήσουν ποτέ σε νομισματικές μεταρρυθμίσεις, αν πρώτα δεν έχουν αποσπάσει κάθε θέση εργασίας από την άλλοτε ζωντανή Δύση. Υπάρχει η λογική (των Κινέζων αξιωματούχων) ότι παίρνουν το αίμα τους πίσω για αιώνες στέρησης. Και αυτό είναι κάπως λογικό, με την έννοια ότι η επιδίωξη συμφερόντων προάγει το γενικό καλό. Εξάλλου, η Δύση πίστευε ότι θα κερδίσει από την παγκοσμιοποίηση. Τώρα που χάνει, της φταίνε οι άλλοι;
Αυτό που χρειάζεται σήμερα ο πλανήτης είναι η συνεργασία, αλλιώς θα περάσουμε και πάλι σε εποχές προστατευτισμού και διαφωνιών. Το σύστημα της ελεύθερης αγοράς έχει παραμορφωθεί σε σημείο που να κινδυνεύει με κατάρρευση. Οι εμπορικές ανισορροπίες αποτελούν τη ρίζα όλων των σημερινών κρίσεων χρέους που βλάπτουν τις αναπτυγμένες οικονομίες.
Μακροπρόθεσμα, όλα τα κράτη θα πρέπει να ισορροπήσουν και να είναι αυτάρκη. Το να μεταφερθούν έξω, όλα όσα κάποτε κάναμε στη χώρα μας, αποτελεί τρέλα. Όπως αποτελεί τρέλα, η Κίνα (και άλλες χώρες) να εξαρτώνται κυρίως από τις εξαγωγές τους.
Και από πού θα βρεθούν οι νέες θέσεις εργασίας; Αυτό αναρωτιούνται όλοι στη Δύση. Υπάρχει μια απλή απάντηση: Να επιστρέψουμε στη τοπική παραγωγή. Και αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να πλένουμε οι ίδιοι τα λαχανάκια μας …

The Daily Telegraph
http://www.telegraph.co.uk/finance/comment/jeremy-warner/8940701/Globalisation-has-turned-on-its-Western-creators.html
Απόδοση: S.A
Αναδημοσίευση από το antinews

Επιστροφή στον τόπο του εγκλήματος

Αναδημοσίευση από τον Techie Chan

Είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε αυτό το πορτοκαλί μαγαζάκι να προσπαθούμε να κρατήσουμε τα μάτια στη μπίλια κι όχι στις ανακοινώσεις του κρουπιέρη, καθώς σήμερα όλοι έχουμε καταλάβει πως ο κρουπιέρης μπορεί να λέει μαύρο τη στιγμή που η μπίλια έχει καθίσει στο κόκκινο.

Στην τρίτη συνέχεια (πρώτο μέρος πώς να γίνετε πλούσιοι χωρίς χρήματα the greek way, 2ο Eat That) της σαπουνόπερας που ονομάζεται το τέλος του παιχνιδιού ή μαζί τα φάγαμε θα ασχοληθούμε με μία ακόμα τέτοιου είδους αντινομία. Βασικό μοτίβο της φιλελεύθερης προπαγάνδας από τη θάτσερ, μέχρι τον τελευταίο πρόεδρο επιμελητηρίου και υιό υπουργού της δικτατορίας είναι η σκληρή δουλειά. Σύμφωνα με το φιλελευθερισμό, για να προκόψεις χρειάζεται σκληρή δουλειά. Δεν είναι δυνατό σου λέει να βγαίνεις στη σύνταξη στα 50-55 σου, δεν γίνεται να έχεις υψηλούς μισθούς χωρίς ανάλογη “παραγωγικότητα”. Για να το θέσω στο πιο αφαιρετικό επίπεδο, το δόγμα λέει: “δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα”.

Σήμερα θα προσπαθήσω να δείξω πως αυτό το μαύρο ήταν στην ουσία κόκκινο. Πως παρότι η σκληρή δουλειά προπαγανδίζεται ως το μόνο μέσο για την επιβίωση και την επιτυχία, την ίδια στιγμή το ίδιο σύστημα έπαιρνε αποφάσεις προς ακριβώς την αντίθετη κατεύθυνση. Και πως η κοινωνία όχι μόνο αντιλήφθηκε αυτή την αντινομία, αλλά προσαρμόστηκε σε αυτή, αντέδρασε και δημιούργησε νέα πρότυπα. Τα οποία σήμερα οι φιλελεύθεροι μας τα δείχνουν ως απόδειξη πως το δόγμα τους είχε δίκιο.

Στο σταυροδρόμι της ιστορίας (γκαγκάν)

Μην αγχώνεστε, δεν εννοώ το δημοψήφισμα, είπα να ξεκινήσουμε με ένα μικρό παλιό αδιέξοδο. Οι αρχές της δεκαετίας του 80 ήταν αρκετά αμήχανες για τους νέους πάπες της οικονομικής ορθοδοξίας. Από τη μία ο πληθωρισμός είχε αρχίσει να υποχωρεί μετά το σφίξιμο της νομισματικής πολιτικής των ΗΠΑ και τη χαλάρωση του ΟΠΕΚ, αλλά από την άλλη τα οικονομικά μέτρα της θατσερικής αγγλίας που προσυπέγραψε ο ίδιος ο εκπρόσωπος του θεού στη γη (για τον φρίνταμν λέμε) απέτυχαν παταγωδώς. Η ακραία αποβιομηχάνιση της αγγλίας δεν έδειχνε να απελευθέρωνε τις οικονομικές δυνάμεις από τις παλιές και μη ανταγωνιστικές χαλυβουργίες προς αναζήτηση νέων γενναίων ευκαιριών. Και μεταξύ μας δεν τις απελευθέρωσε γιατί δεν υπήρχαν. Έτσι το κεφάλαιο έπρεπε να βρει άλλους τρόπους να γίνει αποδοτικό. Η πτώση του επιπέδου των μισθών είναι πάντα προσφιλής και εύκολη τακτική μείωσης του κόστους, αλλά ήταν πολιτικά αντιδημοφιλής στα πλαίσια που ακόμα είχαμε αυτές τις καταραμένες δημοκρατίες.

Τι καλύτερος τρόπος λοιπόν από το να εντείνουμε αυτή την ανάγκη για μείωση στους μισθούς. Διότι οι περικοπές μισθών δεν θα έψηναν κανένα, όσο ωραία κι αν τις πλάσαραν. Η απελευθέρωση του εμπορίου όμως ποιον θα πείραζε? Δεν είναι καλό πράγμα η απελευθέρωση βρε παλιοφασίστες?

Κάπως έτσι ξεκίνησε αυτή η μαζική μεταφορά της παραγωγής από την ακριβή δύση στο φθηνό νότο και την ακόμα φθηνότερη ανατολή. Η αρχή έγινε με τα λεγόμενα αγαθά εντάσεως εργασίας. Ρούχα, υφάσματα, παπούτσια όπου οι εργατο-ώρες που χρειάζονται για να παραχθούν αποτελούν σημαντικό μέρος του συνολικού κόστους. Δυτικά κεφάλαια έστηναν δυτικά εργοστάσια στο μεξικό, έφτιαχναν παπούτσια με φθηνά, μαυριδερά, αναλώσιμα, μπάσταρδα μεξικανάκια που μετά πωλούνταν στη δύση από τα ίδια δυτικά brand names κρατώντας σχεδόν όλη την επιπλέον υπεραξία (κέρδος) από τις μειώσεις του κόστους.

Αυτή η διαδικασία πέτυχε 3-4 στόχους ταυτόχρονα. Από τη μία μείωσε τη ζήτηση εργατών στη δύση και άρα αύξησε την ανεργία. Η ανεργία πίεζε για χαμηλότερους μισθούς (λόγω των νέων συνθηκών) και ταυτόχρονα -από την άλλη- η πτώση της τιμής των παπουτσιών λόγω των φθηνών εργατικών χεριών έκανε τα παπούτσια πιο προσβάσιμα στους φτωχότερους (λόγω χαμηλότερων μισθών) δυτικούς. Στο ενδιάμεσο φυσικά η Nike (δηλαδή το κεφάλαιο) κράταγε ένα ωραίο φιλετάκι κερδών για πάρτη του το οποίο μέσω φορολογικών παραδείσων και άλλων περίπλοκων διαδρομών προσπερνούσε την υψηλή φορολογία των δυτικών χωρών.

Υπόθεση Εργασίας

Στην ομιλία του σήμερα ο νέος πρωθυπουργός, κάνοντας μια «υπόθεση εργασίας», προσπάθησε να τεκμηριώσει τα τρία σοβαρότερα μειονεκτήματα που θα είχε μια ενδεχόμενη επιστροφή στη δραχμή.

Τα αναφέρω έτσι όπως τα θυμάμαι.

1 Πληθωρισμός με συνέπεια να πληγούν τα κατώτερα οικονομικά στρώματα.

2 Το δημόσιο χρέος θα είναι δύσκολα διαχειρίσημο επειδή θα είναι σε σκληρό νόμισμα

3 Απαξίωση των αξιών λόγω της υποτίμησης με αποτέλεσμα οι έχοντες να μας εξαγοράσουν κοψοχρονιά.

Ειλικρινά απογοητεύτηκα από το επίπεδο του τεχνοκράτη πρωθυπουργού μας και από το πόσο γρήγορα αλλοτριώθηκε από τους πολιτικούς και άρχισε να μας λέει παπαριές. 

Ένα θέμα που είναι τόσο σοβαρό θα έπρεπε να είχε αναλυθεί πλήρως και αν υπήρχαν κάποια σοβαρά μειονεκτήματα να προβληθούν αναλυτικά και επαρκώς.

Επειδή όμως δεν μπορώ να φανταστώ ότι ο Παπαδήμος δεν έχει μελετήσει αυτό το σενάριο, όχι τώρα, αλλά από το την εποχή της ένταξης της χώρας στο μνημόνιο, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι έχει αποκλειστεί η δραχμή επειδή δεν συμφέρει τους δανειστές μας και τα κέντρα που εξυπηρετεί. 

Γι’ αυτό τα επιχειρήματα τελικά είναι τουλάχιστον γελοία.

Για όσους τα θεωρούν σημαντικά απαντώ:

1 Τα κατώτερα οικονομικά στρώματα και όχι μόνο πλήττονται και τώρα, αλλά δεν διαφαίνεται καμία ελπίδα για ανάκαμψη. Με την πολιτική του ισχυρού νομίσματος έχει νεκρώσει η οικονομία και η ανεργία έχει περάσει το 20%. Άλλωστε έχουμε βιώσει περιόδους υψηλού πληθωρισμού και σας διαβεβαιώ ήταν πολύ καλύτερα από τώρα.

2 Για να καταλάβω με το ευρω είναι διαχειρίσημο; Το κούρεμα δεν αποτελεί μια συγκαλυμμένη χρεοκοπία; Δηλαδή τι πιστεύουν, ότι οι ιδιώτες επενδυτές – κερδοσκόποι, που θα γράψουν ζημιά από τα ελληνικά ομόλογα, παραμυθιάζοντε με τον όρο συντεταγμένη πτώχευση. Η αντίδραση τους θα είναι ίδια και με το κούρεμα και με μια πτώχευση.

3 έχω απαντήσει στην ανάρτησή μου “Αποπληθωρισμός Και Δραχμή”

Θέλοντας να είμαι καλοπροαίρετος προς το νέο πρωθυπουργό, αποκλείοντας την συνομοσιολογία, θα υπέθετα ότι αυτή η «υπόθεση εργασίας» έγινε για να περάσει το μήνυμα που λέει ότι στο σημείο που φτάσαμε δεν υπάρχουν σοβαρά επιχειρήματα υπέρ του ευρω. Ένα μήνυμα προς τους ευρωπαίους εταίρους μας ότι ήρθε η ώρα για να αποφασίσουν ή την ολοκλήρωση της ευρωζώνη ή ότι η διάλυσή της δεν είναι και το τέλος του κόσμου.

Αυτό το τελευταίο είναι η δικιά μου «υπόθεση εργασίας»!

Η Ελεύθερη Αγορά Είναι Παραμύθι

Οι υπέρμαχοι της ελεύθερης παγκοσμιοποιημένης αγοράς δεν είναι ειλικρινείς. Για την ακρίβεια την εφαρμόζουν αλά κάρτ.

Ενώ ο νεοφιλελευθερισμός αγωνίσθηκε λυσσαλέα για να διαλύσει κάθε κρατικό φραγμό που θα μπορούσε να ορθώσει μια χώρα, εν δυνάμει καταναλώτρια, ώστε να μπορούν να διακινούν οι πολυεθνικές ελεύθερα τα εμπορεύματά τους. Χωρίς τελωνεία, δασμούς, περιορισμούς, εκεί που τους βολεύει έκανε τα στραβά μάτια. Στις χώρες που παράγουν τα εμπορεύματα, αυτές που παράγουν σε συνθήκες δουλείας, η απελευθέρωση των οικονομιών τους είναι ανύπαρκτη. Είναι γνωστό ότι η Κίνα κρατά συνειδητά υποτιμημένο το γουάν. Μια νομισματική πολιτική που εφαρμόζουν οι κινέζοι για να προστατεύσουν την παραγωγή τους. Μια καθαρά προστατευτική πολιτική η οποία βολεύει αφάνταστα τις πολυεθνικές που βλάπτει όμως ανεπανόρθωτα τις χώρες που λειτουργούν με τις οικονομίες τους ανοικτές, «ελεύθερες», ξέφραγα αμπέλια και το παραγωγικό ιστό τους.

Συνέπεια αυτής της πολιτικής είναι ο υπερδανεισμος όλων των χωρών πελατών των πολυεθνικών. Και εκεί αναλαμβάνουν οι χρηματοπιστωτικές αγορές. Δανείζοντας χαλαρά στην αρχή, με απώτερο στόχο να τα πάρουν όλα στο τέλος.

Και το τραγικό για τον τόπο μας;

Βάλαμε τον τραπεζίτη, με την συναίνεση σχεδόν όλου του αποτυχημένου πολιτικού κόσμου, να μας σώσει! Αυτό χρειαζόταν ο τόπος μας; Τραπεζίτες για να συνεχίσουν να μας δανείζουν;

Κάποιον που θα μπορούσε να περιορίσει την ψευδεπίγραφη ελεύθερη αγορά χρειαζόμαστε.

Δεν χρειάζεται νομίζω να είναι κάποιος οικονομολόγος για να καταλάβει ότι για να επιβιώσει μια οικονομία θα πρέπει να εφαρμόσει κάποιου είδους προστατευτισμό. Το εφαρμόζει η πανίσχυρη Κίνα με το γουάν (κατάφορη παραβίαση του δόγματος του νεοφιλελευθερισμού), και στις ΗΠΑ προστατεύεται το δολάριο με τη στρατιωτική υπεροχή (αρκετά πρωτόγονος τρόπος επιβολής) και πολλές άλλες χώρες που αναπτύσσονται πραγματικά.

Ας λειτουργήσουμε τουλάχιστον εμείς οι καταναλωτές προστατευτικά για την παραγωγή μας τις θέσεις εργασίας, την οικονομία μας. Η «ελεύθερη αγορά» είναι παραμύθι για σε κατακτήσουν οι πολυεθνικές.

Σενάριο Πολέμου

Πριν ενάμιση χρόνο τους αρκούσε η υπογραφή από ένα εξουσιοδοτημένο υπουργό. Σήμερα απαιτούν πέντε υπογραφές θεωρημένες μάλιστα στο ΚΕΠ!

Όσοι δεν το κατάλαβαν να σας το πω απλά. Πριν ενάμιση χρόνο δεν άντεχαν μια χρεοκοπία της Ελλάδας, σήμερα χάρη μας κάνουν που δεν την προκαλούν. Ο έλληνας νιώθει θιγμένη την εθνική του ανεξαρτησία (αλήθεια υπήρχε ποτέ;), και δεν βλέπει την πραγματικότητα, τον πόλεμο που έρχεται. Για τους τραγικούς πολιτικούς μας δεν θα πω τίποτα, αυτοί ακόμα τις καρέκλες τους σκέφτονται

Η πιθανότητα να χρεοκοπήσουμε και να οδηγηθούμε εκτός ευρωζώνη, σε συνάρτηση με την πανευρωπαϊκή κρίση, δεν είναι πλέον επιλογή μας, είναι επιλογή των ισχυρών των αγορών.  Και τότε τι;

Στον επιχειρηματικό κόσμο η αντιμετώπιση των απρόβλεπτων οργανώνεται συστηματικά και στελεχώνεται με τους διαχειριστές κρίσης. Στην Ελλάδα μέχρι τώρα υπήρχε η συμβατική στρατιωτική θωράκιση για ενδεχόμενη στρατιωτική επίθεση, όμως σήμερα ο κατακτητής δεν χρησιμοποιεί στρατιωτικές μεθόδους. Ενώ το βλέπουμε δυο χρόνια τώρα ότι η οικονομία μας βάλλεται από τις αγορές εμείς επαναπαυτήκαμε στην προστασία των εταίρων μας. Μια προστασία όμως που μπορεί να έχει ημερομηνία λήξεως ή να απαιτεί την εκπόρνευσή σου. Είναι στρατηγική αυτή; Είναι λογικό να αγοράζεις υποβρύχια που γέρνουν και να μη μπορείς να ταΐσεις το λαό σου αν κάποιοι αποφασίσουν ότι πρέπει να πτωχεύσεις;

Έστω και τώρα, όσο ακόμα δεχόμαστε μόνο αεροπορικούς βομβαρδισμούς, μήπως πρέπει να οργανώσουμε την άμυνά μας; Να αναλύσουμε όλα τα πιθανά σενάρια, όσο ευρωλιγούρηδες και αν είμαστε, και να θωρακίσουμε την χώρα μας στο ελάχιστο; τουλάχιστον να μη πεινάσουμε. Πρόσφατα είδα πολιτικούς να τρομοκρατούν με την περίπτωση να μη έχουμε αλεύρι και ζάχαρη, αν δεν μας δώσουν τη δόση μας, και δεν είδα κάποιον να εξανίσταται για την απόλυτη υποτέλεια που μας επέβαλαν.

Αυτή είναι η απόλυτη εθνική μειοδοσία για τη οποία δεν ακούω τίποτα.

Το ζητούμενο από την κυβέρνηση που έρχεται δεν θα πρέπει να είναι η εφαρμογή της εκπόρνευσής μας, αλλά μια προετοιμασία για τον πόλεμο που έρχεται!

Και ας μην έρθει.

Το πραγματικό διακύβευμα του δημοψηφίσματος

 

Αναδημοσίευση από τον Greek Rider

Το πραγματικό διακύβευμα του δημοψηφίσματος θα ήταν (αν γινόταν) ότι τέρμα οι τζάμπα μάγκες. Και τι σημαίνει αυτό, θέλεις κύριε να γκρινιάζεις; Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα, ψήφισε να φύγουμε από το ευρώ. Αν ψηφίσεις όμως να μείνουμε μέσα στο ευρώ τότε θα φας όλη την παπάρα και δεν θα πεις και ούτε κιχ.

Δεν μπορείς όμως να υποστηρίζεις και μέσα στο ευρώ και την επίπλαστη ευημερία του 2007 δηλαδή και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο.

Βεβαίως αυτό το τίμιο δίλημμα δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα κανενός.

Καταρχήν δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα των καναλαρχών-κατασκευαστών που βλέποντας τα εγχώρια λόμπι τους να χάνουν δύναμη και τα γερμανικά συμφέροντα να πλησιάζουν έχουν πάθει αμόκ. Γι' αυτό και χτες στα δελτία ειδήσεων όλοι έσκιζαν τα ρούχα τους.

Δεύτερον το δημοψήφισμα δεν συμφέρει τη ΝΔ διότι αυτή στηρίζεται στο δόγμα "και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος" μέσω μιας άλλης πολιτικής η οποία όμως είναι μυστική.....

Τρίτον τα υπόλοιπα κόμματα δεν γουστάρουν το δημοψήφισμα γιατί τα βάζει μπροστά στα σωστά διλήμματα, αντί να φωνάζουν ανέξοδα θα πρέπει να πάρουν μια θέση, π.χ. εντός ή εκτός ευρώ. Αν πάρουν θέση εντός ευρώ όλοι ξέρουμε ότι αυτό συνεπάγεται μια πολιτική λιτότητας. Αν πάρουν θέση εκτός ευρώ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ και πάλι θα αναγκαζόταν να εγκαταλείψουν τον λαϊκισμό και με σθένος να πούνε την αλήθεια στον λαό, δηλαδή ότι εκτός ευρώ και πάλι θα έχουμε φτώχεια αλλά όμως με προοπτικές ανάκαμψης. Δυστυχώς όμως και τα υπόλοιπα κόμματα γουστάρουν να λαϊκίζουν χαϊδεύοντας αυτιά.....

Επιπλέον η ελίτ τρομάζει με το ενδεχόμενο να αρχίσει ο λαός να ζητάει τον λόγο επί συγκεκριμένων θεμάτων, τι θα το κάνουμε εδώ, λένε, αμέρικαν μπάρ; Ανατριχιάζουν με την σκέψη ότι μπορεί τα περιουσιακά τους στοιχεία και τα τεράστια δικαιώματα που έχουν παράνομα αποκτήσει να τεθούν σε αμφισβήτηση από έναν λαό που θα σιγά, σιγά μπορεί να αρχίσει να απαιτεί να λέει άμεσα την γνώμη του. Αυτά λοιπόν είναι κακά προηγούμενα από έναν πρωθυπουργό που από την αρχή είχαν καταλάβει ότι δεν ταιριάζει με τα συμφέροντά τους. 

Για τις τράπεζες να μην πούμε τίποτα. Ο ΓΑΠ γι' αυτούς είναι ήδη persona non grata λόγω του ότι δεν κατάφερε να υποστηρίξει τα συμφέροντα των μεγαλοιδιοκτητών της.

Μια σημιτικογενής μερίδα μέσα στο ΠΑΣΟΚ επίσης, θεωρεί αδιανόητο να τίθεται στον κίνδυνο της λαϊκής βούλησης η πορεία της χώρας στο ευρώ.
Συνεπώς, εγώ είμαι υπέρ του δημοψηφίσματος με την προυπόθεση να τεθεί το σωστό δίλημμα για παραμονή ή όχι μέσα στο ευρώ. Και εκεί να αναλάβει χωρίς λαικισμούς ο κάθε ένας τις ευθύνες του.
Και η σοβαρή αριστερά να υποστηρίξει την έξοδό μας από το ευρώ χωρίς φόβο και πάθος εξηγώντας ότι και εκτός ευρώ θα ζήσουμε φτώχεια αλλά δεν υπάρχει άλλη λύση για να ανακάμψουμε κάποτε.

Αποπληθωρισμός Και Δραχμή

Το σενάριο για την επιστροφή στη δραχμή συναντά την αντίδραση από πολλούς με κύριο επιχείρημα ότι σ’ αυτή τη περίπτωση, επειδή θα ακολουθήσει μια βαθιά υποτίμηση, όλοι όσοι έχουν βγάλει τα Ευρώ τους στο εξωτερικό ή οι ξένοι, θα έρθουν να μας αγοράσουν κοψοχρονιά.
Παράλληλα όμως κύριος στόχος στις επιταγές της τρόικας και στην οικονομική πολιτική που εφαρμόζεται είναι ο αποπληθωρισμός. Στο βαθμό που οι στόχοι επιτυγχάνονται οι αξίες στον τόπο μας θα αποπληθωριστούν, η νομισματική αξία τους θα υποβαθμιστεί, και για τους έχοντες λοιπόν ντόπιους ή ξένους το να μας εξαγοράσουν θα είναι το ίδιο εύκολο. Θα μας αγοράσουν πάλι κοψοχρονιά αλλά σε Ευρώ.
Άρα το επιχείρημα αυτό κατά της δραχμής είναι αστείο.
Στόχος της τρόικας είναι να μας κάνει φτηνούς για την παγκόσμια ολιγαρχία του κεφαλαίου. Αυτά που τους ενδιαφέρουν θέλουν να τα πάρουν τσάμπα.
Δεν είμαι υπέρ της επιστροφής στη δραχμή, αλλά έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα στο ενιαίο νόμισμα, βλέποντας και την «αλληλεγγύη» εκ μέρους των εταίρων μας, αρχίζω να το σκέφτομαι πλέον σοβαρά. Αν είναι να διαλυθεί η ευρωζώνη δεν είναι καλύτερα να πηδήξουμε πρώτοι;
Άλλα επιχειρήματα κατά της δραχμής;

ΑΝΑΠΤΥΞΗ;

Στον καπιταλισμό γίνονται επενδύσεις μόνο όταν υπάρχει κέρδος και μάλιστα κατά το δυνατόν το μέγιστο. Δεν υπάρχει καθωσπρεπισμός ούτε ηθικός περιορισμός όταν το μεγάλο κεφάλαιο αντιλαμβάνεται ότι θα κερδίσει.
Για να δούμε λοιπόν τι παίζεται στη χώρα μας την εποχή του ΔΝΤ πάνω σ΄ αυτή την κατεύθυνση.
Οι επενδυτές πανε κατ’ αρχήν μόνο εκεί που θα κερδίσουν. Στήνουν ένα πλάνο και το πρώτο που τους ενδιαφέρει είναι να μπορούν να εξάγουν τα κέρδη τους, δεύτερον να έχουν ένα περιβάλλον εργασιακής ειρήνης έτσι όπως την κατανοούν αυτοί και τέλος ένα σταθερό φορολογικό καθεστώς. Αυτό είναι το επενδυτικό περιβάλλον που τους ενδιαφέρει.
Η χώρα μας δηλώνει (και δεν μπορεί διαφορετικά) ότι δεν προτίθεται να φύγει από την ΕΕ ούτε από το Ευρώ ούτε  από την παγκοσμιοποιημενη οικονομία. Άρα οι επενδύτες θα μπορούν να διακινούν τα κέδροι τους ελευθέρα. Η εργασιακή ειρήνη είναι εξασφαλισμένη όταν έχεις ανεργία 16% με τάσεις ανόδου. Όποιος παίρνει ένα μισθουλάκο χορεύει όπως του βαράνε. Για το συνδικαλιστικό κίνημα στον τόπο μας δεν λεω τίποτα επειδή είναι τουλάχιστον τραγικό. Τέλος το φορολογικό καθεστώς που αφορά τις επιχειρήσεις είναι σταθερό και δεν αγγίζεται από τα αλλεπάλληλα φορολογικά νομοσχέδια. Οι μόνες προτάσεις που υπάρχουν είναι κατά πόσο μπορεί μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές των επιχειρήσεων.
Άρα είμαστε μια χώρα η χαρά του επενδυτή; Ναι με προϋποθέσεις.
Το βασικό όπως είπαμε είναι το κέρδος. Εκεί που το μεγάλο κεφάλαιο έκρινε ότι θα είχε κέρδος επενδύει σταθερά. Είναι μύθος ότι δεν γίνονται επενδύσεις στην Ελλάδα. Στο λιανεμπόριο και στις παροχές έχουν επενδυθεί τα τελευταία χρόνια και συνεχίζουν να επενδύονται πολλά δις από τις πολυεθνικές. Να αναφέρω σχετικά αεροδρόμια, τηλεφωνία, πολυκαταστήματα, Καρφού, Λίντλ, Πράκτικερ, Ικέα κτλ. δεν είναι αυτό που θέλουμε βέβαια σαν κράτος αλλά για τις αποικίες τέτοιες επενδύσεις προβλέπονται! Επενδύσεις παραγωγικές δεν προβλέπονται αφού γι αυτές υπάρχουν χώρες που είναι ασυναγώνιστες σε φορολογία και μεροκάματα.
Σε όλα αυτά βλέπετε να παίζουν ρόλο τα δημοσιονομικά προβλήματα;
Γιατί λοιπόν μας έχουν βάλει στην πρέσα πού αποσκοπούν.
Μας στύβουν επειδή η κρίση του καπιταλισμού άλλαξε τις επιλογές τους. Πρέπει με κάποιο τρόπο να ρεφάρουν τα δανεικά. Ένας απλός τρόπος είναι να μας πάρουν ότι πλουτοπαραγωγικές πηγές διαθέτουμε με το μικρότερο κόστος ξεπουλήματος και φυσικά λειτουργίας (κινεζοποίηση εργασίας) για να έχουν σύντομα το μεγαλύτερο κέρδος. Σ΄ αυτά τα πλάνα δεν υπάρχει περιθώριο για κράτος πρόνοιας με κοινωνικές παροχές. Το κράτος πρέπει να ελαχιστοποιηθεί και να ζει με πενιχρά από την σκληρή φορολογία του λαού. Ένα «νοικοκυρεμένο» πάμφτωχο κράτος!
Δεν ξέρω αν οι αριθμοί θα ευημερούν σ΄ αυτή την Ελλάδα που μας ετοιμάζουν οι πολιτες σίγουρα όχι.
Βέβαια αυτό που παίζει προς τα έξω είναι ο μύθος του νοικοκυρέματος και των καθωσπρέπει επενδυτών που θέλουν να δουν ένα σωστό κράτος για να έρθουν να το βοηθήσουν!
Και εμείς ακόμα τους κοιτάμε.

ΜΥΘΟΣ

Ποιος είναι ο λόγος που μας συμπιέζουν έτσι σαν λαό.
Επίσημα η κυβέρνηση λεει για να νοικοκυρευτούμε, να μπορέσουμε να έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα, ένα «καθωσπρέπει» κράτος, ώστε τότε να έρθουν οι ξένοι επενδυτές και με τις επενδύσεις τους να έχουμε πάλι ανάπτυξη.
ΜΥΘΟΣ
Τους ξένους επενδυτές τους χρειάζεσαι όταν έχεις ελλείμματα ώστε με τις επενδύσεις τους να βοηθηθείς να ξεπεράσεις τα ελλείμματά σου. Όταν έχεις πλεονάσματα τι τους θες τους ξένους επενδυτές. Κανείς επενδύσεις από μόνος σου και μένουν τα κέδροι στον τόπο σου. Έτσι απλά!
Για πόσο ηλίθιους μας περνάνε οι δοσίλογοι;
Υπάρχει αντίλογος;

Κάνω τις σωστές αγορές, επιλέγω συνετά και αγοράζω ελληνικά.

Ποτέ δεν είναι αργά για συλλογική δράση!

Μετά από παραινέσεις μου ενεργοποιήθηκε επιτέλους ο «συνδικαλιστικός» μου φορέας .

ΠΕΡΙ ΤΡΑΠΕΖΩΝ ΚΑΙ ΤΡΑΠΕΖΙΤΩΝ

Ένα σενάριο που μοιάζει αληθινό.

Μη τα πάρετε και όλα τοις μετρητοίς .....ένα video είναι!

ΤΟ ΓΛΥΚΟ ΗΡΘΕ ΚΑΙ ΕΔΕΣΕ

Πάντα είχα την απορία γιατί η τραπεζική κρίση του 2008, η οποία τελικά αντιμετωπίστηκε (γράφοντας ζημιές βέβαια στο μεγάλο κεφάλαιο) μεταβλήθηκε σε κρίση χρέους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Οι αφηγήσεις που έλεγαν ότι η κρίση χρέους ήταν αποτέλεσμα της απερισκεψίας και της σπατάλης των αδυνατών κρατών δεν με κάλυπτε. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι ξαφνικά η ολιγαρχία του χρήματος (οι αγορές) διαπίστωσε ότι δεν πρέπει πλέον τα κράτη να δανείζονται τόσα πολλά και ότι θα πρέπει πάση θυσία να βάλουν τάξη στα του οίκου τους. Ακούγεται πολύ ηθικό για να είναι αληθινό. Άλλωστε αυτό είναι που επιθυμούσε η παγκόσμια ολιγαρχία του χρήματος, να βρίσκει να δανείζει για να αυξάνει τα κεφάλαιά της και κυρίως για να ελέγχει με αυτό τον τρόπο τον πλανήτη. Διαφορετικά τι να τα κάνει;

Ο στόχος βέβαια όλης αυτής της επίθεσης εμφανείς. Πέρα από τα καθώς πρέπει ηθικά προσχήματα ουσιαστικά απέβλεπε σε μια βάρβαρη ανακαταδιανομή του πλούτου των μικρομεσαίων πολιτών και κρατών υπέρ φυσικά της οικονομικής ολιγαρχίας. Έπρεπε το κόστος της τραπεζικής κρίσης η ζημία που έγραψε το μεγάλο κεφάλαιο, να το επωμισθούν οι λαοί.

Πως όμως θα γινόταν αυτό;

Με πιο τρόπο θα νομιμοποιηθούν για να αρπάξουν, ώστε να ρεφάρουν τα χαμένα;

Δυστυχώς το άρμα γι αυτή την άνευ προηγουμένου αρπαγή των ανθρωπίνων κατακτήσεων το έσυρε η χώρα μας. Μια χώρα που αν και δεν ήταν στην πρώτη γραμμή της χρηματοπιστωτικής φούσκας, με μεγάλα βέβαια διαρθρωτικά προβλήματα και ένα μεγάλο δανεισμό όχι όμως τόσο ιδιαίτερα και σημαντικά. Επελέγη τελικά η χώρα μας για τον πειραματισμό, μια μικρή οικονομία για να αντέξουν τις συνέπειες μιας πιθανής αποτυχίας του πειράματος. Και με πολιτικούς βέβαια έτυμους να δώσουν.

Σ αυτόν τον τόπο ποτέ δεν έλειψαν οι Εφιάλτες.

Απ εδώ θα συνεχίσω με την αφήγηση του Τεκι.

"Στα γρήγορα λοιπόν -γιατί η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή πια- μπορούμε να πούμε τα εξής: Το πασόκ έρχεται στην εξουσία τον Οκτώβρη του 2009 με την οικονομία να βρίσκεται σε ύφεση και το κράτος σε κακά χάλια με ένα μεγάλο όνειρο. Να αλλάξει την ελλάδα, αλλά όχι έτσι όπως υποσχόταν προεκλογικά. Από την πρώτη στιγμή γνωρίζει πως τίποτα δεν θα κουνήσει το ελληνικό μαγαζί πέρα από μια καταστροφή. Κι έτσι αρχίζει να τη μεθοδεύει. Ανοίγει το παράθυρο των ομολόγων, φουσκώνει το έλλειμμα σε πρωτόγνωρα επίπεδα και αρχίζει ένα επικοινωνιακό παιχνίδι καταστροφολογίας με τιτανικούς, επερχόμενες χρεοκοπίες κλπ, χωρίς ταυτόχρονα να κάνει τίποτα για το ταμειακό έλλειμμα του κράτους και το μεγάλο χρέος (αύξηση χρέους 2010 44δις ευρώ ή 18% του ΑΕΠ).

Έτσι η ελλάδα, από μια περιφερειακή και σχετικά αδιάφορη οικονομία της ευρωζώνης γίνεται Ο Αδύναμος Κρίκος. Εδώ νομίζω οι ιρλανδοί θα πρέπει να υιοθετήσουν ως εθνικό τους σύμβολο τον ήλιο του πασοκ και να αφήσουν αυτές τις βαζελικές φλωριές με τα τριφύλλια. Διότι ενώ η Ιρλανδία με τον υπερφουσκωμένο τραπεζικό της τομέα ήταν ο πραγματικός αδύναμος κρίκος μιας κατεξοχήν τραπεζοκεντρικής κρίσης, η ελλάδα κατάφερε να κλέψει την παράσταση και να ασχολούνται όλοι μαζί της. Η άλλη ομάδα που θα πρέπει να στήσει ανδριάντα στον ΓρΑΠ είναι φυσικά οι τραπεζίτες. Διότι ενώ όλη η κρίση κινούνταν γύρω από τις μαλακίες που έκαναν οι τραπεζίτες στη δύση και όλη η συζήτηση μέχρι το καλοκαίρι του 2009 ήταν πώς θα βρούμε διάφορους ευφάνταστους τρόπους να τους πηδήξουμε, το χειμώνα του 2010 η συζήτηση γύρισε στο γνωστό μοτίβο για το πώς τα κράτη πρέπει να περιορίσουν τις σπατάλες τους και κοιτάξτε τι άσχημα που την έχει η ελλάδα. Φυσικά αυτή η μεταστροφή ήταν παγκόσμια και ξεκίνησε από την πλήρη κάλυψη που έδωσαν τα κράτη στις τράπεζες (αντί να καλύψουν, κι εκεί μόνο μέχρι ένα σημείο, τις καταθέσεις), αλλά η ελλάδα ήταν το ωραίο παράδειγμα με εικόνες αυτής της μεταστροφής. Θα μπορούσε να ήταν και η Ιταλία, αλλά ακόμα και ο μπερλουσκόνι δεν ήταν τόσο ιδεολόγος (και φυσικά η Ιταλία είναι πολύ μεγάλο μαγαζί για να παίζουμε).

Σε αυτό το χρονικό σημείο έχει την πηγή της και η ελληνική τραπεζική αφήγηση πως είναι το κακό κράτος που έφερε τις ελληνικές τράπεζες σε αυτό το χάλι, μια αφήγηση που έχει πέραση σε ορισμένους κύκλους παρά το γεγονός πως θα πρέπει να συμβεί μια αντιστροφή στο χωροχρόνο για να γίνει έστω και οριακά πιστευτή. Τα τραπεζικά προβλήματα βγήκαν στην επιφάνεια και το πακέτο των 28δις δόθηκε στο τέλος του 2008, όταν η ελληνική κρίση του χρέους ξεκίνησε έναν ολόκληρο χρόνο αργότερα, το χειμώνα του 2009.

Από εκεί και πέρα τα πάντα έγιναν πολύ γρήγορα. Ο ΓρΑΠ εμφανίζει το ΔΝΤ σαν λαγό από το καπέλο του, το παιχνίδι με τα ομόλογα σκάει και αποκαλύπτεται, ο προβόπουλος προσφέρει τις εγγυήσεις στις ελληνικές τράπεζες και πολύ γρήγορα φτάνουμε στο Καστελόριζο και το μνημόνιο 1.

Όταν κάποια επόμενη εθνική κυβέρνηση βγάλει διεθνές ένταλμα σύλληψης για τον ΓρΑΠ νομίζω θα έχετε έτοιμο το σκιαγράφημα του κατηγορητηρίου. Κι αναλόγως του πόσο κοντά στη λαϊκή δεξιά θα βρίσκεται αυτή η εθνική κυβέρνηση, θα υπερτονίζεται πως πριν τον Οκτώβρη του 2009 η ελλάδα είχε μερικά προβληματάκια αλλά πήγαινε περίφημα. Άλλωστε ο μοναχικός δολοφόνος είναι ένα μοτίβο που ταιριάζει πάντα στις εθνικές αφηγήσεις."

Δυστυχώς το πείραμα δείχνει να επιτυγχάνει. Το ποτάμι γυρίζει πίσω χωρίς τους κλασικούς πολέμους. Μια ζωή τα εργατικά κινήματα αγωνίζονταν για την αύξηση των αποδοχών, τώρα μπροστά στο ενδεχόμενο της απόλυσης, μένουν σχεδόν ικανοποιημένα με την μείωση. Και αυτό έχει πάρει πλέον διεθνείς διαστάσεις. Ο κόσμος γυρίζει πίσω. Το πείραμα επέτυχε. Οι τροικανοί πέταξαν και τη «λύση» των αποκρατικοποιήσεων για να γλιτώσουμε λέει από την καταστροφή και οι δικοί μας Εφιάλτες το έκαναν σημαία. Για να πάρουν μάλιστα τσάμπα τα ασημικά, φρόντισαν να κατακρημνίσουν το χρηματιστήριο ώστε από την επομένη να έχουν κέρδη.

Αυτή τη στιγμή το πείραμα αποκορυφώνεται. Μετά από ένα χρόνο στραγγίγματος έβαλαν στο τραπέζι και το κερασάκι της εφεδρείας και των έκτακτων εισφορών, για να γίνει κατανοητό ότι δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο από το παρελθόν, για να διαλύσουν κάθε παλιά κοινωνική κατάκτηση. Ζούμε σε ένα κόσμο πλήρως εξαθλιωμένο χωρίς μέλλον και με πολύ φόβο.

Άραγε πόσο θα αντέξουν θα σκέφτονται για να πάρουν το μέτρο της δόσης για τους υπόλοιπους αδύναμους κρίκους.

Εδώ θα ξανά βάλω τον Τέκι στην αφήγηση με μια εκδοχή επαναστατική.

"Διότι τελικά η περίοδος του σοκ και δέους τελείωσε και η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να συνάψει ή να δημιουργήσει σημαντικές κοινωνικές συμμαχίες. Οι μικροαστοί (δηλαδή οι περισσότεροι από εμάς) που κάθονταν ήσυχοι λόγω του φόβου, τώρα δείχνουν να άρουν τη σιωπηλή συναίνεση που έδειξαν στο πασοκ ακόμα και στις περιφερειακές εκλογές του Οκτωβρίου 2010. Σε αυτή την πρόβλεψη θέλω να ευχαριστήσω τη μαμά μου, την περίφημη μαγική μου σφαίρα και κυρίως τους εστιάτορες που σήκωσαν πρώτοι την παντιέρα της επανάστασης κατά της αύξησης του ΦΠΑ στα υπερτιμολογημένα εδέσματά τους. Διότι είναι πιθανό πια, ο νέος αρπακόλικος φόρος στα ακίνητα να μην καταφέρει να περάσει. Κι αυτή η πράξη φορολογικής ανυπακοής (αν πετύχει)  θα θέσει ένα προηγούμενο από το οποίο δύσκολα μια κυβέρνηση θα μπορέσει να ξεφύγει. Η αμφισβήτηση της κρατικής κυριαρχίας από τους υπηκόους της έχει κι ένα άλλο όνομα συνήθως. Επανάσταση. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει απαραίτητα κόκκινες παντιέρες και αλλαγή του κοινωνικού status quo. Απλά θα βάλει επιτέλους τους τίτλους στο πολυ-αναμενόμενο και πολυ-τραγουδισμένο τέλος της μεταπολίτευσης."

Η άρνηση πληρωμής είναι αναμενόμενη «ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος», άραγε είναι και προμελετημένη;

Όλη η ανάρτηση του Τέκι εδώ.

Αντιδράσεις Δράσεις Με Φαντασία Και Ουσία!

Αντιγράφω από το e-fungus.gr

Πολίτες απαιτούν έκπτωση

Πρωτοφανείς σκηνές εκτυλίχτηκαν σε κεντρικό Super Market της Κατερίνης, όταν 50 περίπου πολίτες, φτάνοντας με τα ψώνια τους στο ταμείο, σύσσωμοι, ζήτησαν έκπτωση 15%.

Η διεύθυνση του καταστήματος αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα των πολιτών, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν σκηνές έντασης. Οι πολίτες έφυγαν αφήνοντας πίσω τους ένα βουνό από καλάθια γεμάτα τρόφιμα και ψώνισαν από συνοικιακό κατάστημα που τους έκανε σε πρώτη φάση ομαδική έκπτωση 5%.

Έκπληκτο το προσωπικό του καταστήματος τροφίμων, γνωστής αλυσίδας, είδε ξαφνικά μια μεγάλη ομάδα πολιτών να στέκεται μπροστά τα ταμεία και να αρνείται να πληρώσει την αναγραφόμενη τιμή των προϊόντων και να ζητά έκπτωση 15% επί του συνολικού ποσού.

Αποφασισμένοι πολίτες, συνταξιούχοι, εκπαιδευτικοί, φοιτητές, ελεύθεροι επαγγελματίες, μαθητές, ζήτησαν από τον διευθυντή να επικοινωνήσει με τα κεντρικά γραφεία της επιχείρησης, να αναφέρει το περιστατικό και να ζητήσει την ικανοποίηση του αιτήματός τους.

«Το οικογενειακό μας εισόδημα μειώθηκε κατά 20% μόνο τις τελευταίες 4-5 εβδομάδες και κάθε μέρα που περνά, η αγοραστική μας δύναμη συρρικνώνεται, ενώ τα κέρδη των εταιρειών σας αυξάνονται. Εν μέσω οικονομικής κρίσης, με τον πληθωρισμό να καλπάζει, εταιρείες σαν τη δική σας σημειώνουν κέρδη με διψήφιους αριθμούς. Πάρτε τώρα τηλέφωνο στην Αθήνα και πείτε τους τι ζητάμε!» είπαν οι εξαγριωμένοι πολίτες και «στήθηκαν» στα ταμεία περιμένοντας την απάντηση από τα κεντρικά της επιχείρησης.

Ομάδα Δράσης Πιερίας

Στο ενδιάμεσο διάστημα οι φωνές των πολιτών άρχισαν να δυναμώνουν, απαιτώντας την άμεση μείωση των τιμών, ενώ και οι υπόλοιποι πελάτες του καταστήματος συνάχτηκαν με τα μέλη της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας και υπομονετικά περίμεναν την απάντηση από την Αθήνα, η οποία βέβαια δεν έφτασε ποτέ.

Εκτυλίχτηκαν πρωτοφανείς σκηνές!

Οι πολίτες εξέφρασαν με έντονο τρόπο την οργή τους για την αισχροκέρδεια που σημειώνεται εις βάρος τους και δεν έλειψαν στιγμές έντασης. Εξαγριωμένες μητέρες με τα παιδιά τους, συνταξιούχοι με τρεμάμενη φωνή, ακόμη και μαθητές γυμνασίου στάθηκαν αποφασιστικά ο ένας δίπλα στον άλλο και ζήτησαν το αυτονόητο: Την προστασία του πολίτη από τις πολυεθνικές και τους μεγαλοκαρχαρίες που λυμαίνονται ανενόχλητοι την ελληνική αγορά.

«Αντιδράστε, Αντισταθείτε! Οργανωθείτε!

Γιατί, σ’ εμάς, τους απλούς πολίτες, κανείς δεν πρόκειται να χαρίσει κάτι. «Αντιδρούμε, γιατί δεν περιμένουμε από κανέναν!» Ας λάβουν οι αρμόδιοι το μήνυμα ότι δεν είμαστε φοβισμένοι και θα αντιδρούμε όλο και πιο έντονα. Η επιλεκτική επιβολή φόρων σε χαμηλόμισθους και συνταξιούχους, η δραστική μείωση του εισοδήματός μας και τα κέρδη των μεγαλοκαρχαριών στα ύψη, αποτελούν θρασύτατη πρόκληση και συσσωρεύουν ΘΥΜΟ. Μεγάλο θυμό!

Όλοι μαζί απευθύνουμε στον υπουργό Οικονομικών της χώρας μας το παρακάτω απλό ερώτημα:

Γιατί επιτρέπετε το ίδιο προϊόν να πωλείται στην Ελλάδα 40% - 80% ακριβότερα απ' ότι στη Γερμανία; Γιατί δεν προστατεύετε τους πολίτες σας κύριε Υπουργέ;» έγραφε το φέυγ βολάν που διένειμαν τα μέλη της κίνησης πολιτών από την Κατερίνη στο προσωπικό και στους πελάτες του καταστήματος.

Μετά από μισή ώρα περίπου οι πολίτες εγκατέλειψαν τα ψώνια τους πριν τα ταμεία και αποχώρησαν από το Super Market αφήνοντας πίσω τους ένα βουνό από γεμάτα καλαθάκια.

Βέβαια, οι πολίτες ζήτησαν συγγνώμη από όλους τους υπαλλήλους του καταστήματος για το πρόβλημα της επανατοποθέτησης των προϊόντων στα ράφια τους, αλλά και από όλους τους υπόλοιπους πελάτες που έτυχε να ψωνίζουν εκείνη τη στιγμή για την καθυστέρηση στο ταμείο.

Οι υπόλοιποι πελάτες όχι μόνο δεν διαμαρτυρήθηκαν για την 30λεπτη καθυστέρηση, αλλά ακόμη και εκείνοι που ήδη είχαν κάνει τα ψώνια τους, ξαναμπήκαν στο κατάστημα για να υποστηρίξουν τη διαμαρτυρία των μελών της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης Ν. Πιερίας και «τα έψαλαν» στον προϊστάμενο του καταστήματος.

Αντιδράστε

Η ομάδα συναντήθηκε αμέσως μετά έξω από το κατάστημα και έδωσε την υπόσχεση για νέα, μεγαλύτερη δράση στις επόμενες μέρες.

«Περιμένουμε να πέσουν οι τιμές και όσο αυτό δεν γίνεται η ομάδα μας θα μεγαλώνει και οι δράσεις μας θα πληθαίνουν. Όποιος πιστεύει, ότι θα συνεχίζουμε μόνο να διαμαρτυρόμαστε, απατάται οικτρά» έλεγαν οι πολίτες με νόημα, φεύγοντας για τα σαββατιάτικα ψώνια τους σε συνοικιακό Super Market της Κατερίνης το οποίο τους υποσχέθηκε 5% έκπτωση.

Αν η δράση αυτή είχε την ικανότητα να εξαπλώνεται όπως οι λοιμώδεις ασθένειες, οι πολίτες αυτής της χώρας θα μπορούσαν σύντομα να δουν φως στο τούνελ και βέβαια άλλες λογικές τιμές προϊόντων. Οψόμεθα, περιμένοντας την επόμενη δράση των ενεργών πολιτών της Κατερίνης αλλά και πολιτών από άλλες πόλεις.

info:

Η παραπάνω διαμαρτυρία, οργανώθηκε από την Ομάδα Εθελοντικής Δράσης Νομού Πιερίας, (από όπου είναι και το κείμενο) στις 12 Ιουνίου 2010. Από τότε και στο εξής διοργανώνονται πανελλαδικά συνεχώς παρόμοιες δράσεις, με μεγάλη συμμετοχή πολιτών με σκοπό τη μείωση των τιμών στα Super Markets αλλά και τη στήριξη των ελληνικών μικρών επιχειρήσεων.

Το e-fungus.gr συντάσσεται και χειροκροτεί τη δράση αυτή. Παρακολουθήστε το σχετικό βίντεο.

ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ ΣΤΗ ΠΡΑΞΗ!