11/5/16

Πως Θα Μπορούσαμε Να Δημιουργήσουμε Χιλιάδες Νέες Θέσεις Εργασίας.


Με το νέο ασφαλιστικό είναι δεδομένη η καταβολή του 26,95% των κερδών για ασφαλιστικές εισφορές. Αυτό σημαίνει ότι ένας μικροεπαγγελματίας που κερδίζει 50.000€ το χρόνο θα πρέπει να πληρώσει τώρα σχεδόν 13.500€ από 5.500€ που πλήρωνε. Δηλαδή θα πληρώσει 8.000€ το χρόνο επιπλέον! Όμως 10.000€ είναι το συνολικό κόστος μιας θέσης εργασίας. Δεν σκέφτηκε κανείς ότι θα ήταν πολύ περισσότερο ωφέλιμο στη πατρίδα μας, που μαστίζεται από την ανεργία, αντί αυτά τα επιπλέον 8.000€ να δοθούν απευθείας στο ασφαλιστικό σύστημα να γίνουν μια νέα θέση εργασίας; Κάθε επαγγελματίας που θα προσλάβει ένα επιπλέον εργαζόμενο να έχει την δυνατότητα να εκπέσει τις επιπλέον εισφορές. Άλλωστε από τις περίπου 10.000€ που κοστίζει μια θέση εργασίας οι 3.000€ αφορούν ασφαλιστικές εισφορές, άρα έσοδα για το ασφαλιστικό από άλλο δρόμο.
Ας δοθεί αυτή η δυνατότητα σαν επιλογή.
Ας βάλουμε επιτέλους λίγο φαντασία στη εξουσία!!!

26/1/16

SOS ΑΣΦΑ-ΛΙΣΤΙΚΟ

Το ασφαλιστικό είναι το δυσκολότερο και το συνθετότερο πρόβλημα που κληρονομήσαμε από τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ ΝΔ. Όμως μπορεί να λυθεί μόνο με διαφορετικά εισπρακτικά μέτρα; Η αντιμετώπιση του προβλήματος πολύ φοβάμαι ότι είναι πολύ απλοϊκή. Έχει σκεφτεί κάποιος πως μπορεί να αντιδράσει η αγορά μετά από αυτή την βίαιη επέμβαση στο επιχειρήν. Μήπως τα συνήθη υποζύγια είναι πάλι οι μικρομεσαίοι;

Με αφορμή λοιπόν τις δηλώσεις του υπουργού Εργασίας Γ. Κατρούγκαλου ένας σχολιασμός.

“Επομένως, εμείς είπαμε από την αρχή ότι θέλουμε ένα ασφαλιστικό σύστημα που δεν θα έχουν τα συνήθη υποζύγια, οι μισθωτοί, το βάρος να επιδοτούν τις συντάξεις άλλων.”
Για τις ασφαλιστικές εισφορές των μισθωτών να υπενθυμίσω ότι για κάθε μισθωτό ο εργοδότης συνεισφέρει 26,95% επί του μεικτού μισθού και ο μισθωτός 15,5%. Άρα το ασφαλιστικό των μισθωτών πρωτίστως βασίζεται στα έσοδα από τους εργοδότες οι οποίοι μεταβάλλονται σε υποζύγια με το νέο ασφαλιστικό.

“Με τη δική μας πρόταση, όποιοι βγάζουν λιγότερα από 12 χιλιάδες ευρώ, και κακά τα ψέματα αυτή είναι η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων …….. αυτοί είναι γενικά οι μεγάλοι κερδισμένοι της μεταρρύθμισης και ως προς τις εισφορές και ως προς τις συντάξεις που θα πάρουν μελλοντικά.”
Να διευκρινίσω ότι με το ισχύον φορολογικό όσοι δηλώνουν μέχρι 12.000 € ήδη έχουν αφαιρέσει τις ασφαλιστικές εισφορές οι οποίες είναι συνήθως 4.000 έως 5.500€. Άρα η συντριπτική πλειοψηφία με το νέο ασφαλιστικό δεν θα έχει τα κέρδη των 12.000 αφού με τον νέο τρόπο υπολογισμού θα εμφανίζουν κέρδη 16.000 έως 17.000 €. Μάλλον τα κέρδη θα «προσαρμοστούν» στις 12.000€ με ότι επαχθές συνεπάγεται αυτό!

“Και στο εσωτερικό κάθε κατηγορίας ελεύθερων επαγγελματιών, των αγροτών -γιατί κι εκεί υπάρχει διαστρωμάτωση- να μην είναι οι πιο οικονομικά αδύναμοι αυτοί που θα τραβάνε το κάρο.”
Το κάρο δεν το τραβάμε οι οικονομικά αδύναμοι κ. Υπουργέ. Οι πραγματικά οικονομικά αδύναμοι έχουν παύσει προ πολλού να πληρώνουν τις ασφαλιστικές τους εισφορές. Το κάρο το τραβάμε όσοι επαγγελματίες έχουν μείνει ενεργοί και συντηρούν θέσεις εργασίας. Η διαστρωμάτωση που προκύπτει από τις φορολογικές δηλώσεις είναι γνωστό σε όλους ότι δεν έχει καμία αξιοπιστία. Πάνω σ’ αυτή την αναξιόπιστη οικονομική διαστρωμάτωση θα στηρίξετε τον υπολογισμό των ασφαλιστικών εισφορών; Δεν αντιλαμβάνεστε ότι η κοινωνική αδικία θα μεγιστοποιηθεί;

“Να μοιράζονται λοιπόν τα βάρη αναλόγως με τις δυνάμεις του καθενός.”
Μισθωτός με 8.200 € μεικτά του μένουν για να ζήσει καθαρά 574 € το μήνα, ενώ ελεύθερος επαγγελματίας με 8.200 € κέρδος το χρόνο του μένουν για να ζήσει 300 € το μήνα (χωρίς να υπολογιστεί η προείσπραξη)!!!
Σε ποια ζυγαριά αυτά τα βάρη ισορροπούν;

“Ίδιοι κανόνες για όλους, να μην υπάρχουν Έλληνες πιο ίσοι από τους άλλους.”
Ασφαλιστικές εισφορές μισθωτού (χωρίς επικουρικό) 15,5% - ασφαλιστικές εισφορές επαγγελματία (χωρίς επικουρικό) 26,95%!!!

Τι ισότητα είναι αυτή;

29/8/15

Διάσπαση ή Αποστασία;



 Κανένας δεν κατηγόρησε την Αριστερή Πλατφόρμα όταν  σε όλα τα συλλογικά όργανα και δράσεις του ΣΥΡΙΖΑ εξέφραζε μια διαφορετική άποψη. Ήταν πλούτος για τον πολίτικο συνασπισμό επειδή τον εμπλούτιζε με διαφορετικές ιδέες. Το γεγονός μάλιστα ότι τελικά αποδέχετο την άποψη της πλειοψηφίας αποδείκνυε μια βαθειά δημοκρατική παιδεία.
Έτσι έδειχναν τα πράγματα πριν την διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Πάντως αν σε εκείνη τη φάση κάποιος διαφοροποιούσε τη θέση του και αποχωρούσε προκαλώντας ίσως και διάσπαση, για ατομικούς ή ιδεολογικούς λόγους, κανένας δεν θα μπορούσε να το κατακρίνει. Συνέπειες θα υπήρχαν μόνο μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ. Όταν αποχώρισε πχ η ΔΗΜΑΡ προκλήθηκε διάσπαση όμως κανένας δεν μπορεί να την κατακρίνει επειδή είχε μια σημαντική αξεπέραστη διαφορά.
Διάσπαση λοιπόν κατά τη γνώμη μου είναι μια πράξη διαφοροποίησης και αποχώρησης από μια συλλογικότητα που οι κύριες και άμεσες συνέπειες αφορούν πρωτίστως την συλλογικότητα μέσα στη οποία πραγματοποιείται.
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην αντιπολίτευση η οποία διάσπαση θα αφορούσε τον ίδιο και τους φίλους του. Όταν όμως έχεις εκλεγεί για να κυβερνήσεις, οι ευθύνες των μελλών και μάλιστα των κυβερνώντων δεν είναι πλέον οι ίδιες. Οι πράξεις και οι επιλογές δεν έχουν πλέον σχεδιαστικό χαρακτήρα, έχουν συνέπειες σε ολόκληρη τη κοινωνία. Η κυβέρνηση έχει την συνταγματική εντολή και ευθύνη να κυβερνήσει. Οι πιθανές πλέον αξεπέραστες διαφοροποιήσεις σε θέσεις και αποφάσεις, οφείλουν να λύνονται με αποχωρήσεις και αντικαταστάσεις, χωρίς να προκαλείται πρόβλημα στη πλειοψηφούσα κυβέρνηση. Οι θέσεις και οι απόψεις της μειοψηφίας δεν είναι δημοκρατικό να επιβάλλονται στη πλειοψηφία με την απειλή τον τερματισμό της δυνατότητας να κυβερνήσεις. Όταν μάλιστα τελικά προκαλούν τον πρόωρο τερματισμό της κυβέρνησης, τότε δεν έχουμε πλέον μια αθώα Διάσπαση, αλλά μια βίαιη συνταγματική εκτροπή, μια Αποστασία! (Έτσι λεγόταν το 65).

25/8/15

Για ένα νέο αναπτυξιακό νόμο που επιτέλους θα επικροτεί την ανάπτυξη και όχι την διαφθορά και τον παρασιτισμό

zobbies

του Α. Οικονομίδη*

Ο Αλέξης Οικονομίδης συνοψίζει τις θέσεις για τις βασικές αρχές του ζητούμενου επενδυτικού νόμου, που προτείνει στο Τμήμα Βιομηχανίας του ΣΥΡΙΖΑ:
Η παραγωγική αποδιάρθρωση της χώρας μας, είναι το αποτέλεσμα απολύτως ηθελημένων πολιτικών επιλογών, τουλάχιστον των τελευταίων 30 χρόνων. Το μνημόνιο απλώς την επιτάχυνε και την ολοκλήρωσε.
Αν σήμερα έπεφταν χρήματα από ελικόπτερο, το μόνο που θα διογκώνονταν είναι οι παρασιτικοί τομείς της αγοράς, εκείνοι ακριβώς που μας κατέστρεψαν.» [i]
Αν δεν αλλάξει ο συσχετισμός 3% του πρωτογενή τομέα, 9% του δευτερογενή τομέα και  88% υπηρεσίες παντός είδους, τότε όχι μόνο ανάπτυξη ποτέ δεν θα δούμε, αλλά θα χάσουμε και την εθνική μας ανεξαρτησία. [ii]

Τι συμβαίνει με τους εκάστοτε αναπτυξιακούς νόμους στα αλήθεια.

Η εφαρμογή των προηγούμενων αναπτυξιακών νόμων, τελικά βοήθησε στην μεγέθυνση των υπηρεσιών (σύμβουλοι-βιομηχανίες υπηρεσιών δημιουργίας business plan και όχι μόνο), του παρασιτισμού, της αθρόας εισαγωγής μηχανολογικού εξοπλισμού και του αυξημένου διαχειριστικού κόστους που κατανάλωσε σημαντικούς πόρους σε βάρος των πραγματικά δικαιούχων. [iii]
Αντί ο Αναπτυξιακός νόμος να στοχεύει και σκοπεύει στο ζητούμενο που είναι το τελικό προϊόν, περιορίζεται στις προθέσεις επιδοτώντας κυρίως δαπάνες κτιριακού και μηχανολογικού εξοπλισμού (πάντα εισαγόμενου μια που δεν υπάρχει η δυνατότητα έκδοσης πιστοποιητικού για τα εγχωρίως κατασκευαζόμενα!), και πάσης φύσεως υπηρεσιών (ταξίδια, εκθέσεις, συμβούλων και μιας βαριάς βιομηχανίας υπηρεσιών «paper-ρολογίας»), με τελικό αποτέλεσμα την διόγκωση του παρασιτισμού και της διαφθοράς. [iv]
Για να εισπράξεις δε την οιαδήποτε επιχορήγηση, θα πρέπει να καταθέσεις αντίστοιχη εγγυητική επιστολή τραπέζης, αποκλείοντας στην πράξη όσους πραγματικά την χρειάζονται, το αποτέλεσμα είναι να απευθύνεται τελικά μόνο σε αυτούς που δεν την έχουν ανάγκη!
Οι κάθε λογής «αγράμματες» υπηρεσίες, φορείς ενός άκριτου εισαγόμενου πρότυπου, στο όνομα ενός κατ επίφαση μόνο εκσυγχρονισμού, καταστρέφουν δια της βίας την τοπική παραγωγική μας  πραγματικότητα, πραγματικότητα που ουδέποτε, κατανόησαν, εκτίμησαν σωστά ή αγάπησαν.
Η Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας (ΓΓΕΤ), μαζί με τους εκάστοτε ακαδημαϊκούς αξιολογητές, στην πράξη καταπολεμήσανε  την οιαδήποτε προσπάθεια των μεταποιητικών βιοτεχνικών μονάδων για καινοτομία, υψηλή τεχνολογία και προσπάθεια δημιουργίας νέου προϊόντος, μια και αυτό δεν ταίριαζε στα δικά τους εγκεφαλικά πρότυπα περί κυρίαρχου μαζικού προϊόντος.
Τελικά, δεν ήταν δυνατόν να κάνεις την οιαδήποτε μακροπρόθεσμη επενδυτική πολιτική, διότι είχες να αντιμετωπίσεις ένα απολύτως εχθρικό κρατικό μηχανισμό, σε συνέργεια με τους διάφορους ακαδημαϊκούς συμβούλους, οι οποίοι στην πράξη εδραίωσαν το σημερινό νεοφιλελεύθερο μοντέλο, με την απαξία τους στην ενδογενή παραγωγή.

Ριζική αλλαγή διαδικασιών και στόχευσης των αναπτυξιακών προγραμμάτων.

 To μόνο τελικό ζητούμενο κάθε νέας επένδυσης που επιχορηγείται, θα έπρεπε να είναι, η δημιουργία τελικού προϊόντος, υψηλής ελληνικής – εγχώριας προστιθέμενης αξίας (ΕΠΑ) μεγαλύτερης του 35%.

13/7/15

Ποιος Νοιάζεται Πραγματικά Για Το Λαό;




Όλοι είχαμε ονειρευτεί μια Ελλάδα χωρίς μνημόνια, χωρίς χρέη, μια χώρα που θα μπορούσε εύκολα και γρήγορα να θεραπεύσει τις πληγές πέντε χρόνων λιτότητας. Με ελπίδα το ΣΥΡΙΖΑ όλοι πιστεύαμε ότι θα μπορούσαμε να είχαμε ένα άλλο δρόμο περισσότερο ελεύθερο και ανεξάρτητο.
Το αφήγημα περιελάμβανε δυο παραδοχές. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις ήταν βαθιά διαπλεκόμενες άρα δεν μπορούσαν να ασκήσουν ανεξάρτητες πολιτικές και το σχεδόν βέβαιο ότι ένα ενδεχόμενο GREXIT θα προκαλούσε νέα παγκόσμια κρίση και άρα δεν θα το επιχειρούσε κανείς. Άρα μια αλλαγή πλεύσης χωρίς λιτότητα θα ήταν απλά ένα θέμα διαπραγμάτευσης.
Δυστυχώς το αφήγημα ήταν είτε αναποτελεσματικό είτε ανακριβές είτε ανεπαρκές. Η πραγματικότητα ήταν ότι οι Γερμανοί είχαν μελετήσεις και επεδίωκαν ένα GREXIT. Προφανώς οι πιθανότητες για μια τίμια συμφωνία δεν υπήρχαν. Οι Γερμανοί θεωρούσαν δεδομένο το GREXIT και η μόνη επιλογή που απέμενε ήταν ένα επώδυνο μνημόνιο.
Μα γιατί η εκδοχή του υπερήφανου GREXIT θεωρείται επαχθέστερο από ένα βαρύ μνημόνιο;
Πολλά μπορούν να ειπωθούν για τις καταστροφικές επιπτώσεις μιας εξόδου σε συνδυασμό με την πτώχευση που θα ακολουθήσει. Ένα μόνο θα αναφέρω. Η οικονομία μας είναι τόσο εμπλεκόμενη λόγω της νομισματικής ένωσης και της ένταξης μας στην ΕΕ, έχει απεμπολήσει τόσα δικαιώματα χάριν του ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ώστε η έξοδος μας να ισοδυναμεί με πολεμική καταστροφή. Κάποιες ασκήσεις επί χάρτου των Γερμανών προέβλεπαν κύμα μετανάστευσης ενός εκατομμυρίου ελλήνων για να επιβιώσουν! Καταλαβαίνετε φαντάζομαι που θα κατέληγαν όλα τα άλλα κεκτημένα που τώρα μόνο απειλούνται.
Μπροστά σ’ αυτή τη ενδεχόμενη κατάσταση καταστροφής ο Τσίπρας ελίχθηκε σαν ηγέτης.  Ξεπέρασε τον εαυτό του, τα πιστεύω του, το βαρίδι του κόμματος που τον τραβούσε στην έξοδο,  τις αριστερές καταβολές του,  τις πιέσεις των Γερμανών για GREXIT και κέρδισε, Ναι κέρδισε ένα μνημόνιο, που δίνει όμως ζωή για τα επόμενα χρόνια. Μόνο αν παραμείνεις ζωντανός μπορεί να δημιουργήσεις το αύριο.
Ποιος νοιάζεται πραγματικά για το λαό; 
Αυτός που υπερβαίνει τον εαυτό του και τα πιστεύω του προσαρμοζόμενος σε μια σκληρή πραγματικότητα για να κρατήσεις σχεδόν ότι έχει κερδισθεί όλα αυτά τα χρόνια ή αυτός που πιστός στις ιδέες και τα πιστεύω του ρισκάρει την ολική καταστροφή.
 

4/7/15

Tο Διακύβευα Του Δημοψηφίσματος


Όλοι ή σχεδόν όλοι οι Ελληνες, επιθυμούν μια συμφωνία για να ομαλοποιηθεί η κατάσταση. Στη συντριπτική πλειοψηφία και αυτοί που επιλέγουν Ναι και αυτοί που επιλέγουν Όχι είναι καλοπροαίρετοι πολίτες και έχουν μια κοινή επιλογή: Τη διάσωση της Χώρας.

Με δεδομένη αυτή τη παραδοχή, η διαφοροποίηση του κάθε πολίτη έχει να κάνει κυρίως με τα βιώματα και τις ψυχικές αντοχές του. Δεν έχουν βιώσει όλοι την κρίση με τον ίδιο τρόπο, δεν έχουν όλοι τη διάθεση να ρισκάρουν για να κερδίσουν.
Η πρόταση του Ναι δείχνει πιο σίγουρη για μια γρήγορη συμβατική συμφωνία με συνέπειες λιτότητας και τα λοιπά γνωστά. Η πρόταση του Όχι δείχνει ανατρεπτική της μέχρι τώρα πορείας, που όμως έχει και την αβεβαιότητα αλλά και την ελπίδα για μια καλύτερη λύση.

Κατά τη γνώμη μου, με δεδομένες τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας, δεν υπάρχει περίπτωση, η όποια λύση, να μην είναι ένα βαρύ μνημόνιο.Το Ναι και το Όχι λοιπόν δεν κρίνουν το είδος της συμφωνίας (σε κάθε περίπτωση λιτότητα θα έχουμε) αλλά την πολιτική κατάσταση τη Δευτέρα.
Κατά τη γνώμη μου ο Τσίπρας αντιμετώπισε ανέντιμη διπλωματία, από ισχυρή μερίδα εταίρων, εξ αιτίας της επιμονής για ένα μνημόνιο με λιγότερη λιτότητα. Ίσως όλη η διαπραγματευτική ομάδα μας να ήταν περισσότερο έντιμη και καλοπροαίρετη απ’ ότι συνηθίζετε!
Είναι βέβαιο επίσης ότι κάποιοι επιδιώκουν συστηματικά την “αριστερή παρένθεση” για τη δική τους μακροημέρευση και αυτό γίνεται εμφανές από την πρωτοφανή σκληρότητα με την οποία πλήττουν ένα λαό για να προκαλέσουν σοκ και δέος, για να εξαφανίσουν κάθε διαφορετική σκέψη σ’ όλη την Ευρώπη.
Οι νεοφιλελεύθεροι της Ευρώπης βρήκαν ευκαιρία να ξεμπερδεύουν με τους Νεοκεϋνσιανούς που εμφανίσθηκαν στο τόπο μας.Με το Ναι έχουμε μια νίκη των Νεοφιλελεύθερων, με το Όχι μια αποδυνάμωση υπέρ των Νεοκεϋνσιανών. 

ΥΓ. Συμφωνία θα υπάρξει σε κάθε περίπτωση, εκτός και αν υπερισχύσει η ομάδα που επιθυμεί την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης.Οι επιθυμούντες την έξοδό μας δεν το αποφάσισαν εξ αιτίας του ΣΥΡΙΖΑ.Κάθε ερμηνεία του Όχι σαν όχι στην Ευρωζώνης είναι αυθαίρετη και εκ του πονηρού. 


5/5/15

Ελληνικό Σήμα

Αυτό το μήνα το blog συμπληρώνει 5 χρόνια.
Το Ελληνικό Σήμα είναι πλέον Brand.
Σίγουρα το blog νιώθει δικαιωμένο και τη προσπάθεια ολοκληρωμένη!


video

Τώρα ... προσοχή για τα μαϊμού Ελληνικά.

9/7/14

Καθρεφτάκια Για Ιθαγενείς



Όταν παρουσιάστηκε η πρόταση της «μικρής ΔΕΗ» το πρώτο επιχείρημα ήταν ο ανταγωνισμός. Το γνωστό νεοφιλελεύθερο ιδεολόγημα για τη μείωση των τιμών. Στη πορεία επειδή είδαν ότι δεν πείθει αρκετά (πρόσφατα ζήσαμε κάτι αντίστοιχο με το γάλα) σκέφτηκαν το επιχείρημα για τον εκσυγχρονισμό της ΔΕΗ.
Πρέπει να γίνουν επενδύσεις για τον εκσυγχρονισμό της ΔΕΗ λένε και λεφτά δεν υπάρχουν. Αν λοιπόν πουλήσουμε το 1/3 της ΔΕΗ θα έχουμε χρήμα να κάνουμε επενδύσεις για εκσυγχρονισμό.
Για επικεφαλίδα καλά ακούγεται. Αν δούμε όμως λίγο παρακάτω μπαίνει το ερώτημα: Τι επενδύσεις χρειάζονται στη ΔΕΗ;
Η πλέον απλή απάντηση που μπορεί να δώσει σχεδόν και ο κάθε αδαείς, επί των ενεργειακών, έλληνας, είναι η διασύνδεση των νησιών. Κατ’ αρχήν δεν θα είχα κάποια ένσταση για το εν λόγω επενδυτικό σχέδιο αν είχε γίνει μια πλήρης οικονομοτεχνική μελέτη. Δηλαδή θα ήθελα να ξέρω πόσο θα κοστίσει και πόσο θα είναι το συνολικό όφελος από τη μειώσει του κόστους του ρεύματος και μετά από πόσο χρόνο θα γίνει απόσβεση ώστε να υπάρξει μετά η δυνατότητα να μειωθεί η τιμή του ρεύματος και πόσο. Προφανώς τέτοια μελέτη δεν υπάρχει. Όλα τα επιχειρήματα βρίσκονται στο χώρο του υποθετικού χωρίς μια σοβαρή μελέτη που θα καταδείκνυε και το πιθανό όφελος και το αναγκαίο κεφάλαιο για την επένδυση. Όλα τα επιχειρήματα είναι παραμύθια για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, το ξεπούλημα της ΔΕΗ. 
Και αν εν τέλει η επένδυση της διασύνδεσης των νησιών είναι συμφέρουσα γιατί δεν πραγματοποιείται με έκδοση ομόλογου από τη ΔΕΗ, αλλά πρέπει να γίνει με εκποίηση της παραγωγικής βάσης της χώρας;
Αλλα για τι δάνειο μιλάμε;
Μήπως έχουν κάνει κάποια μελέτη;
Καθρεφτάκια για ιθαγενείς είναι τα επιχειρήματά τους.

Η τιμή τιμή δεν έχει
Ένα άλλο κενό που υπάρχει επίσης με την εκποίηση της μικρής ΔΕΗ είναι και το ποσό που υπολογίζουν να εισπράξουν. Και επειδή η τιμή τιμή δεν έχει, πρόσφατα την πάτησαν και το Ελληνικό, δεν λένε κουβέντα.
Θα την πουλήσουμε ένα εύλογο ποσό !!! και προφανώς δεν θα θιγούν τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζομένων. Γι’ αυτό το δεύτερο το έχουμε ξανά πει, χωρίς την τεχνογνωσία των εργαζόμενων ρεύμα δεν παράγεται, άρα τουλάχιστον για μια πενταετία δεν θα τολμήσουν να έρθουν σε ρήξη μαζί τους. Για την τιμή όμως ούτε κουβέντα.
Για να δούμε λοιπόν αυτό το εύλογο πόσον από πλευράς ΔΕΗ. Τι θα πρέπει να διαθέσει ένας επενδυτής για να μη συμπεριφερθεί σαν «φιλέλληνας ευεργέτης»! Λέμε τώρα (λολ).
Αν μιλάμε για σοβαρό επενδυτή, με δεδομένο το εργασιακό κόστος (υπάρχει δυναμική δέσμευση) και την τιμή πώλησης της KWh (δεν φαντάζομαι να γίνεται όλη αυτή η ιστορία για να ακριβύνει το ρεύμα), θα πρέπει από το κέρδος που θα έχει να κάνει απόσβεση της αγοράς του σε μια δεκαετία. Δηλαδή με τις 2750 MW που θα πάρει και με τις δεδομένες τιμές κόστους KWh από λιγνίτη και τις μέσες τιμές πώλησης της KWh, ο εν λόγω επενδυτής θα κερδίσεις τα επόμενα 10 χρόνια περίπου 4 δις € (με πολύ πρόχειρους υπολογισμούς). Άρα ένα εύλογο και συμφέρον πόσο για τη ΔΕΗ θα ήταν να τη πουλήσει 5 δις €. Διαφορετικά γιατί να το κάνει;
Να δείτε ότι οι τιμές που θα παίξουν θα είναι στο 1/3 το πολύ. Και μετά λένε ότι δεν είναι ξεπούλημα της ΔΕΗ!

4/7/14

Μερικές Αλήθειες Για Τη ΔΕΗ.




  1. Η Ελλάδα έχει το φτηνότερο ρεύμα μέσα στην Ευρώπη. Ο πίνακας του 2009 είναι ενδεικτικός.
  2. Η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας είναι ελεύθερη για τον οποιοδήποτε.
  3. Στη ΔΕΗ συμμετέχουν ιδιώτες επενδυτές και λειτουργεί με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Οι χρήσεις είναι κερδοφόρες και μοιράζει και μερίσματα. Το δημόσιο ασκώντας το μάνατζμεντ μετριάζει τη κερδοφορία του κεφαλαίου ώστε να είναι η ηλεκτρική ενέργεια κατά το δυνατόν προσιτή στο λαό.
  4. Οι αυξήσεις στο ρεύμα τα τελευταία χρόνια οφείλονται στην είσοδο των ιδιωτών στη παραγωγή ενέργειας και ιδιαίτερα των «πράσινων» ΑΠΕ.
  5. Οι ιδιώτες έχουν τη δυνατότητα να παράγουν ηλεκτρισμό από λιγνίτη (είχαν δοθεί 2 άδειες) όμως δεν προχώρησαν, ούτε προχωρούν, επειδή η επένδυση έχει μεγάλο κόστος και η τιμή με την οποία πουλάει η ΔΕΗ τη KWh είναι χαμηλή με συνέπεια να μη έχουν τα κεφάλαιά τους ικανοποιητική απόδοση από την επένδυση.
  6. Σε θέματα παραγωγής ενέργειας από λιγνίτη η ΔΕΗ έχει αναπτύξει, όλα αυτά τα χρόνια, υψηλού επιπέδου τεχνογνωσία με αποτέλεσμα να μη μπορεί να την ανταγωνιστή κανένας επίδοξος νεοεισερχόμενος επενδυτής. Αυτή η τεχνογνωσία είναι ίσως το μεγαλύτερο κεφάλαιο της ΔΕΗ.
  7. Η τιμή πώλησης της KWh από τη ΔΕΗ είναι αποτέλεσμα μέσου όρου της φτηνής λιγνιτικής και υδροηλεκτρικής KWh και της ακριβής από καύσιμα και ΑΠΕ. Αν η ΔΕΗ χάσει το φτηνό και πλέον σύγχρονο σκέλος παραγωγής (αυτό που σχεδιάζουν να εκποιήσουν) προφανώς θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο και σε άνοδο της τιμής.
  8. Τους εργαζόμενους στη ΔΕΗ προφανώς και δεν θα τους θίξουν οι ιδιώτες επενδυτές. Τα κεφάλαια τους και οι εγκαταστάσεις που θέλουν να πάρουν τους είναι τελείως άχρηστα χωρίς την εργασία του έμπειρου προσωπικού και την τεχνογνωσία που διαθέτει. Αλήθεια την εμπειρία του ανθρώπινου δυναμικού πως θα την αξιολογήσουν;
  9. Οι συγκρίσεις της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ με αυτές των Τηλεπικοινωνιών είναι από ηλίθιους για αδαείς. Συγκρίνουν κατ’ αρχήν υπηρεσίες με παραγωγή που είναι τελείως διαφορετικά πράγματα. Αλλα το κυριότερο, όλοι αυτοί οι κύριοι, παραβλέπουν ότι τα τελευταία χρόνια είχαμε την επανάσταση της ψηφιακής τεχνολογίας και η βελτιώσει των υπηρεσιών και το χαμηλό κόστος είναι αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της εξέλιξης και όχι της ιδιωτικοποιήσεις και του ανταγωνισμού.
  10. Αν υποθέσουμε ότι οι συνάδελφοι Φυσικοί καταφέρουν να δημιουργήσουν μιας μορφής ψυχρή σύντηξη του Υδρογόνου σε επίπεδο εκμεταλλεύσιμο. Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα το κόστος παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας σχεδόν θα μηδενιστεί. Η μείωση της τιμής προφανώς θα είναι αποτέλεσμα της εξέλιξης της επιστήμης και όχι του ανταγωνισμού των εταιρειών που θα παράγουν ενέργεια. Κάτι αντίστοιχα επαναστατικό έχει συμβεί με τις τηλεπικοινωνίες με αποτέλεσμα να πέσουν οι τιμές. Στα ΜΜΕ όμως βγαίνουν καθημερινά ένα σωρό ηλίθιοι νεοφιλελέ και παραμυθιάζουν τον κόσμο για τον ανταγωνισμό λες και είναι φετίχ.
Νομίζω ότι διευκρίνισα λίγα πράγματα σχετικά με το ξεπούλημα της ΔΕΗ και τον ανταγωνισμό. Προφανώς υπάρχουν και διαπλεκόμενα συμφέροντα, και ενδοκαπιταλιστικές διαμάχες και αλλα τέτοια πολλά. Ένα είναι όμως το βέβαιο, η ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ στόχο έχει το κέρδος του κεφαλαίου από την πλουτοπαραγωγική πηγή του λιγνίτη και ουδόλως ενδιαφέρονται για το καλό του καταναλωτή. Σε μια διασυνδεδεμένη ευρωπαϊκή αγορά ενέργειας θα πουλάνε το ρεύμα ακριβά με μεγάλο κέρδος αδιαφορώντας για τη αγοραστική ικανότητα του Έλληνα καταναλωτή. 

27/5/14

Νομική Αθηνών – Νομική Harvard 1-0!


    

 Τη Κυριακή που πέρασε εκτός από τα ευχάριστα των ευρωεκλογών συνέβη και κάτι επίσης ευχάριστο και σημαντικό που έρχεται να διαλύσει ένα μύθο.

    «Πρώτη στον κόσμο αναδείχθηκε η Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών σε διεθνή διαγωνισμό νικώντας την αντίστοιχη σχολή του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ
Οι μελλοντικοί απόφοιτοι της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατάφεραν να κλέψουν τις εντυπώσεις σε παγκόσμιο διαγωνισμό  εικονικής δίκης. Η Ομάδα προπτυχιακών φοιτητών της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών κατέκτησε την πρώτη θέση στον Παγκόσμιο Γύρο του διεθνούς πανεπιστημιακού διαγωνισμού εικονικής δίκης ELSA Moot Court Competition on World Trade Organization Law (EMC2) επικρατώντας στον Μεγάλο Τελικό επί της ομάδας του πανεπιστημίου του Harvard.» (λεπτομέρειες εδώ).

    Συγχαρητήρια λοιπόν στα παιδιά που κατάφεραν να διαλύσουν το μύθο για το χαμηλό  επίπεδο των Ελληνικών Πανεπιστημίων, και να αναδείξουν το πραγματικό επίπεδο της παρεχόμενης δημόσιας παιδείας.
    Χρόνια τώρα έχουν φαγωθεί ένα σορό νεοφιλελεύθερα λαμόγια να μας πείσουν για το χάλι της παιδείας μας και ιδιαίτερα της τριτοβάθμιας, για ίδιον όφελος. Η επιτυχία αυτή έρχεται να δείξει ότι παρ’ όλα τα προβλήματα που σίγουρα υπάρχουν το επίπεδο σπουδών παραμένει εξαιρετικά υψηλό και αυτό που λείπει δεν είναι τα ιδιωτικά πανεπιστήμια αλλά τα περισσότερα κεφάλαια για την δημόσια παιδεία.
    Τέλος θέλω να δώσω και προσωπικά συγχαρητήρια σ’ αυτά τα παιδιά επειδή με τη προσπάθειά τους κατάφεραν αυτή τη παγκόσμια διάκριση. Σίγουρα δεν υποστηρίζω ότι είναι ο μέσος όρος των φοιτητών μας, όμως είναι αποτέλεσμα του εκπαιδευτικού μας συστήματος που κάποιοι θέλουν να διαλύσουν.
 
 

22/5/14

Αναπτυξιακά Οράματα



Στην επετειακή ανάρτηση για τα τέσσερα χρόνια του blog θα ήθελα να σχολιάσω την ελαφρότητα με την οποία αντιμετωπίζει η κυβέρνηση Σαμαρά το θέμα της ανάπτυξης.
Στη πρόσφατη ομιλία (20/5/14) ο κ Σαμαράς στο μουσείο Μπενάκη με θέμα το «όραμά του για την Εθνική Ανάπτυξη»!!! μας παρουσίασε ουσιαστικά ξαναζεσταμένη και «επικαιροποιημένη» μια μελέτη που είχε γίνει από το γραφείο της McKinsey & Company στην Αθήνα  το Σεπτέμβρη του 2011 με χορηγούς τον ΣΕΒ και την Ελληνική Ένωση Τραπεζών με θέμα «Η Ελλάδα 10 Χρόνια Μπροστά». Οι αναφορές του Σαμαρά στις μελέτες του ΙΟΒΕ και ΚΕΠΕ ουσιαστικά δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα περισσότερο από αυτά που αναφέρει η πρωτότυπη της McKinsey.
Δεν θα μπω στην ουσία της μελέτης (όποιος θέλει περίληψη υπάρχει εδώ), αλλά στον τουλάχιστον επιπόλαιο τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν το καυτό θέμα της ανάπτυξης του τόπου. Για να το πούμε έξω από τα δόντια, ελάχιστα νοιάζονται και αυτά που παρουσιάζουν κατά καιρούς είναι καθρεφτάκια για ιθαγενείς.
Δεν είναι δυνατόν να παρουσιάζεσαι σαν σοβαρός πρωθυπουργός που «οραματίζεται» την ανάπτυξη του χειμαζόμενου τόπου σου και να παρουσιάζεις ξεπερασμένες μελέτες σαν λύση στο πρόβλημα. Τα χρόνια που πέρασαν έδειξε ότι δεν λειτουργεί η μελέτη και εσύ επικαιροποιείς μόνο την ημερομηνία ολοκλήρωσης (από 10 σε 7 χρόνια επειδή η αρχική εκπονήθηκε το 2011 και έχουμε 2014)!!!
Όταν η ανεργία είναι πάνω από το 30% και ο βασικός κάτω από 500€ με τιμές αγαθών Βρυξελών και εσύ ο «σοβαρός» πρωθυπουργός δουλεύεις το κόσμο, για προεκλογικούς λόγους, με «αναπτυξιακά οράματα» και 770.000 νέες θέσεις εργασίας (παρεμπιπτόντως κάπου τόσες θέσεις εργασίας προβλέπει η μελέτη McKinsey, από παπαριές άλλο τίποτα!) είσαι τουλάχιστον κατάπτυστος και τεμπέλης βέβαια, αφού δεν έχει κάνει τίποτα για να προτείνεις σοβαρές λύσεις στο πρόβλημα της ανάπτυξης.
Βέβαια από τέτοιες παπαριές δεν υστερούν και τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης.
Πάλι η μελέτη αυτή ήταν το κύριο εργαλείο με το οποίο ο ΙΟΒΕ και το ΚΕΠΕ θα εκπονούσαν «10ετες πλάνο ανάπτυξης» εντός πέντε μηνών σύμφωνα με τις εντολές των κκ Γ.Στουρνάρας και Κ.Χατζηδάκης. Από τότε έχουν περάσει 17 μήνες! Γνωρίζει κάποιος κάτι;
Έκτος λοιπόν από τις ευχαριστίες μου για τις ευχές των γενεθλίων του blog να θυμίσω ότι έρχονται εκλογές.
Ξέρετε τι θα κάνετε!



14/5/14

Λιτότητα Χωρίς Τέλος Εκτός…..


     
    Το κύριο χαρακτηριστικό της οικονομικής πολιτικής που εφαρμόζεται σχεδόν σε όλη την Ευρωζώνη από τότε που ξέσπασε η κρίση είναι η λιτότητα. Αλλού περισσότερο, αλλού λιγότερο, αυτή είναι η κυρίαρχη επιλογή σχεδόν σε όλες τις χώρες
    Παρατηρούμαι λοιπόν το εξής φαινόμενο με αφορμή τη κρίση, σχεδόν το 50% των κατ’ εξοχήν καταναλωτών του πλανήτη, (το άλλο 50 είναι οι ΗΠΑ) να υποβάλλονται σε λιτότητα και περιορισμούς στη κατανάλωση. Μέσα λοιπόν στον καπιταλισμό επιλέγονται οικονομικές πολιτικές, από νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις, που αποδυναμώνουν τις πλουσιότερες αγορές του πλανήτη. Η λιτότητα που εφαρμόζεται φαίνεται σαν να πυροβολεί τους πελάτες του κεφαλαίου, δηλαδή τα πόδια της.
  Που θα πουλήσουν οι πολυεθνικές τα προϊόντα τους όταν η αγοραστική δύναμη του δυτικοευρωπαίου συνεχώς περιορίζεται; Βασικός πυλώνας για τη κερδοφορία του κεφαλαίου είναι η κατανάλωση, τι έχει συμβεί λοιπόν και περιορίζεται;
    Από τη δεκαετία του 80 αρχίζει να εφαρμόζεται το μοντέλο της παγκοσμιοποίησης. Σε πρώτη φάση αυτό το μοντέλο έδωσε μια εφήμερη ευημερία στους δυτικούς καταναλωτές. Μέχρι το ξέσπασμα της κρίσης όλοι οι δυτικοευρωπαίοι είχαμε μια συνεχή βελτίωση που οφειλόταν στο γεγονός ότι υπήρχαν κάποιοι «σκλάβοι» σε ένα άλλο μέρος του πλανήτη που δούλευε για ένα πιάτο φαΐ.
    Βέβαια αυτό το μοντέλο όπως έχουμε αναλύσει σε προηγούμενη ανάρτηση, έτσι όπως λειτουργούσε, μόλις θα σταματούσε ο δανεισμός, άμεσα θα κατέρρεε. Όπως και έγινε, δημιουργώντας μια παγκόσμια κρίση, αφήνοντας πίσω υπερχρεωμένους καταναλωτές και κράτη.
    Προς στιγμήν φάνηκε ότι ο καπιταλισμός έφτασε στο τέλος του. Αν χάσει τους πελάτες-καταναλωτές,  πως θα επιβιώσει;
    Όμως τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά. Μέχρι τώρα είχαμε βιώσει την παγκοσμιοποίηση στο παραγωγικό σκέλος του καπιταλισμού τώρα ήρθε η ώρα να δούμε και την παγκοσμιοποίηση στην κατανάλωση. Όλα αυτά τα χρόνια στις χώρες χαμηλού κόστους όπου υπήρχε η παγκόσμια παραγωγή αγαθών σταδιακά δημιουργήθηκε μια μεσαία τάξη. Δηλαδή μια νέα αγορά για το κεφάλαιο και τις πολυεθνικές με δυναμική, χωρίς χρέη και βαρίδια από το κοινωνικό κράτος του ευρωπαϊκού κεκτημένου! Με τα νέα αυτά δεδομένα η δυτική Ευρώπη δεν έχει πλέον κανένα ενδιαφέρον για τον καπιταλισμό είμαστε μια αγορά που η επιβίωσή της κοστίζει πολύ, δεν μας χρειάζονται πλέον.
    Η μεσαία τάξη των BRIC και όχι μόνο μπορεί πλέον να αποτελέσει ένα άριστο πελάτη για το παγκόσμιο κεφάλαιο που θα καλύψει ότι κενά υπάρξουν από τους υπερχρεωμένους ευρωπαίους. Η λιτότητα που ζούμε είναι αποτέλεσμα του γεγονότος ότι δεν παρουσιάζουμε πλέον ενδιαφέρον σαν καταναλωτές και γι’ αυτό θα διαρκέσει πολύ. Υπάρχουν άλλοι που έχουν δικά τους κέρδη τα οποία παρουσιάζουν περισσότερο ενδιαφέρον για τον καπιταλισμό.
    Το καθεστώς της λιτότητας και του αποπληθωρισμού λοιπόν δεν έχει ημερομηνία λήξης, η παγκοσμιοποίηση συνεχίζεται με το αποκρουστικό πρόσωπο να κοιτάζει πλέον σε μας. Δεν ενδιαφέρεται κανένας για την ανεργία και την ανθρωπιστική κρίση. Θα μας πάρουν ότι έχει αξία αδιαφορώντας για τη καταστροφή που θα προκαλέσουν.
Αυτά πρέπει να έχουμε στο νου αν υπάρχει η διάθεση να σχεδιάσουμε μια καλύτερη επόμενη μέρα.
     Τέλος εκείνο που με τρομάζει περισσότερο είναι το τι μας προτείνουν για την επανόρθωση της οικονομίας. Η μοναδική λύση του τουρισμού που ουσιαστικά προτείνεται, χωρίς καμιά άλλη αναπτυξιακή δραστηριότητα, μου θυμίζει κάποιους εξωτικούς παραθεριστικούς προορισμούς όπου τις εποχές των παχέων αγελάδων πήγαινε ο κάθε Έλληνας και όπου με 5-10€ είχε όλη την ημέρα ένα «δούλο» για να το εξυπηρετεί. Μήπως για κάτι τέτοιο μας προορίζουν οι ισχυροί εταίροι μας και γι’ αυτό δεν ενδιαφέρονται για την οικονομική μας ανάκαμψη;
 

9/4/14

Έρχεται η Νονά




Αύριο τελικά (10/04/2014) είναι η μέρα επιστροφής στις αγορές!!!
Μα γιατί δανειζόμαστε από τις αγορές;
Αφού έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα!
Αφού μέχρι το τελος του 2014 δεν υπάρχει χρηματοδοτικό κενό!
Και αφού και για το 2014 προβλέπεται κι’ άλλο πρωτογενές!
Γιατί θα πρέπει οι δανειστές μέσα στα επόμενα 5 χρόνια να κερδίσουν σίγουρα 500 εκ. € (Αγγλικό δίκαιο βλέπεις) από τις πλάτες μας;
Γιατί η 09/04/2019 θα πρέπει να είναι άλλη μια δύσκολη μέρα που θα πρέπει να πληρωθεί άλλο ένα ομόλογο 2,5 δις; (μη το ξεχνάμε).
Μήπως υπάρχει κάποιο σοβαρό επενδυτικό σχέδιο το οποίο απαιτεί τα 2,5 δις ώστε στα επόμενα πέντε χρόνια να αποδώσει τα πολλαπλάσια;
Ή έστω ποιά είναι αυτή η επένδυση που θα χρηματοδοτήσει το κράτος και που στα επόμενα 5 χρόνια θα αποφέρει κέρδη τουλάχιστον 3 δις για κεφάλαιο και τόκους;
Όμως δυστηχως δεν άκουσα τίποτα για επενδύσεις. Πολύ φοβάμαι ότι και αυτός ο δανεισμός δεν έχει ίχνος αναπτυξιακής προοπτικής. Αλλα 2,5 δις στον αέρα όπως τη παλιά «καλή εποχή».  Θα είναι ένα δάνειο που θα πληρωθεί από το στέρημά μας στο ακέραιο, καθ’ ότι είναι και στο αγγλικό δίκαιο.
Μα τότε γιατί δανειζόμαστε από τις αγορές;
Μάλλον όμως ξεχνώ  ότι έρχονται Ευρωεκλογές και κάποιοι πρέπει να δείξουν «έργο» για να ξεγελάσουν όσους μπορέσουν. Το πόσο θα κοστίσει λίγο τους αφορά. Το ότι αποδυναμώνει την προσπάθεια για ένα βιώσιμο χρέος τους είναι αδιάφορο. Το κύριο είναι να ανακόψουν το ΣΥΡΙΖΑ με οποιοδήποτε κόστος.
Μέχρι και η Νονά έρχεται τη Παρασκευή, γι’ αυτό κ’ εμείς φοράμε τα καλά μας!


4/2/14

Φόρο Σε Όποιον Αναπνέει


Είναι αλήθεια ότι δεν είχα κατανοήσει τη λογική στη φορολογία της ακίνητης περιουσίας και ειδικά όταν αυτή δεν αποφέρει έσοδα. Θεωρούσα ότι ήταν ένας άδικος φόρος που στόχευες μόνο στην αύξηση των εσόδων αδιαφορώντας για το δίκαιο της φορολογίας. Όμως ήρθε η εκπομπή του κ Πρετεντέρη και εκεί, ο αξιότιμος κύριος αναπληρωτής καθηγητής Νίκος Καραβίτης και σύμβουλος του ΥΠΟΙΚ! με έκανε να αναθεωρήσω τη γνώμη μου για το νέο χαράτσι επί όλων των ακινήτων. 

κάτι από botero μου θυμίζει ο κ καθηγητής

Υποστήριξε λοιπόν ο κ. καθηγητής ότι καλώς επιβάλλεται ο φόρος επί των ακινήτων επειδή η πολιτεία δαπανά κεφάλαια για την προστασία της ακίνητης περιουσίας μας από τους εχθρούς και την παραβατικότητας. Πληρώνει δηλαδή το στρατό για να μη έρθουν οι τούρκοι και μου πάρουν το σπίτι, όπως πληρώνει και την αστυνομίας και τα δικαστήρια για μη μου το καταπατήσουν οι απατεώνες. Άρα το ακίνητο οφείλει να συνεισφέρει για αυτές τις παροχές. Άψογα! (Είπε και κάτι για τις παροχές των δήμων αλλα μάλλον λησμόνησε ότι για τους δήμους υπάρχουν άλλοι φόροι, χρόνια τώρα, δεν όμως είναι αυτό το θέμα μας).

Τα επιχειρήματα του  κ. καθηγητή με συγκλόνισαν και άρχισα να βλέπω το κόσμο διαφορετικά. Η λογική λοιπόν αυτού του φόρου, σκέφθηκα, μπορεί να επεκταθεί και να εφαρμοστεί σε όλους τους έλληνες. Γιατί οι φτωχοί, οι ανήμποροι και τα παιδιά να μη πληρώνουν φόρους; Αυτοί δεν θα απολάβουν της προστασίας των ενόπλων δυνάμεων άμα γίνει πόλεμος; Ή δεν θα απασχολήσουν την αστυνομία και τα δικαστήρια άμα κάποιος επιχειρήσει να τους βλάψει; Λογικά λοιπόν επιβάλλεται να φορολογηθούν άπαντες όσοι αναπνέουν και μάλλον είναι θέμα χρόνου και εκσυγχρονισμού (με τέτοιους συμβούλους!)  για να μπει ένας τέτοιος φόρος! Ετσι με ένα δίκαιο κεφαλικό φόρο θα αυξηθούν κι άλλο τα έσοδα του κράτους και θα αυξήσουμε επιπλέον και το πρωτογενές πλεόνασμα!



Για πόσο ηλίθιους μας περνούν;

Άσχετο. Αν θέλετε να διαβάσετε μια σοβαρή άποψη για τις αποκρατικοποιήσεις πηγαίνετε στη cynical http://e-cynical.blogspot.gr/2014/02/blog-post_3.html

12/12/13

Η ΔΕΗ Χαρίζει Κιλοβατώρες!



Προσέξτε τι μας συμβαίνει, που μας έχουν οδηγήσει.
Υπάρχει ακόμα η δημόσια ΔΕΗ με όλες τις νέες παραφυάδες ΔΕΣΜΗΕ, ΛΑΓΗΕ, ΑΔΜΗΕ κτλ. Στην ουσία έχουμε εταιρείες του δημόσιου που οφείλουν να λειτουργούν με ιδιώτοικονομικά χαρακτηριστικά που σημαίνει ότι δεν πρέπει να έχουν ελλείμματα.
ΟΚ μέχρι εδώ.
Η ΔΕΗ λοιπόν, άσχετα αν οφείλει να μη δημιουργεί ελλείμματα, αποφάσισε, υποχρεώθηκε (δεν έχει σημασία) να κάνει ένα δωράκι στους ΑΠΕατζίδες. Καταλάβατε αυτούς με τα Φωτοβολταϊκά. Για κάθε κιλοβατώρα που θα παράγουν θα τους κάνουν δώρο άλλες δυο, ούτε στις πίτσες δεν έχουμε τέτοιες προσφορές! Θα παράγουν δηλαδή μια κιλοβατώρα και θα πληρώνονται τρις. Βέβαια κάτι τέτοιο δεν βγαίνει οικονομικά, και επειδή, όπως είπαμε, δεν επιτρέπονται ελλείμματα, κάποιος πρέπει να πληρώσει το δώρο της ΔΕΗ προς τους Απεατζίδες, τους νέους ραντιέρηδες.
Έβαλαν λοιπόν ένα τέλος σε όλους στους λογαριασμούς της ΔΕΗ υπέρ ΑΠΕατζίδων.
Και δεν θα υπήρχε μεγάλο πρόβλημα αν η χώρα μας ήταν στα καλά της, τώρα όμως εν μέσω κρίσης το πρόβλημα είναι τεράστιο.
Αυτή τη στιγμή λοιπόν που η ΔΕΗ κάνει τα δώρα της, την ίδια στιγμή κόβει το ρεύμα σε χιλιάδες νοικοκυριά, θύματα της κρίσης, που αδυνατούν να πληρώσουν τη ΔΕΗ. Και επειδή η συμπεριφορά αυτή προκάλεσε ήδη τραγικά συμβάντα, από τον φόβο της γενικότερης κατακραυγής, σπεύδουν να επανασυνδέσουν το ρεύμα με κοινωνικά κριτήρια. Βέβαια δεν ξεχνούν ότι ελλείμματα δεν νοούνται, άρα κάποιος πρέπει να πληρώσει το κοινωνικό πρόσωπο (προσωπείο) της ΔΕΗ. Άλλοι λένε να τα πληρώσουν όσοι ήδη πληρώνουν (πλούσιοι γαρ!!!) με μια νέα επιβάρυνση, άλλοι λένε να τα πληρώσουν οι Δήμοι (λες και τους περισσεύουν) και άκρια ακόμα δεν βγαίνει.
Κανένας όμως δεν σκέφτηκε τους ΑΠΕατζίδες. Τόσες κιλοβατώρες δώρο παίρνουν είναι κακό ένα μέρος να το δώσουν για τους αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας; Και όταν τα πράγματα ηρεμήσουν και επανέλθουμε σαν χώρα ξαναπαίρνουν όλο το δώρο τους.
Που ξανακούσθηκε την ώρα που η ΔΕΗ χαρίζει κιλοβατώρες στους έχοντες ραντιέρηδες, να κόβει το ρεύμα στους άνεργους συμπολίτες μας!!!
Τι παραμύθι είναι αυτό με τις ΑΠΕ και τη πράσινη ανάπτυξη. Η πράσινη πολιτική μας έχει οδηγήσει, τώρα το χειμώνα, σε πόλεις που δεν μπορείς να ζήσεις από την αιθαλομίχλη. Το πράσινο τιμολόγιο της ΔΕΗ οδήγησε στα μακάβρια μαγκάλια. Όμως τα συμφέροντα πίσω από τις ΑΠΕ είναι μεγάλα, πολύ μεγαλύτερα από την αξία της ανθρώπινης ζωής. Ετσι τα δώρα στους ΑΠΕατζίδες καλά κρατούν, άσχετα αν με αυτή τη πολιτική και το περιβάλλον υποβαθμίζεται και ανθρώπινες ζωές κινδυνεύουν. 
Οποία υποκρισία!

Πράσινη ανάπτυξη δεν κάνεις αγοράζοντας πανάκριβα φωτοβολταϊκά από τις πολυεθνικές. Αυτές είναι καταναλωτικές συνήθειες για πλούσιους που επιβάλουν οι κουτόφραγκοι για να μας τα πάρουν. Αν θες πραγματικά ανάπτυξη αναθέτει σε ένα πανεπιστήμιό σου να δημιουργήσει τεχνογνωσία και στη συνεχεία τη δίνεις σε Έλληνες παραγωγούς (δημόσιους και ιδιώτες) να κατασκευάσει τα προϊόντα που θα παράγουν τη πράσινη ενέργεια. Προφανώς επιλέγεις μεθόδους που δεν θα επιβαρύνουν το κόστος παραγωγής ενέργειας. Διαφορετικά μια χαρά είναι ο λιγνίτης, έχουμε να λύσουμε τόσα προβλήματα, ας μη δημιουργούμαι και αλλα.

5/12/13

ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΒΙΟΤΕΧΝΙΚΟΥ ΕΠΙΜΕΛΗΤΗΡΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ : ΑΠΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΓΙΑ 41% ΤΩΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΩΝ



Τη ραγδαία συρρίκνωση των μικρομεσαίων βιοτεχνικών επιχειρήσεων αναδεικνύει η έρευνα που πραγματοποίησε το Βιοτεχνικό Επιμελητήριο Αθήνας, καθώς από το 2009 έτος έναρξης της οικονομικής κρίσης έως το 2012 οι επιχειρήσεις στα μητρώα του Επιμελητηρίου μειώθηκαν κατά 7.747!!! Με μεγάλες απώλειες θα κλείσει και το 2013, καθώς έως το τέλος του έτους αναμένεται να χαθούν 2.500 μικρομεσαίες επιχειρήσεις σε σχέση με το 2012, δηλαδή το 6% του δυναμικού του Επιμελητηρίου. Δυσοίωνες είναι οι προβλέψεις και για το 2014, καθώς το 41% των ερωτηθέντων επιχειρηματιών θεωρεί πολύ πιθανό το ενδεχόμενο να μην καταφέρει να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις του με αποτέλεσμα να κλείσει. 
    Η έρευνα πραγματοποιήθηκε το πρώτο δεκαήμερο του Νοέμβρη από την αρμόδια υπηρεσία του Επιμελητηρίου σε αντιπροσωπευτικό αριθμό επιχειρήσεων εγγραμμένων στα μητρώα του .
 Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, το 66% των επιχειρηματιών έχουν επηρεαστεί από την κρίση με δραστική μείωση του τζίρου τους και σημαντική έλλειψη ρευστότητας λόγω της μεγάλης καθυστέρησης εξόφλησης των οφειλών από τους πελάτες τους, αλλά και της παντελούς έλλειψης χρηματοδότησης από τις τράπεζες Η πλειοψηφία των μικρομεσαίων επιχειρηματιών, προκειμένου να εξασφαλίσουν την ύπαρξη της επιχείρησης τους αναμένεται να προχωρήσουν το προσεχές διάστημα σε μείωση των γενικών εξόδων, ενώ δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναμένεται να αναπροσαρμόσουν την δραστηριότητα τους σε νέες αγορές και ως τρίτη αναγκαστική επιλογή εμφανίζεται η μείωση του προσωπικού. Ωστόσο, αυτό που επικρατεί για το μέλλον και παρά τα τέσσερα πολύ δύσκολα οικονομικά έτη, είναι η απαισιοδοξία, καθώς μόλις το 9% των ερωτηθέντων διακρίνει κάποια βελτίωση και το 57% θεωρεί ότι η κατάσταση στην αγορά θα επιδεινωθεί με μεγαλύτερες απώλειες για τους επιχειρηματίες, αλλά και τους εργαζόμενους.     
 ¨Είναι απαραίτητο η κυβέρνηση, έστω και καθυστερημένα, να στηρίξει τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις που ασφυκτιούν λόγω της έλλειψης ρευστότητας στην αγορά, αλλά και της συνεχούς επιβολής δυσβάστακτων φορολογικών βαρών. Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η βάση της Ελληνικής οικονομίας, εφόσον στηριχθούν είναι προφανές ότι θα είναι σε θέση να αποτελέσουν την ατμομηχανή για την ανάκαμψη της οικονομίας της χώρας, επισημαίνει ο πρόεδρος του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Αθήνας Παύλος Ραβάνης. 
 

5/11/13

Κάποιοι Πλήρωσαν Τους Φόνους




Προσπαθώντας να σκιαγραφήσω το προφίλ των δραστών στο έγκλημα του Ν. Ηρακλείου έκανα κατά τη γνώμη μου μια σημαντική διαπίστωση. Η μηχανή την οποία χρησιμοποίησαν οι δράστες για την εκτέλεση των δυο παιδιών είχε κλαπεί περίπου πριν τέσσερις μήνες. Τότε όμως ούτε ο φόνος του Παύλου Φύσσα είχε συμβεί, ούτε αν θέλετε η επίθεση της ΧΑ στους αφισοκολλητές του ΚΚΕ.
Αυτό το γεγονός αυτόματα αποκλείει κάθε σενάριο αντεκδίκησης από τον εξτρεμιστικό αριστεριστικό χώρο για το φόνο του Παύλου Φύσσα, καθ’ ότι την εποχή που άρχισε να οργανώνεται το εγκληματικό κτύπημα δεν υπήρχαν τα κίνητρα στο αριστερό άκρο. Ο χρόνος κλοπής της μηχανής με την οποία διεπράχθησαν οι φόνοι κατά τη γνώμη μου παραπέμπει σε εγκληματική οργάνωση που εκτελεί συμβόλαια θανάτου. Μόνο μια τέτοια οργάνωση θα φρόντιζε να έχει τα κατάλληλα μέσα ανά πάσα στιγμή ώστε να είναι έτοιμη να εκτελέσει όταν εμφανισθεί «πελάτης»!
Η δολοφονία λοιπόν των δυο παιδιών έγινε από πληρωμένους εγκληματίες, και αν κρίνω μάλιστα από την δυσκολία του εγχειρήματος, μάλλον δεν πρέπει να κόστισε πολύ. Γνωρίζοντας λοιπόν τα κίνητρα των εκτελεστών γεννάται το ερώτημα: ποιος θα πλήρωνε για την αποτρόπαια πράξη; ποιος έχει όφελος από το θάνατο δυο αθώων παιδιών που η νεανική παρόρμηση και απειρία τους οδήγησε στη ΧΑ;
Εδώ λοιπόν πρέπει να γίνουμε λίγο κυνικοί επειδή κυνικοί είναι οι οργανωτές αυτού του εγκλήματος, οι ηθικοί αυτουργοί.
Περιμένω λοιπόν τις επόμενες δημοσκοπήσεις.
Θέλω να δω κατ’ αρχήν αν συνεχίζεται η πτώση της ΧΑ.
Θέλω να δω τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ.
Θέλω να δω και αυτά της ΝΔ.
Δεν υπονοώ τίποτα κατά των πολιτικών κομμάτων του συνταγματικού τόξου, όμως κάπως ετσι χαλιναγωγείται η κοινή γνώμη, κάπως ετσι καλλιεργείται ο φόβος που οδηγεί σε συντηρητικές λύσεις. Δεν ξέρω που μπορεί να φτάσει το παιχνίδι για τη διεκδίκηση της εξουσίας όμως κάποιοι δεν δίστασαν ούτε στο φόνο.
Ένα τέλος είναι το βέβαιο, ο φόνος των παιδιών δεν έγινε από το άλλο άκρο, όσα υπονοούμενα και αν αφήνουν κάποιοι.

22/9/13

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΓΚΑΟΥΣΙΑΝΗΣ ΚΑΤΑΝΟΜΗΣ




Η μπλε γραμμή είναι ο μέσος όρος 13 εκλογικών αναμετρήσεων από το 1974.

Η κόκκινη γραμμή είναι ο μέσος όρος των διπλών εκλογών του μνημονίου 2012.

Από την μεταπολίτευση και μετά, σε όλες τις εκλογές, η κατανομή των ψηφοφόρων στον πολιτικό άξονα αριστεράς-δεξιάς είχε μια Γκαουσιανή (κανονική) κατανομή (μπλε). Παρατηρούμαι ότι παρ’ όλες τις εσωτερικές μικροαλλαγές ο κεντρώος χώρος που αντιπροσωπεύει η λεγόμενη μεσαία τάξη, συγκέντρωνε το κύριο ποσοστό των εκλογέων. Διαχρονικά οι εφαρμοζόμενες πολιτικές ενίσχυαν και επιβράβευαν τις μικροαστικές επιλογές του μέσου μικροαστού και αυτοί με τη σειρά τους επέλεγαν τα  κόμματα που υλοποιούσαν τα όνειρά τους.

Και ξαφνικά σκάει η κρίση. Ο κεντρώος εκλεγείς πρωθυπουργός ΓΑΠ χωρίς ενδοιασμούς και ενστάσεις οδηγεί την χώρα στη τρόικα και τα μνημόνια. Ξαφνικά όλο το μεταπολιτευτικό σκηνικό καταρρέει. Η μεσαία τάξη το κύριο εκλογικό σώμα της χώρας βάλλεται ανηλεώς. Το μικροαστικό όνειρο του μέσου Έλληνα καταρρέει. Οι δανειστές με συνεργούς τους κεντρώους ηγέτες αμφισβητούν όλες τις μικροαστικές αξίες. Οι εκλογείς κυνηγημένοι από τον μέχρι χθες πολιτικό τους χώρο φεύγουν με την ελπίδα της επιβίωσις.
Και να λοιπόν η νέα κατανομή της Ελλάδας των μνημονίων (κόκκινη). Η ήρεμη και ομογενείς Γκαουσιανή κατανομή έχει ισοπεδωθεί.

Είναι παραπάνω από βέβαιο ότι η νέα κατανομή των εκλογέων δεν αποτυπώνει και ιδεολογικές μεταβολές. Η μικροαστική φιλοσοφία τόσων ετών δεν μεταβάλλεται εύκολα. Η νέα κατανομή είναι το φυσικό επακόλουθο της πολιτικής που επιδιώκει την αποδυνάμωση της μεσαίας τάξης. Γίνεται φανερό λοιπόν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ λειτουργεί σαν ανάχωμα προς τα αριστερά εξωκοινοβουλευτικά κόμματα και συλλέγει το μεγάλο ποσοστό τέως ΠΑΣΟΚ ψηφοφόρων. Αν θέλει ο ΣΥΡΙΖΑ  να διατηρήσει ή και να αυξήσει τα ποσοστά του δεν πρέπει να αγνοήσει την αρχική κατανομή. Από τα δεξιά δυστυχώς δεν έχουμε τέτοιο ανάχωμα και η διαρροή προς το άκρο είναι σημαντική και ο κίνδυνος εμφανείς.
Αν θέλουμε να κάνουμε μια πραγματική ανάλυση του πολιτικού χάρτη θα πρέπει να έχουμε αυτό το διάγραμμα κατά νου. Το μόνο υπαρκτό άκρο είναι η ΧΑ. Ας το έχουν υπ΄ όψιν τους οι εμπνευστές της θεωρίας των άκρων και του συνταγματικού τόξου. Η ποσοτική απεικόνιση της κατανομής δείχνει το πρόβλημα.


2/9/13

"Ντροπή και κρίμα, κυρία Μέρκελ"

Του Νίκου Χριστοδουλάκη

         «Αξιότιμη Καγκελάριε,

Τελικά ενδώσατε και σεις στον χυδαίο γερμανικό λαϊκισμό που ανέκαθεν έψαχνε για έθνη-θύματα να εκτονώσει την "ανωτερότητά" του. Με περιφρόνηση στην Ιστορία, μόνο και μόνο για να κερδίσετε μερικές ψήφους παραπάνω, υιοθετήσατε και σεις τις άναρθρες κραυγές της άκρας Δεξιάς και της άκρας Αριστεράς ότι η Ελλάδα δεν έπρεπε να βρίσκεται στο ευρώ.

Ότι η ένταξή της ήταν ένα θεμελιώδες σφάλμα του προκατόχου σας Γκέρχαρντ Σρέντερ, τον οποίο επίσης περιλούσατε με χαρακτηρισμούς. Για να φτάσετε σε αυτό το κατάφωρο ψέμα, σημαίνει ότι είστε επιλήσμων όχι μόνο της σοβαρότητας που πρέπει να επιδεικνύει ένας ηγέτης, αλλά και των πραγματικών γεγονότων που έλαβαν χώρα 15 χρόνια πριν. Καλό θα ήταν λοιπόν να θυμηθείτε τα εξής:

1. Είναι αλήθεια ότι η Ελλάδα για να μπει στην ΟΝΕ έκανε χρήση των ελαστικών κριτηρίων του Μάαστριχτ το 1999. Με τη διαφορά ότι δεν τα έκανε ελαστικά ο Σρέντερ για να βοηθήσει την Ελλάδα, αλλά ο μέντοράς σας, ο Χέλμουτ Κολ, για να βοηθήσει τη Γαλλία, την Ιταλία, το Βέλγιο, και προπάντων τη Γερμανία, που τότε είχαν είτε μεγάλα ελλείμματα είτε μεγάλα χρέη. Αν δεν άλλαζαν, από τον αρχικό πυρήνα της Ενωσης θα έμπαιναν στην ΟΝΕ μόνο η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο και το ευρώ θα γινόταν το πιο σύντομο ανέκδοτο.

2. Γνωρίζετε ασφαλώς τις αγωνιώδεις μεταλλάξεις που έκαναν οι παραπάνω χώρες για να μπορέσουν να ικανοποιήσουν έστω και τα ελαστικά κριτήρια. Η Γαλλία έβγαλε τα ασφαλιστικά ταμεία από το Δημόσιο, το Βέλγιο εξαγόρασε τον χρυσό της Κεντρικής Τράπεζας, η δική σας χώρα έβγαλε τα νοσοκομεία από τον προϋπολογισμό και απέκρυψε τα δημοσιονομικά ελλείμματα των Κρατιδίων.

Η Ελλάδα το μόνο που έκανε ήταν να ταξινομεί τις αμυντικές δαπάνες μόνο στο χρέος και σταδιακά στο έλλειμμα. Η μέθοδος αυτή έγινε πλέον κανόνας για όλη την Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά δεν την εφαρμόζετε αναδρομικά για την Ελλάδα για να συντηρείτε τον μύθο της λανθασμένης ένταξης. Εάν θέλετε να είστε ακριβοδίκαιη, φτιάξτε μια επιτροπή με πέντε νομπελίστες δικής σας επιλογής να επανεξετάσουν πώς μπήκαν στην ΟΝΕ όλες οι χώρες. Και τότε η συζήτηση θα γίνει πραγματικά ενδιαφέρουσα, σας το υπόσχομαι.

3. Θα έπρεπε να θυμάστε επίσης ότι δεν ήταν η Ελλάδα που αμέσως μετά είχε προβλήματα με το Σύμφωνο Σταθερότητας, αλλά η δική σας χώρα με τα μεγάλα ελλείμματα της περιόδου 2000-2004. Ενώ τεχνικά βεβαιώθηκε η παραβίαση του Συμφώνου, η Γερμανία απέφυγε την επονείδιστη καταδίκη και το βαρύ πρόστιμο που θα πλήρωνε το 2003 χάρις στην ελληνική παρέμβαση και ψήφο στο Eurogroup.

Θα έπρεπε να θυμάστε επίσης ότι τότε είχαν πεταχτεί μερικοί και μιλούσαν για την ακαταλληλότητα της Γερμανίας στην ΟΝΕ, αλλά επικράτησαν όσοι πίστευαν στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη και υπεράσπισαν θερμά τη χώρα σας και την κοινή πορεία ολοκλήρωσης.

4. Η μεγάλη εμπειρία που έχετε στην ηγεσία της Γερμανίας θα έπρεπε να σας είχε διδάξει ότι μια χώρα μπορεί να αποτύχει όταν σε μια κρίσιμη στιγμή εφαρμοστούν λάθος πολιτικές και κανένας δεν επεμβαίνει να τις αναχαιτίσει. Έτσι και εσείς αδιαφορήσατε για τη διόγκωση του ελληνικού ελλείμματος μετά το 2007 και κανένα μέτρο δεν σκεφτήκατε μαζί με τον καταπληκτικό Μπαρόζο για να μη δυσαρεστήσετε τους ομοϊδεάτες σας.

Όταν τα πράγματα χειροτέρεψαν το 2010 δεχθήκατε - μερικοί λένε ότι επιμείνατε κιόλας - να συμμετάσχει το ΔΝΤ στην εποπτεία της Ελλάδας ως δήθεν μηχανισμός αξιολόγησης. Ξεχάσατε έτσι όχι μόνο ότι οι πολιτικές του ΔΝΤ σημείωναν παντού κραυγαλέα αποτυχία, αλλά και ότι η παρέμβασή του χρειάζεται μόνο σε συναλλαγματικές κρίσεις - και τέτοια φυσικά δεν υπήρχε.

Μέχρι τότε το ΔΝΤ καμία αρμοδιότητα δεν είχε σε θέματα ευρώ και σεις το κάνατε τώρα να διαφεντεύει την πολιτική της ευρωζώνης, να δίνει συμβουλές στη Γαλλία, να προστάζει την Ισπανία και άλλα τραγελαφικά και ανιστόρητα. Ακόμη και ο υπουργός σας των Οικονομικών θέλει πλέον το ΔΝΤ να φύγει, αλλά η ζημιά έχει γίνει και είναι πολύ μεγάλη. Η δική σας ευθύνη είναι εξίσου μεγάλη και γι' αυτό θα έπρεπε να είστε πιο προσεκτική στο προεκλογικό σας ακροατήριο.

5. Και κάτι τελευταίο: Καλό θα ήταν να είστε λιγότερο επικριτική με τον προκάτοχό σας καγκελάριο Σρέντερ και να γίνετε περισσότερο ευγνώμων. Του οφείλετε τουλάχιστον δύο πράγματα: πρώτον, η δική του φορολογική μεταρρύθμιση και οι συμφωνίες με τα συνδικάτα ήταν εκείνες που έφεραν ξανά επενδύσεις στη Γερμανία και από ελλειμματική χώρα την έκαναν πάλι ανταγωνιστική. Τους καρπούς της πολιτικής Σρέντερ δρέψατε και επιβληθήκατε σήμερα ως ισχυρότερη οικονομία στην Ευρώπη.

Δεύτερον, ο Σρέντερ ήταν εκείνος που, μαζί με τον Σιράκ της Γαλλίας και τον Σημίτη ως προεδρεύοντα το 2003 στην Ευρωπαϊκή Ενωση, αντιτάχθηκαν στα αγγλοαμερικανικά σχέδια εισβολής στο Ιράκ. Η Γερμανία γλίτωσε έτσι όχι μόνο χιλιάδες φαντάρους που θα είχαν σκοτωθεί, αλλά και το στίγμα του εισβολέα που θα την καταδίωκε ακόμα, όπως γίνεται τώρα με τη Βρετανία.

Είναι πιθανόν, ως μεγαλωμένη σε μαρξιστικό καθεστώς, να πιστεύετε ότι η Ιστορία γράφεται όπως κάθε φορά εξυπηρετεί τα συμφέροντα του κόμματος. Όμως έπειτα από τόσα χρόνια στο τιμόνι της Γερμανίας θα έχετε μάθει ότι η παραχάραξη της Ιστορίας είναι το πρώτο βήμα για την υπονόμευση και καταρράκωση της κοινωνίας - και αυτής που την υφίσταται, αλλά και αυτής που την κάνει. Σκεφτείτε το με δικά σας παραδείγματα».

Δημοσιεύθηκε στο Βήμα της Κυριακής

Ο κ. Νίκος Χριστοδουλάκης είναι πρώην υπουργός, καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο.


 Εξαιρετικός!

12/8/13

Η Μεγάλη Υφεση του ’30 μοιάζει με νεροποντή σε σχέση με την ελληνική ολική καταστροφή


38-39-2-thumb-medium    http://www.enet.gr
                                          ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ στον Χ. Ι. ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΟΥ   
ΔΗΜΗΤΡΗΣ Β. ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Ο πρόεδρος στο Levy Economics Institute του Bard College, εκτελεστικός αντιπρόεδρος και καθηγητής Οικονομικών στην έδρα «Jerome Levy» στο Bard College, μιλάει για την ελληνική οικονομική κρίση μέσα από τα στοιχεία της οικονομετρικής ανάλυσης του Ινστιτούτου που έγινε με ένα ειδικά διαμορφωμένο μακροοικονομικό μοντέλο για τη χώρα μας
Τον περασμένο μήνα, το διεθνούς φήμης Ινστιτούτο Οικονομικών Levy στη Νέα Υόρκη δημοσίευσε μια οικονομετρική ανάλυση για την ελληνική οικονομική κρίση με βάση ένα ειδικά διαμορφωμένο μακροοικονομικό μοντέλο για την Ελλάδα, αλλά στο πρότυπο του μοντέλου που χρησιμοποιεί το Ινστιτούτο με τεράστια επιτυχία τις τελευταίες δεκαετίες για την οικονομία των ΗΠΑ. Τα αποτελέσματα της έρευνας έχουν καλυφθεί από διάφορα μεγάλα δημοσιογραφικά μέσα, συμπεριλαμβανομένου του Reuters. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μέρος της οποίας αναρτήθηκε στο αμερικανικό ηλεκτρονικό έντυπο «Truthout», ο πρόεδρος του Levy Institute Δημήτρης Β. Παπαδημητρίου και επικεφαλής της οικονομετρικής μελέτης που διεξήχθη μιλά για την αποτυχία του προγράμματος της τρόικας και την ελληνική καταστροφή που συντελείται.
Οι δημόσιες δαπάνες
* Η οικονομετρική ανάλυση του Levy Economics Institute για τις επιπτώσεις της «επεκτατικής λιτότητας» στην Ελλάδα, που πρόσφατα κυκλοφόρησε, απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Ε.Ε. και του ΔΝΤ ότι το πείραμα βρίσκεται στο «σωστό δρόμο» και στην ουσία διακωμωδεί την προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να εμφανίσει τα δρακόντεια μέτρα λιτότητας και δημοσιονομικής προσαρμογής ως ένα ελληνικό «success story». Περιγράψτε μας εν συντομία τα ευρήματα και τα συμπεράσματα της μελέτης.
- Η Μεγάλη Υφεση της Ελλάδας ολοκληρώνει πλέον μία εξαετία, με την οικονομία να βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση από την έναρξη της εφαρμογής της πολιτικής της λιτότητας ως προαπαιτούμενο της δανειακής συμφωνίας του Μαΐου του 2012, μια πολιτική που όχι απλώς συνεχίζει να εφαρμόζεται αλλά εντατικοποιείται, καθώς χειροτερεύει η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας. Η Μεγάλη Υφεση στις ΗΠΑ τη δεκαετία του ’30 μοιάζει, πλέον, με μια έντονη νεροποντή εν συγκρίσει με την ολική καταστροφή που συντελείται στην Ελλάδα εξαιτίας των μνημονιακών πολιτικών. Στη μελέτη εξηγούμε τους λόγους γι’ αυτό.
Για παράδειγμα, έπειτα από πέντε χρόνια βαθιάς ύφεσης (1929-1934) όπου το ΑΕΠ συρρικνώθηκε κατά περίπου 20%, η αμερικανική οικονομία άρχισε να βελτιώνεται, ξεκινώντας την αντίστροφη πορεία προς την ανάπτυξη. Στην περίπτωση της Ελλάδας, αντιθέτως, η χώρα έχει χάσει ήδη αρκετά πάνω από το 20% του ΑΕΠ από το επίπεδο που είχε διαμορφωθεί το 2008, ενώ συνεχίζεται ακάθεκτη η καθοδική πορεία της οικονομίας. Η ανεργία στις ΗΠΑ άρχισε να μειώνεται μετά το τέταρτο έτος της ύφεσης, ενώ στην Ελλάδα η ανεργία συνεχίζει να αυξάνεται (έχοντας ήδη ξεπεράσει τα επίπεδα ανεργίας που καταγράφηκαν στις ΗΠΑ στο αποκορύφωμα της Μεγάλης Υφεσης) και η τάση αυτή δεν παρουσιάζει κανένα σημάδι αναστροφής. Κατά το πέμπτο έτος της Μεγάλης Υφεσης, οι προσωπικές καταναλωτικές δαπάνες άρχισαν να ανακάμπτουν στις ΗΠΑ ενώ στην Ελλάδα μειώθηκαν πέρυσι περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χρονιά από την έναρξη της κρίσης.
Η πιο σημαντική διαφορά μεταξύ των αντίστοιχων τροχιών των δύο οικονομιών εντοπίζεται στις δαπάνες δημόσιας κατανάλωσης, μη συμπεριλαμβανομένων των επενδύσεων σε έργα υποδομών. Στις Ηνωμένες Πολιτείες οι δαπάνες δημόσιας κατανάλωσης συνέχισαν να αυξάνονται κατά τη διάρκεια της ύφεσης, αποτρέποντας την ελεύθερη πτώση της οικονομίας, ενώ στην Ελλάδα έχουν συρρικνωθεί δραματικά – κατά 9,1% μόνο το περασμένο έτος, ένα από τα υψηλότερα ποσοστά μείωσης στη συνεχιζόμενη συρρίκνωση της οικονομίας.
Ως γνωστόν, η απασχόληση στην Ελλάδα βρίσκεται σε ελεύθερη πτώση: πάνω από ένα εκατομμύριο θέσεις εργασίας έχουν χαθεί από τον Οκτώβρη του 2008, αντιπροσωπεύοντας μείωση της απασχόλησης της τάξης άνω του 28%, ενώ τον Μάρτη του 2013 η «επίσημη» ανεργία κατέγραψε πάνω από 1,3 εκατομμύριο ανέργους, αντιπροσωπεύοντας το 27,4% του εργατικού δυναμικού, που είναι το υψηλότερο ποσοστό ανεργίας των τελευταίων τριάντα ετών σε οποιαδήποτε βιομηχανοποιημένη χώρα του δυτικού κόσμου.
Οσον αφορά το χρέος, η μείωση του οποίου αποτελούσε πρωταρχικό δήθεν στόχο του βίαιου προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής και λιτότητας, αυξάνεται σταθερά από το 2010, καταλήγοντας μετά το τέλος του πρώτου τριμήνου του 2013 στο 160,50% – ακόμη και έπειτα από ένα μεγάλο κούρεμα που έλαβε χώρα στους ιδιώτες κατόχους ελληνικού κρατικού χρέους το 2012.
Η «επεκτατική λιτότητα»

Οι σημερινές οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες (ραγδαία πτώση του ΑΕΠ, αύξηση του χρέους, μαζική ανεργία, αυξανόμενη φτώχεια, διευρυνόμενη ανισότητα κ.ο.κ.) είναι σε μεγάλο βαθμό το αποτέλεσμα μιας ηλίθιας πολιτικής που βασίζεται σε μια σαθρή οικονομική θεωρία, η οποία προβάλλει την «επεκτατική λιτότητα» μαζί με τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας ως την καλύτερη συνταγή για τη μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη ανάπτυξη σε χώρες όπως η Ελλάδα, δηλαδή για χώρες με μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα και υψηλές αναλογίες δημόσιου χρέους προς ΑΕΠ. Στη μελέτη που αναφέρατε, υποστηρίζουμε, με βάση προσομοιώσεις που είναι βασισμένες σε ένα μακροοικονομικό μοντέλο αποθεμάτων-ροών και ειδικά κατασκευασμένο για την ελληνική οικονομία, ότι η παρατεταμένη λιτότητα θα οδηγήσει σε συνεχή πτώση της απασχόλησης δεδομένου ότι το πραγματικό ΑΕΠ δεν θα αυξηθεί αρκετά γρήγορα για να αποτρέψει, πόσω μάλλον να αντιστρέψει, την πτωτική τάση στην αγορά εργασίας.
Στο πλαίσιο αυτό, είναι παράλογο να θεωρεί κανείς ως θετικά σημάδια όλα αυτά τα φρικτά αποτελέσματα, πόσω μάλλον ως μια «επιτυχημένη ιστορία». Αλλά οι φριχτές οικονομικές και κοινωνικές τάσεις που βλέπουμε δεν αποτελούν καμία έκπληξη: αντιθέτως, ήταν αναμενόμενες ως επακόλουθα απαξιωμένων οικονομικών υποθέσεων που συνδέονται με το δόγμα του νεοφιλελευθερισμού. Οι προσομοιώσεις του Ινστιτούτου Levy δείχνουν ξεκάθαρα ότι η δημοσιονομική συστολή σε περιόδους ύφεσης δεν οδηγεί σε μια «επιτυχημένη ιστορία», αλλά -αντιθέτως- στην επιταχυνόμενη πτώση της οικονομίας.
Η συνεχιζόμενη καταστροφή στην Ελλάδα είναι τόσο τεράστια που κάνει το νου να σαστίζει. Η αναστροφή των οικονομικών τάσεων στην Ελλάδα θέτει σοβαρές προκλήσεις πολιτικής, καθώς οι επιλογές έχουν στενέψει αφόρητα. Σε ένα διάστημα περίπου τριάμισι ετών, ένα άγριο νεοφιλελεύθερο πείραμα έχει μετατρέψει την Ελλάδα από ανεπτυγμένη οικονομία σε αναδυόμενη οικονομία που βρίσκεται στα πρόθυρα μιας ανθρωπιστικής κρίσης. Στο σημείο αυτό, τίποτα λιγότερο από ένα πρόγραμμα οικονομικής ανάκαμψης στιλ Μάρσαλ δεν θα μπορούσε να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση και να ανακτηθεί ο χαμένος πλούτος του ΑΕΠ. Στις προσομοιώσεις της οικονομετρικής ανάλυσης που κάναμε για την ελληνική οικονομική κρίση, ένα σχέδιο ανάκαμψης της τάξης των 40 δισ. ευρώ, εστιασμένο γύρω από τη δημόσια κατανάλωση και επένδυση, θα μπορούσε να αποδειχθεί ένα πραγματικό ελληνικό «success story».
Τα «σενάρια» ΔΝΤ και Ε.Ε.
* Πάνω σε ποια βάση, λοιπόν, ανέμεναν οι διεθνείς δανειστές της χώρας ότι θα λειτουργήσει επιτυχώς η πολιτική της λιτότητας στην περίπτωση της Ελλάδας, ιδίως όταν η οικονομία βρισκόταν ήδη σε ύφεση; Και γιατί δεν τερματίζουν αυτή την επικίνδυνη επιδίωξη, όταν όλα τα οικοδομικά στοιχεία αποκαλύπτουν πόσο αποτυχημένο είναι το εν λόγω πείραμα;
- Πρόσφατες εκθέσεις του ΔΝΤ αναφέρουν ανησυχίες που εκφράστηκαν σχεδόν εξαρχής από οικονομολόγους του Ταμείου σχετικά με την πρώτη δανειακή συμφωνία. Αλλά είναι φανερό ότι αγνοήθηκαν αυτές οι απόψεις και, αντί να υπάρξει ένα πραγματικό πρόγραμμα διάσωσης, το Ταμείο και η Ε.Ε. επικεντρώθηκαν στη διάσωση των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών λόγω της μεγάλης έκθεσής τους σε ελληνικά κρατικά ομόλογα. Ηλπιζαν πως με αυτό τον τρόπο θα μπορούσαν επίσης να αποτρέψουν τη διάβρωση της επενδυτικής εμπιστοσύνης και τη μετάδοση της κρίσης σε άλλες υπερχρεωμένες χώρες της Ευρωζώνης όπως η Ισπανία και η Ιταλία.
Τόσο το ΔΝΤ όσο και η Ε.Ε. παρουσίαζαν ενθαρρυντικά σενάρια σχετικά με τις επιπτώσεις των πολιτικών που εφάρμοζαν στην Ελλάδα, αλλά οι προβλέψεις τους ήταν βασισμένες σε λανθασμένες εκτιμήσεις γύρω από τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδας και εσφαλμένες εκτιμήσεις των δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών και τις επιπτώσεις που θα είχε η λιτότητα σε μια οικονομία που βρισκόταν ήδη σε ύφεση. Ωστόσο, παρά την παραδοχή του ΔΝΤ ότι διέπραξε σημαντικά λάθη, τόσο το Ταμείο όσο και η Ε.Ε. απορρίπτουν την ανάγκη αναθεώρησης ή απόρριψης του προγράμματος που εφαρμόζουν, επιμένοντας δογματικά ότι το πρόγραμμα είναι «σε γενικές γραμμές σωστό». Στο τέλος, όμως, θα πρέπει να προχωρήσουν αναγκαστικά σε άλλο ένα «κούρεμα» χρέους προτού τερματίσουν το πρόγραμμα, καθώς η αποτυχία του ελληνικού προγράμματος μπορεί να βάλει ταφόπλακα στην ίδια την ύπαρξη του ΔΝΤ και να οδηγήσει στη διάλυση της Ευρωζώνης.
Το νεοφιλελεύθερο δόγμα
* Ενα από τα κύρια επιχειρήματα της τρόικας για νεοφιλελεύθερες οικονομικές μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα είναι ότι η αγορά εργασίας στη χώρα είναι ιδιαίτερα άκαμπτη. Πώς ακριβώς ορίζει κανείς τις άκαμπτες αγορές εργασίας και σε ποιο βαθμό αληθεύει ο ισχυρισμός των νεοφιλελεύθερων ότι επηρεάζουν αρνητικά την οικονομία;
- Οι εκφράσεις αυτού του είδους είναι ιδεολογικά φορτισμένες. Με την έννοια άκαμπτες αγορές, αυτό που εννοούν οι νεοφιλελεύθεροι είναι ότι οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να προστατεύονται από ισχυρά συνδικάτα με διαπραγματευτικές συμφωνίες που καλύπτουν μισθούς και επιδόματα και περιλαμβάνουν ρήτρες σχετικά με τις διακρίσεις στην πρόσληψη και την απόλυση εργαζομένων και πρόσβαση στις κρατικές αρχές για μη συμμόρφωση των επιχειρήσεων. Το νεοφιλελεύθερο δόγμα δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε αγορές προϊόντων και εργασίας. Αλλά η εργασία δεν είναι όπως το ρύζι όπου η τιμή του ανεβαίνει ή κατεβαίνει με βάση τη ζήτηση και την προσφορά. Με βάση τη λογική του νεοφιλελευθερισμού, η εργασία είναι απλά κόστος που πρέπει να μειωθεί, όχι περιουσιακό στοιχείο που πρέπει να αναπτυχθεί. Υπάρχουν όλο και περισσότερες αποδείξεις από οικονομικές μελέτες που παρουσιάζουν αντίθετα συμπεράσματα από αυτά στα οποία έχει καταλήξει η νεοφιλελεύθερη σκέψη.
Η διόγκωση της ανεργίας
* Οι μισθοί έχουν πετσοκοπεί δραματικά στην Ελλάδα, ωστόσο η ανεργία συνεχίζει να αυξάνεται. Ποιος επωφελείται από χαμηλόμισθους εργαζομένους;
- Με βάση τον εναρμονισμένο δείκτη ανταγωνιστικότητας για το μοναδιαίο κόστος εργασίας, το σχετικό μοναδιαίο κόστος εργασίας στην Ελλάδα έχει μειωθεί περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη χώρα στην Ευρωζώνη – με εξαίρεση τη Γερμανία, η οποία διατηρεί συστηματικά χαμηλές τιμές μέσω της συμπίεσης των μισθών. Παρά τους χαμηλότερους μισθούς, η ανεργία στην Ελλάδα διογκώνεται επειδή η χώρα βρίσκεται σε ύφεση που έχει προκληθεί από τη συνεχιζόμενη και εντεινόμενη λιτότητα, η οποία συνθλίβει τόσο τη δημόσια και ιδιωτική κατανάλωση όσο και τις δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις. Κάτω από αυτές στις συνθήκες, η αυξανόμενη ανεργία θα σπρώξει ακόμα προς τα κάτω τους μισθούς, ωφελώντας φυσικά τον ιδιωτικό εταιρικό τομέα και το μεγάλο κεφάλαιο και ωθώντας ακόμα μεγαλύτερο ποσοστό του εργαζόμενου πληθυσμού στα όρια της φτώχειας.
Η αδιαφορία των δανειστών
* Τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και η Ε.Ε. έχουν δείξει τρομερή αδιαφορία μέχρι τώρα για τη μάστιγα της ανεργίας στην Ελλάδα, η οποία, ανάμεσα σε άλλους παράγοντες, στρέφει όλο και μεγαλύτερο μέρος των νέων στην αγκαλιά του νεοναζιστικού κόμματος Χρυσή Αυγή. Ποιος είναι ο κύριος λόγος για τον οποίον δεν λαμβάνονται δραστικά μέτρα για την καταπολέμηση της ανεργίας;
- Δε νομίζω ότι η ελληνική κυβέρνηση αδιαφορεί για τη μάστιγα της ανεργίας, αν και είναι γεγονός ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν ανέπτυξαν ποτέ κατάλληλες πολιτικές για την αντιμετώπιση της ανεργίας στην Ελλάδα, η οποία είχε ανέκαθεν κυκλικά και διαρθρωτικά αίτια. Το πρόβλημα είναι ότι από τη στιγμή που μια χώρα αναγκάστηκε να δεχτεί χρήματα από άλλους, δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να αποδεχθεί τους όρους που έθεσαν οι δανειστές. Οι δανειστές αδιαφορούν για την απώλεια της παραγωγικότητας και την αύξηση της ανεργίας, της φτώχειας και όλων των άλλων οικονομικών δεινών που συνοδεύουν τις συμφωνίες δανεισμού όταν μια χώρα έχει χρεοκοπήσει. Αυτό που είναι απόλυτα βέβαιο είναι ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν έπαιξαν ποτέ σωστά τα χαρτιά τους απέναντι στο Βερολίνο, τις Βρυξέλλες, τη Φρανκφούρτη και την Ουάσιγκτον. Αυτό που μπορεί κάποιος να κατηγορήσει τις ελληνικές κυβερνήσεις είναι για το γεγονός ότι αποδέχονται συνεχώς ακόμη σκληρότερα μέτρα λιτότητας, προσποιούμενες ότι οι ιδεολογικές μετατοπίσεις είναι διαζευγμένες από τις οικονομικές συνθήκες που προκύπτουν από τις ίδιες τις δράσεις τους.
Ελαττωματικός σχεδιασμός
* Η οικονομετρική ανάλυση του Ινστιτούτου Levy σχετικά με την κατάσταση της ελληνικής οικονομίας περιλαμβάνει προσομοιώσεις μοντέλων προκειμένου να αξιολογήσει τις επιπτώσεις της λιτότητας για τα επόμενα χρόνια. Τι πρέπει να αναμένει ο ελληνικός λαός εάν συνεχιστούν οι σημερινές πολιτικές λιτότητας;
- Οι προβλέψεις μας αποκαλύπτουν τον ελαττωματικό σχεδιασμό του προγράμματος της τρόικας, που καταλήγει σε ασυνεπείς στόχους όσον αφορά τις αναλογίες ελλείμματος προς ΑΕΠ, την αύξηση του ΑΕΠ και την ανεργία και δείχνουν ότι, σε περίπτωση που συνεχιστεί το συμφωνηθέν πρόγραμμα λιτότητας, η ανεργία θα αυξηθεί στο 34% έως το τέλος του 2016, απορρίπτοντας τις προβλέψεις της τρόικας για ποσοστό ανεργίας λίγο πάνω από το 20%. Φυσικά, είναι εκπληκτικό, ακόμη και αν αποδειχτούν σωστές οι προβλέψεις της τρόικας, και υπάρχουν πολλοί λόγοι να πιστεύει κανείς ότι θα πέσουν και πάλι έξω (σκεφτείτε μόνο ότι η τρόικα έχει ήδη αναθεωρήσει τέσσερις φορές προς το χειρότερο τις προβλέψεις της για την ελληνική οικονομία!), να θεωρείται δείγμα επιτυχίας του προγράμματος που εφαρμόζεται για τη λεγόμενη «διάσωση» της χώρας ένα ποσοστό ανεργίας που ξεπερνά το 20%.